II SA/Kr 737/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J.A. , A.A. i M.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia skargę oddala Wójt Gminy Z. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., znak [...] , na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U Nr 199 , poz. 1227) odmówił J.A. , A.A. i M.A. zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Przebudowa i rozbudowa istniejącego budynku ekspozycji mebli oraz gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat stolarski wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 1 położonej w T". Orzekając w ten sposób podał, że wnioskodawcy w dniu 12 sierpnia 2009 r. zwrócili się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu 17 sierpnia 2009 r. wystąpiono do Starosty S. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. o wydanie opinii co do potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zamierzenia, zaliczonego zgodnie z § 3 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowieniem Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] oraz opinią sanitarną Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 11 września 2009 r. , znak [...] odmówiono wydania żądanej opinii dla przedmiotowego zamierzenia z uwagi na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi T. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla wsi T. , uchwalonym uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z dnia 24 października 2006 r. (Dz. Urz. woj. [...] ), działka 1 położona jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej z dopuszczeniem nieuciążliwych form działalności gospodarczej , spełniających warunki określone w § 3 ust. 10 tego planu . W tym ostatnim przepisie zdefiniowano pojęcie usług nieuciążliwych lub nieuciążliwej działalności gospodarczej, przez które należy rozumieć usługi nie wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz pozostałe usługi, których uciążliwości mieszczą się w granicach działki do której inwestor ma tytuł prawny. Po przeanalizowaniu powyższych stanowisk oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego symbolem [...], w którym położona jest działka nr 1 , orzeczono jak w sentencji decyzji. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie w terminie wnieśli J.A. , A.A. i M.A. , domagając się uchylenia jej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w celu wydania pozytywnej decyzji środowiskowych uwarunkowań na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku ekspozycji mebli oraz gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat stolarski wraz niezbędną infrastrukturą techniczną. Skarżący zarzucali, że decyzja została wydana niezgodnie z przepisami obowiązującymi przy lokalizacji inwestycji, w szczególności z planem zagospodarowania wsi : T. W tym zakresie wskazywali, że działka nr 1 położona jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowe jednorodzinnej i zagrodowej oraz z dopuszczeniem nieuciążliwych form działalności gospodarczej, spełniających warunki określone w § 3 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przedłożonym wnioskiem oraz kartą informacji o przedsięwzięciu inwestycji wykazano, że uciążliwości będą się mieścić w granicach działki, do której skarżący posiadają tytuł prawny. Okoliczność, że uciążliwości nie będą wychodziły poza granicę działki skarżący mogą wykazać dodatkowo przedłożeniem raportu oddziaływania na środowisko. Działalność gospodarczą w branży stolarskiej prowadzą od wielu lat i przebudowa oraz rozbudowa będzie polepszeniem warunków pracy oraz socjalno - sanitarnych dla pracowników. Po rozpoznaniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199’ poz. 1227 z późn. zm) w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję . W uzasadnieniu wydanej decyzji zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania, nawiązało do wniesionego odwołania, jak również wskazało na następujące okoliczności. W aktach sprawy znajduje się tekst i część graficzna uchwały Rady Gminy w Z. z dnia 24 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi T. . W § 17 pkt 1 planu podano informacje o wyznaczeniu terenów [...] z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej . W punkcie 2.1 powyższego przepisu dopuszczono w obrębie tych terenów możliwość utrzymania, budowy , adaptacji i zmiany sposobu użytkowania m.in. dla obiektów i lokali użytkowych dla nieuciążliwych form działalności gospodarczej spełniających warunki określone w § 3 ust. 10, w tym usług i rzemiosła produkcyjnego . Działka nr 2 , na której skarżący projektują realizację produkcji stolarskiej znajduje się w obrębie terenu [...] i została zaznaczona kolorem [...] Paragraf 3 pkt 10 uchwały Rady Gminy zawiera definicję używanego w niej pojęcia usług nieuciążliwych lub nieuciążliwej działalności gospodarczej. Zgodnie z tą regulacją są to usługi nie wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz pozostałe usługi , których uciążliwości mieszczą się w granicach działki , do której inwestor ma tytuł prawny . Projektowana przez skarżących działalność w zakresie stolarni została jednak sklasyfikowana w § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (d. mogące znacząco oddziaływać na środowisko). Przepis ten zalicza do wymienionych przedsięwzięć : tartaki , stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli. Taka klasyfikacja