II SA/Kr 737/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi ,, " Sp. z o.o. w na decyzję Wojewody w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Sp. z o.o. w kwotę 755 zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją z [....] na podstawie art. 30 ust.6 pkt. 1 ustawy z 7. 07. 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez [....] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. polegających na zamontowaniu konstrukcji wsporczej na projektowanym fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2.0 m x 2.0 m, posadowionym na gruncie i umieszczeniu na tej konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni ekspozycji 3.4 m x 2.4 m, -zlokalizowanej na działce [....] W uzasadnieniu Prezydent Miasta K. podał, że z dołączonego do wniosku opracowania wynika, że jest to wolnostojąca konstrukcja wsporcza, dla zamocowania której zaprojektowano prefabrykowaną, żelbetową stopę fundamentową o wymiarach 2.0 m x 2.0 m, posadowioną na gruncie. Zgodnie z art. 3 pkt. 3 ustawy - Prawo budowlane wolnostojący nośnik reklamowy trwale związany z gruntem stanowi budowlę, natomiast wykonanie obiektu budowlanego, w określonym miejscu, stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt. 6 w/w ustawy. Wykonanie budowli tj. wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego nie mieści się w katalogu robót budowlanych wymienionych w art. 29 w/w ustawy. Zatem wnioskowanego urządzenia reklamowego nie można zrealizować metodą "instalacji" o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 6 w/w ustawy, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [....] Sp. z o. o. w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu i wskazując, iż dokonała prawidłowego zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Wojewoda [....] decyzją z [....] na podstawie art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7. 07. 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 104 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. 1 W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z w art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak z powyższego wynika ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie ". Posługując się w tym zakresie słownikiem języka polskiego należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń i elementów. Natomiast - zdaniem organu odwoławczego - wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego za "budowlę" uznaje się między innymi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Dodać w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 3 pkt 3 ww. ustawy zaliczył do budowli również fundament pod urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową. Fundament nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oceniając zgłoszenie organ odwoławczy stwierdził, że wnioskowane roboty budowlane - fundament oraz konstrukcja tablicy stanowią budowlę, której wykonanie nie może być zrealizowane metodą "instalacji", o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył [....] Sp. z. o. o. w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 29 ust. 2 pkt. 6 cyt. Prawa budowlanego. Strona skarżąca podniosła, że zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, za budowlę uznaje się wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenia reklamowe. Tymczasem w przedmiotowej sprawie planowane prace budowlane miały polegać na instalacji urządzenia reklamowego nietrwale z gruntem związanego. Przedmiotowe urządzenie reklamowe posiada bowiem prefabrykowaną ustawianą na gruncie przesławną podstawę. Podstawa ta nie posiada cech fundamentu, o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ponieważ zgodnie z dyspozycją normy techniczno-budowlanej (PN -81-03020 Grunty budowlane - posadowienie bezpośrednie budowli), stwierdza się, że minimalna głębokość posadowienia fundamentu powinna wynosić 0,5 m. Powyższe oznacza, że, tylko urządzenia posadowione na tak osadzonym fundamencie można uznać za trwale związane z gruntem. Strona skarżąca podkreśliła, że ponieważ planowane roboty budowlane wyczerpują znamiona określone w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, tym samym ich wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Wojewoda [....] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z [....] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.) W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest uzasadniona bowiem sądowa kontrola stwierdziła, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo. W niniejszej sprawie sporne jest czy roboty budowlane polegające na zamontowaniu konstrukcji wsporczej na projektowanym fundamencie prefabrykowanym o wymiarach 2.0 m x 2.0 m, posadowionym na gruncie i umieszczeniu na tej konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni ekspozycji 3.4 m x 2.4 m, - zlokalizowanej na działce nr [....] wyczerpują znamiona budowy, dla której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę -jak przyjęły organy l i II instancji, czy też stanowią instalowanie, dla realizacji którego wystarczy zgłoszenie - jak uważa strona skarżąca. