II SA/Kr 734/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2011 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia 3 września 2010 r., znak: [....] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poiz. 717 ze zmian.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zmian.) oraz w związku z Rozporządzeniem Wojewody Małopolskiego nr 81/06 z dnia 17 października 2006r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego ( Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 654, poz.3997 ) po rozpatrzeniu wniosku W.D. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi dwustanowiskowymi na działce nr [....] obr. [....] oraz dwoma zjazdami na działkach nr nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu 5 zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 29.07.2010 r. w odniesieniu obszarów przyległych do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 11.08.2010 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 12.08.2010 r. w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne lub jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, Nr 15, póz. 139 ze zmian.), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że lokalizacja wnioskowanego zamierzenia dotycząca budowy dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami wbudowanymi dwustanowiskowymi na działce nr [....] obr. [....] oraz dwoma zjazdami na działkach nr nr [....] obr. j.w. przy ul. [....] w K. jest sprzeczna z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z przepisami odrębnymi. Objęta wnioskowanym terenem inwestycji działka nr [....] obr. [....] jest położona w pasie IOO m od linii ochronnej od brzegów starorzecza "Kąty Tynieckie". W myśl przepisu § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Ur. Woj. Małop. Nr 654, póz. 3996) w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły 5 Sanki oraz zbiorników wodnych - m. in. starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie), z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Nie można również w tym przypadku zastosować przepisu § 3 ust. 3 pkt 1 w/w rozporządzenia, który zwalnia z zakazu budowę obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych, gdyż wg Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Krakowa większa część działki nr [....] obr. [....] położona jest w obszarze RP "Obszar Rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska bez prawa zabudowy. Potwierdzeniem niezgodności przedmiotowego zamierzenia jest również uzyskana w trakcie postępowania opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [....] .08.2010r. znak: [....] . W piśmie tym wskazano, że działka nr [....] obr. [....] w K. zlokalizowana jest w całości na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, a dodatkowo w sąsiedztwie starorzecza Kąty Tynieckie. Znaczna powierzchnia tej działki zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu w/w starorzecza. Zgodnie § 3 ust. 1 pkt 7 w/w Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 od linii brzegów rzek Wisty i Sanki oraz zbiorników wodnych starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie Jeziorzan, starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie), stawu przy ul. [....] w K. i zbiornika w starym kamieniołomie na [....] , z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Odstępstwo od tego zakazu istnieje, gdy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budową nowych obiektów. Zgodnie ze Studium tylko północno - zachodnia część działki nr [....] obr. [....] (ok. 1/4 całości) leży na obszarze, na którym Studium dopuszcza zabudowę. W związku z powyższym nie jest możliwe zrealizowanie wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż jego zakres terenowy wykracza poza obszar, na którym dopuszcza się budowę nowych obiektów budowlanych. Wskazane we wniosku zamierzenie inwestycyjne jest zatem niezgodne z przepisami Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego Nr 81/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 654, póz. 3997). Odwołanie od powyższej decyzji złożyłW.D., zarzucając, że zaskarżona decyzja ma charakter dyskryminujący w odniesieniu do właścicieli innych znajdujących się w pobliżu działek, którym wydano decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzją z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 3 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 654, póz. 3997) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w świetle ogólnej zasady, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego, w tym wolność zabudowy, którą statuuje art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub interesu osób trzecich. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Wolność ta realizowana jest jednak w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia jej realizację. Niezależnie bowiem od wolności zagospodarowania przestrzennego, planowane zamierzenie inwestycyjne nie może pozostawać w sprzeczności z koniecznością uwzględnienia w procesie planowania przestrzennego zagadnienia ładu przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy wskazuje pięć przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu. Wedle tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy decyzja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Teren planowanej inwestycji znajduje się w całości w granicach Bielańskó - Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W związku z powyższym planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańskó - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 654, póz. 3997). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie Jeziorzan, starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie), stawu przy ul. [....] w K. i zbiornika w starym kamieniołomie na [....] , z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Z akt sprawy wynika, iż teren inwestycji (działka nr...., obr.....) znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od brzegu Wisły (k: 38 - 39). Tym samym planowana inwestycja, która polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wbudowanymi garażami jest niezgodna z powołanymi przepisami rozporządzenia Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, a więc jest niezgodna z przepisami odrębnymi. Równocześnie Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania wyjątek określony w § 3 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 nie ma zastosowania, jeżeli plan lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w tym obszarze. Tymczasem działka nr [....] obr. [....] w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego K. znajduje się w obszarze RP "Obszar Rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska bez prawa zabudowy. Wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym muszą zostać spełnione łącznie, co powoduje, że niespełnienie jednego warunku uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji w sytuacji, w której planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, nie istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył W.D. , ponownie wskazując, że w odniesieniu do położonych w sąsiedztwie działek wydano decyzje o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ drugiej instancji wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło jedynie kwestii możliwości ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem W.D. i okoliczność prowadzenia inwestycji w pobliżu wnioskowanego terenu nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ponadto podkreślono, iż zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 nie dotyczy obszarów, co do których w dniu 10 lutego 2006 r. istniały decyzje o warunkach zabudowy, do czasu wykonania na ich podstawie przedsięwzięć inwestycyjnych lub utraty mocy obowiązującej takich decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Prawidłowe jest stanowisko orzekających w sprawie organów, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, Póz. 717 z późn. zm., powoływana dalej jako: "ustawa o p.i z.p."). Pogląd ten znajduje uzasadnienie w samej już tylko wykładni literalnej powołanego przepisu. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji było stwierdzenie, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o p.i z.p.). W ocenie orzekających w sprawie organów budowie dwóch jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej z garażami dwustanowiskowymi oraz dwoma zjazdami na działkach nr nr [....] sprzeciwiają się postanowienia rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. U. z Woj. Mał. Nr 654, póz. 3997). Ocenę powyższą należy zaaprobować. Teren planowanej inwestycji w całości znajduje się w granicach Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego, co nie tylko nie było kwestionowane przez skarżącego ale ponadto wynika z Załącznika nr 1 do wymienionego Rozporządzenia Wojewody Małopolskiego. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia w Parku zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek Wisły i Sanki oraz zbiorników wodnych - starorzecza Wisły i starego wyrobiska w rejonie Jeziorzan, starorzeczy Wisły w pobliżu Tyńca (Kąty Tynieckie i Koło Tynieckie), stawu przy ul. [....] w K. i zbiornika starym kamieniołomie na [....] , z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W świetle prawidłowych ustaleń poczynionych w rozpoznawanej sprawie znaczna część nieruchomości, w tym ta, na której ma być zlokalizowana objęta wnioskiem inwestycja, położona jest w odległości mniejszej niż 100 m od granicy starorzecza Wisły. Z porównania mapy dołączonej do opinii Urzędu Miasta K. Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 11 sierpnia 2010 r. (k. 39) ze stanowiącymi załącznik do wniosku planami sytuacyjnymi (k. 22) wynika, że planowane budynki miałyby być usytuowane na terenie objętym zakazem zabudowy. Nie może mieć przy tym decydującego znaczenia dla zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji to, że część zamierzenia inwestycyjnego (zjazdy oraz część jednego z budynków mieszkalnych) znajduje się na terenie dopuszczonym pod zabudowę. Okoliczność ta nie modyfikuje bowiem podstawowego dla sposobu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie faktu, że na wskazanym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy terenie obowiązuje zakaz budowy obiektów innych niż wskazane w Rozporządzeniu Wojewody Małopolskiego. Przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi dotyczy również zgodności z przepisami aktów prawa miejscowego, stanowionych przez organy samorządu terytorialnego (tak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt: II OSK 943/06). Zgodnie z art. 94 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Treść art. 87 ust. 2 Konstytucji przesądza, że akty prawa miejscowego są na obszarze działania organów, które je ustanowiły źródłami powszechnie obowiązującego prawa. Rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko -Tynieckiego Parku Krajobrazowego zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, Póz. 880). Podstawą kompetencji wojewody do wydawania rozporządzeń był - w dniu wydania wskazanego wyżej Rozporządzenia - przepis art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 80, Póz. 872), który stanowił, że na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie wojewoda oraz organy administracji nie zespolonej stanowią akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze województwa lub jego części. Zasadnie zatem organy uznały, że zamieszczenie w rozporządzeniu wojewody zakazu zagospodarowania terenu w określony przepisami tego aktu miejscowego sposób stanowi przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. Prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może także podważyć akcentowany przez skarżącego fakt, że w stosunku do działek sąsiednich zostały wydane decyzje ustalające warunki zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych oraz sportowo rekreacyjnych i hotelowych. Sam tylko fakt wcześniejszego wydania pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do znajdujących się na sąsiednich nieruchomościach budynków nie jest ustawową przesłanką wydania pozytywnej decyzji dla realizowanej na działce sąsiedniej inwestycji. Właściwe organy zobligowane są każdorazowo do oceny zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z wymogami panującego na danym terenie ładu przestrzennego, a w ocenie tej związane są przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sposób zagospodarowania działki sąsiedniej może mieć wpływ na ustalenie niektórych przewidzianych ustawą wymogów określenia warunków zabudowy (np. funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy albo istniejącego uzbrojenia terenu - art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy). Nie ma jednak bezpośredniego przełożenia pomiędzy dopuszczalnością określonego sposobu zagospodarowania jednej nieruchomości a oceną legalności podobnej inwestycji na działce sąsiedniej. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku powołanie się przez skarżącego na fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych znajdujących się na nieruchomościach sąsiednich. Zauważyć należy, że nie była przedmiotem wnikliwej oceny orzekających w sprawie organów sytuacja prawna tych działek. Nie jest w szczególności jasne, jakie przepisy prawa miejscowego obowiązywały w chwili, gdy orzekano w przedmiocie dopuszczalności zlokalizowanych na tych nieruchomościach inwestycji. Nie była - a z uwagi na wskazane wyżej racje nie musiała być - przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie kwestia zgodności sposobu zagospodarowania działek sąsiednich z przepisami odrębnymi. Nie uczyniono przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie tego, kiedy prowadzone było postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do wskazanych przez inwestora działek sąsiednich. Zasadnie sygnalizuje organ odwoławczy, że zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 2 powołanego wyżej Rozporządzenia zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 nie dotyczy obszarów, co do których w dniu 10 lutego 2006 r. istniały decyzje o warunkach zabudowy. Nie można więc wykluczyć, że sytuacja prawna nieruchomości sąsiednich różni się w sposób zasadniczy od stanu prawnego działki inwestora. Z uwagi na powyższe nieuprawnione wydaje się powołanie się przez skarżącego na zasadę niedyskryminacji. Naruszenie zasady równego traktowania polega bowiem na wyciągnięciu różnych konsekwencji w stosunku do podmiotów znajdujących się w tożsamej lub porównywalnej sytuacji. Bez wnikliwego porównania tych uwarunkowań i ustalenia, czy cechują się one istotnymi podobieństwami nie sposób wywodzić, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania. W świetle powyższego, a także wobec nie stwierdzenia innych uchybień powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności brak było podstaw do uwzględniania skargi. Skarga ta jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p. p. s. a.