w przepisach odrębnych wyklucza wedle cytowanych wyżej zapisów miejscowego planu możliwość lokalizowania projektowanej działalności gospodarczej na działce nr 1 w T . Nie są przekonujące ani udokumentowane twierdzenia skarżących o ograniczeniu uciążliwości oddziaływania na środowisko wynikających z działalności projektowanego zakładu stolarskiego do granic działki . Nie wskazuje na to ani usytuowanie przedsięwzięcia, ani jego rodzaj i charakterystyka. Analizowany obiekt miałby być usytuowany wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej . W obecnym budynku ekspozycyjnym mebli i gospodarczym miałaby być prowadzona produkcja wraz z lakierowaniem i klejeniem ( karta informacyjna o przedsięwzięciu ) . Użycie nawet niewielkich ilości wskazanych powyżej substancji powoduje nieprzyjemne zapachy i ujemne oddziaływanie środowisko oraz na sąsiednią zabudowę mieszkaniową . Te właśnie przesłanki legły u podstaw wprowadzenia określonych zakazów w § 17 uchwalonego planu miejscowego. Z art. 80 ust. 2 ustawy wynika, że przy wydawaniu wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Ustawodawca określił w nim, jakimi kryteriami powinien kierować się organ administracji przy wydawaniu decyzji przed przeprowadzeniem oceny . Zgodność z miejscowym planem jest podstawowym kryterium wydania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe . Z tych względów odmowa wydania przez Wójta Gminy Z. wnioskowanej decyzji jest zasadna. Nawet pozytywne opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego, czy organu ochrony środowiska nie mogłyby zniwelować bezwzględnie obowiązującego warunku zgodności z miejscowym planem projektowanego przedsięwzięcia . Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...] J.A. , A.A. i M.A. domagali się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w celu wydania pozytywnej decyzji środowiskowych uwarunkowań na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku ekspozycji mebli oraz gospodarczego z przeznaczeniem na warsztat stolarski wraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu skargi zawarli analogiczne zarzuty i argumenty do ponoszonych uprzednio w odwołaniu. Nadto, na rozprawie dnia 22 listopada 2010r. skarżący J.A. wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., przy czym przyznał, że otrzymał zarówno opinię sanitarną z dnia 3 września 2009r. , jak również postanowienie Starosty S. z dnia 26 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad uzasadniających jej eliminację z obrotu prawnego. Matarialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 zd. pierwsze ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U Nr 199 , poz. 1227 – zwana dalej w skrócie ustawą ). Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Procedowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmowa ustalania środowiskowych uwarunkowania z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego, określonego w art. 61 – 65 ustawy , ani tym bardziej sporządzania raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77 – 79 ustawy. Wyjątek od zasady wyrażonej w art. 80 ust. 2 zd. pierwsze wprowadzono w zd. drugim tego przepisu, z którego wynika, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. W sprawie nie jest kwestionowane, oraz nie budzi zastrzeżeń w ramach dokonywanej obecnie kontroli, że objęta wnioskiem działka nr 1 położona w T. znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi T. , uchwalony uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...]z dnia 24 października 2006 r. (Dz. Urz. woj. [...] ). Przedmiotowa działka jest usytuowana na obszarze oznaczonym symbolem [...], co potwierdza materiał, zgromadzony w aktach sprawy (k. [...] akt administracyjnych). Zgodnie z § 17 ust. 1 planu miejscowego, na terenie wsi T. zostały wyznaczone tereny o symbolach [...] z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Z § 17 ust. 2 pkt 1 planu wynika, że w obrębie wszystkich terenów tak oznaczonych ( zatem także o symbolu [...]) dopuszcza się możliwość utrzymania, budowy, adaptacji i zmiany sposobu użytkowania dla obiektów i lokali użytkowych dla nieuciążliwych form działalności gospodarczej, spełniających warunki określone w § 3 ust. 10 – w tym usług i rzemiosła produkcyjnego. Nieuciążliwe formy działalności gospodarczej w myśl brzmienia analizowanego przepisu zostały zdefiniowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego . I tak, stosownie do § 3 ust. 10 miejscowego planu, ilekroć w uchwale mowa o usługach nieuciążliwych lub nieuciążliwej działalności gospodarczej, należy przez to rozumieć usługi nie wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz pozostałe usługi, których uciążliwości mieszczą się w granicach działki, do której inwestor ma tytuł prawny. Taka zaś regulacja oznacza, że jeżeli danego typu przedsięwzięcie ( związane ze świadczeniem usług, prowadzeniem działalności gospodarczej ) zostało li tylko wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nie należy ono do kategorii przedsięwzięć, które zgodnie z § 17 ust. 2 planu są dopuszczone na obszarach, oznaczonych symbolami [...]