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że przez pojęcie robót budowlanych, stosownie do art. 3 pkt. 7 cyt. ustawy, należy rozumieć zarówno budowę jak też m. in. prace polegające na montażu, przy czym ustawodawca zdefiniował w art. 3 pkt 6 pojęcie budowy jako wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Oznacza to, że budowa to tyle co podejmowanie działań w celu zrealizowania (powstania, zaistnienia) obiektu budowlanego, który ma być zlokalizowany w określonym miejscu. Pojęcia montażu ustawodawca pozostawił niezdefiniowane. Za obiekt budowlany, a dokładnie "budowlę" stosownie do cyt. art. 3 pkt 3 ustawy uważa się m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Mając na uwadze dyspozycję art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiącą, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją cyt. wyżej art. 29 ust. 2 pkt. 6 z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione zostały roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych za wyjątkiem tablic reklamowych i urządzeń reklamowych wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych sytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Należy podkreślić, że z treści art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego wynika, iż zgłoszenie jest wystarczające nie tylko dla instalowania tablic reklamowych ale także urządzeń reklamowych stanowiących samodzielne obiekty instalowane na gruncie, o ile tylko nie są to reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a ponadto w zw. z treścią art. 3 pkt. 3 ustawy nie mogą to być urządzenia wolno stojące trwale z gruntem związane. Ustawodawca uznał pojęcie instalowania, analogicznie jak pojęcie montażu, za niewymagające zdefiniowania w ustawie z 7.07. 1994 r. -Prawo budowlane. Tym samym pozostawił je do określenia osobom posiadającym specjalistyczną wiedzę techniczną (por. Komentarz do Prawa budowlanego pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Wa-wa 2006 s. 57). Trzeba stwierdzić, że skarżący – [....] Sp. z o.o. w dniu...... 2006 r. zgłosił zamiar wykonania małoformatowej tablicy reklamowej "ML" o wymiarach 3,4 m x 2,4 m wolnostojącej, na podstawie z elementu prefabrykowanego, nietrawale związanego z gruntem na dz. Nr [....] , przy czym z załączonej do przedmiotowego zgłoszenia dokumentacji technicznej sporządzonej przez uprawnionych projektantów: inż. K.K. i mgr inż. R.G. (....) i inż. S.M. (.....) wynika, że planowane roboty budowlane obejmowały montaż prefabrykowanej podstawy, montaż konstrukcji stalowej tablicy i podłączenie elektroenergetyczne tablicy (s. 8 w/w projektu). Nadto w projekcie wymieniono poszczególne elementy całej konstrukcji tj. podstawę żelbetową, trzon nośny i ramę konstrukcji. Wszystkie w/w elementy stanowią gotowe prefabrykaty, w całości wykonane w wytwórni i tylko montowane na miejscu, przy czym żelbetowa podstawa może być ustawiona zarówno na gruncie, podłożu betonowym lub asfalcie, bez jej osadzania w podłożu, (s. 11 w/w projektu). Oceniając powyższe należy uznać, że pojęcie montażu jest synonimem pojęcia instalowanie (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, PWN, W-wa 1992). Nadto nie można podzielić poglądu organów l i II instancji, że przedmiotowe roboty budowlane nie są instalowaniem (montażem) ponieważ stanowią wykonanie na gruncie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Nie można bowiem ograniczyć instalowania tylko do robót budowlanych wykonywanych na obiekcie budowlanym. W tym względzie Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA z 12.01. 2006 r. sygn. akt VII SA /Wa 1048/05, LEX 206499, że instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż wszystkich elementów tworzących to urządzenie reklamowe, a instalacja urządzenia reklamowego na gruncie nie jest wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu. Umieszczenie urządzenia reklamowego, które nie musi być wykonywane (budowane) w określonym miejscu, należy zaliczyć do instalowania takiego urządzenia jako mieszczącego się w dyspozycji art. 29 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy. Sąd nie podzielił również poglądu organów l i II instancji, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest osadzone na fundamencie powodującym trwałe związanie z gruntem przedmiotowego urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 3 pkt 3 cyt. ustawy ponieważ jak wynika z przestawionego projektu żelbetowa podstawa jest jedynie ustawiona na podłożu i w każdej chwili, przy pomocy odpowiednich urządzeń - może być przesunięta w inne miejsce. Skoro wiec zamierzone roboty budowlane polegały wyłącznie na instalacji (montażu ) przedmiotowego urządzenia reklamowego tj. tablicy reklamowej na konstrukcji wsporczej - niezależnie od nazwania jej podstawą lub fundamentem - to zgodnie z cyt. art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego dla robót tych nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Tak więc instalacja przedmiotowego urządzenia reklamowego wymagała jedynie dokonania zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w l punkcie sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.