. Ponadto, jeżeli nawet danego typu przedsięwzięcie ( związane ze świadczeniem usług, prowadzeniem działalności gospodarczej ) nie zostało wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nie należy ono do dopuszczonych zgodnie z § 17 ust. 2 planu na obszarach oznaczonych symbolami [...] jeżeli uciążliwości z nim związane nie mieszczą się w granicach działki, do której inwestor ma tytuł prawny. W sytuacji, gdy danego typu przedsięwzięcie ( związane ze świadczeniem usług, prowadzeniem działalności gospodarczej ) zostało wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko , brak podstaw do czynienia ustaleń, czy uciążliwości z nim związane mieszczą się w granicach działki do której inwestor ma tytuł prawny. W momencie uchwalania wyżej wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 257, poz. 2573 ze zm.). W § 3 ust. 1 pkt 46 przewidziano, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli. Takie przedsięwzięcia, jako wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie należą w myśl art. § 17 ust. 2 w związku z § 3 ust. 10 z miejscowego planu do kategorii dopuszczalnych do realizacji na obszarach oznaczonych symbolami [...]. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie ustawowej delegacji, zawartej w art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.). Dział VI Prawa ochrony środowiska, w którym umiejscowiony był art. 51 ust. 8, został uchylony przez art. 144 pkt 9 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w życie 15 listopada 2008 r. (art. 174 ustawy ). O mocy obowiązującej przepisów wykonawczych wydanych na podstawie uchylanych norm Prawa ochrony środowiska, ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozstrzygała w art. 173 ust. 1, stosownie do którego dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24 ust. 3, art. 30 ust. 3, art. 51 ust. 8, art. 112b i art. 399 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 28, art. 60 i art. 136 niniejszej ustawy, na podstawie art. 112b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Uwzględniając że przed datą, o której mowa w art. 174 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nowe przepisy wykonawcze nie zostały wydane, należy uznać, że rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko utraciło moc dopiero po upływie dwóch lat od wejścia w życie nowej ustawy, a zatem z dniem 16 listopada 2010 r. Postanowienia tego aktu jako obowiązującego organ pierwszej i drugiej instancji winien był mieć na uwadze także w ramach wykładni dynamicznej, która zakłada dokonywanie interpretacji przepisów z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego. Objęte wnioskiem przedsięwzięcie , jako wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie należy zatem w myśl art. § 17 ust. 2 w związku z § 3 ust. 10 z miejscowego planu do kategorii dopuszczalnych do realizacji na obszarach oznaczonych symbolami [...]. W świetle powyższych wywodów należy uznać, że w sprawie niniejszej organy administracji publicznej obu instancji dokonały właściwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego pozostałe regulacje również nie pozwalają na odmienną ocenę przedsięwzięcia opisanego we wniosku oraz scharakteryzowanego w karcie informacyjnej. Prawidłowo też wydały rozstrzygnięcia na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy nie czyniąc ustaleń zbędnych, których dokonanie pozostawałoby be znaczenia dla wyniku sprawy. O ile organ pierwszej instancji podjął czynności zmierzające do uzyskania opinii, zamiast w pierwszym rzędzie dokonać właściwej kontroli zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, takie uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Organ drugiej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody odnoszące się oddziaływania na środowisko objętego wnioskiem przedsięwzięcia. Prowadzenie takich rozważań świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za zbędne. To uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Nadto rozważania te wskazują, że celem ich zamieszczenia był w istocie nie zamiar dokonania oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, lecz poszukiwanie motywów wprowadzenie określonych ustaleń w poddanym wykładni miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący J.A. nie wywiódł bliżej, w czym upatruje naruszenie regulacji zawartej w tym przepisie, ani jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie. Z przedstawionych akt administracyjnych wnika, że stronom doręczono zawiadomienie z dnia 17 sierpnia 2009 r. o wszczęciu postępowania oraz możliwości zaznajomienia się w terminie 21 od daty otrzymania wezwania z zakresem zamierzonej inwestycji oraz zgłoszenia wniosków i zarzutów. Rozdzielnika do postanowienia Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak [...] wskazuje, że było one doręczane stronom, przy czym rozdzielnik do opinii sanitarnej Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 11 września 2009 r. , znak [...] naprowadza, że otrzymali ją inwestorzy. Skarżący przyznał też, że dokumenty te otrzymał. Faktem jest, że bezpośrednio przez rozstrzygnięciem przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji strony nie były zawiadomione o zamiarze wydania decyzji dla umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie mniej jednak stanowisko stron oraz okoliczności istotnego dla wydanego rozstrzygnięcia były znane na podstawie wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia, zaś świetle treści obowiązujących przepisów prawa prowadzenie dalej idącego postępowania było zbędne. To uchybienie nie ma zatem wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.