II SA/Kr 738/06

Sygn. akt II SA/ Kr 738/ 06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Grażyna Jeżewska ( del. – spr. ) Asesor WSA Janusz Kasprzycki Protokolant: : Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [ ] w przedmiocie nakazania przywrócenia do stanu poprzedniego trasy cieku wodnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego A.M. kwotę 555 ( pięćset pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia ..........2006 r., nr ...........Burmistrz Miasta M., działając na podstawie art.29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, póz. 1229 z późn. zm. ) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu sprawy z wniosku mieszkańców osiedla .......w M. , nakazał A.M. przywrócenie do stanu poprzedniego trasy cieku wodnego przebiegającego po działce własnej nr ........w M. w terminie do dnia .............2006 r. W uzasadnieniu podniósł, że do Urzędu Miejskiego w M. wpłynęło pismo mieszkańców osiedla ......... w M. w sprawie zmiany stosunków wodnych dokonanych przez A.M. na omówionej działce własnej, ze szkodą dla terenów sąsiednich, a zwłaszcza dla drogi osiedlowej (nr działki..........). W związku z tą informacją przeprowadzono w dniu ...............2005 r. oględziny w terenie z udziałem właścicieli sąsiednich działek. Na oględzinach ustalono, że zostały zmienione stosunki wodne przez A.M. przez zabetonowanie otworu w murku ogrodzenia, przez który spływała woda cieku płynącego między działkami nr........... Przeprowadzono także rozprawę wodnoprawną w dniu ..........2005 r., na której A.M. oświadczył, że wybudował ogrodzenie w roku 2000, pozostawiając w murku ogrodzenia otwór szerokości ok.50 cm umożliwiający spływ wody z okolicznych powyżej położonych działek oraz wykonał rów wzdłuż działki ........ Otwór zamurował jak wykonana została nawierzchnia asfaltowa na drodze osiedlowej nr działki .............Organ nadto powołał się na znajdujące się w Urzędzie protokoły z 2000 r. z dwukrotnych oględzin w terenie w sprawie drogi i jej odwodnienia wskazując, iż w protokole z dnia ..........2000 r. podpisanym między innymi przez A.M. wyraził on zgodę na przebieg wody ze stoku przez jego działkę ( istniejący rów - w granicy działek) pod warunkiem zakupu materiałów (kręgów) w celu zarurowania rowu na odcinku jego działki. Na końcu Burmistrz poinformował, że w sprawie rozwiązania odprowadzenia wód z terenu przedmiotowych działek Gmina podejmie w roku bieżącym działanie zmierzające do kompleksowego rozwiązania tego problemu. W odwołaniu od powyższej decyzji A.M., nie kwestionując wyrażonej zgody na pozostawienie rowu odwodniającego przebiegającego przez jego działkę przez jeden rok podkreślił, że zgoda ta była tymczasowa, a ówczesny Burmistrz zobowiązał się do załatwienia sprawy odwodnienia w inny sposób ostatecznie w 2001 Sygn. akt 11 SA/Kr 738/06 r., stąd wydana decyzja jest bezprawna. Zaznaczył, że opisane odwodnienie jako ciek wodny nie jest zaznaczony na żadnej mapie ewidencyjnej działek. Oświadczył, że ma projekt na ogrodzenie zatwierdzony przez organ, o podłożu trwałym betonowym, gdzie nie uwzględniono przebiegu wody opadowej. Wskazał na uzgodnienia, iż wody opadowe będą biegły korytkami do kratki odpływowej, która jest zlokalizowana na osiedlu ........ podkreślając, że przystąpiono do realizacji ww. projektu zgodnie z ówczesnymi ustaleniami, ale roboty zostały wstrzymane, gdyż "strony" zażądały, aby wody opadowe biegły przez jego działkę budowlaną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia ........2006 r., nr ............po rozpatrzeniu odwołania A.M. od powyższej decyzji, działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 póz. 1229 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm. - zwaną dalej K.p.a.) w pkt 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekło merytorycznie w ten sposób, iż obowiązek winien być wykonany w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania decyzji, zaś w pkt 2 utrzymało decyzję w pozostałej części w mocy. Kolegium, przywołując treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne stwierdziło, że przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy na skutek pewnych zdarzeń doszło do naruszenia naturalnych stosunków wodnych, przy czym musi być to naruszenie tego rodzaju, iż powoduje szkodę dla gruntów sąsiednich. W sytuacji, gdy doszło do naruszenia stosunków wodnych organ, po pierwsze, może nakazać naruszającemu wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, po drugie, może nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego. Według Kolegium, konstrukcja przepisu pozwala przyjąć taką regułę interpretacyjną, iż przywrócenie do stanu poprzedniego jest środkiem subsydiarnym, tj. takim który należy zastosować, gdy nie ma możliwości wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, albo gdy z okoliczności sprawy wynika, iż ich wykonanie nie zapobiegnie szkodliwym wpływom na grunt sąsiedni. Odnosząc powyższe uregulowanie prawne do stwierdzonego stanu faktycznego uznało, że organ ł instancji zgodnie z art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 7 K.p.a. przeprowadził postępowanie administracyjne, poprzedzone rzetelnym postępowaniem dowodowym, co potwierdziło uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia oraz zebrany w aktach materiał dowodowy. Stwierdził, że organ l instancji przeprowadził wizję lokalną potwierdzoną protokołem, z dokumentów tych nie podważanych co do meritum przez odwołującego się jednoznacznie wynika, że spowodował zmianę stosunków wodnych Sygn. akt II SA/Kr 738/06 na innych działkach. W skardze A.M., działający przez pełnomocnika, kwestionując pkt 2 decyzji zarzucił organowi naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności koniecznych do właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. Nr 239, póz. 2019 z późn. zm. ) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu przywrócenie trasy cieku wodnego do stanu poprzedniego, bez ustalenia czy przedmiotowy ciek istniał, jaki był jego przebieg i czy został przez skarżącego zmieniony, nadto czy ewentualna zmiana jego przebiegu spowodowała szkodę na gruncie sąsiednim. Wniósł o uchylenie ww. decyzji w zaskarżonej części i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wywiódł, że istnienie, przebieg oraz dokonaną przez skarżącego zmianę jego biegu rzekomego cieku wodnego zostało ustalone jedynie na podstawie oględzin. Tymczasem problematyczne jest istnienie cieku wodnego, bowiem wielokrotnie podnosił, że żaden ciek nie przebiega przez jego działkę nr .......... o czym może świadczyć fakt, że nie płyną tam żadne wody, ani w sposób trwały, ani okresowy. Na jego działkę były odprowadzane wody z biegnącej wzdłuż działki drogi, jednak miały one charakter odwodnienia i miały być odprowadzane na działkę skarżącego jedynie tymczasowo. Powoływał się w tym zakresie na ustalenia dokonane w roku 2000, kiedy to wyraził zgodę na przebieg odwodnienia drogi biegnącej po działce nr ......... przez jego działkę nr ........ Ustalony sposób odwodnienia miał funkcjonować do czasu zakończenia modernizacji drogi biegnącej po działce ..........Przypominał, że sprawa budowy trwałego ogrodzenia pomiędzy działką ........ oraz .........stanowiła przedmiot jego ustaleń z przedstawicielami UM w M. , czego dowodem są protokoły z dnia ....... marca oraz ...... maja 2000 r. Dokumenty te potwierdzają, że przebieg przedmiotowego "cieku" był tymczasowy, a zgodę na jego trasę przez działkę .........., był wynikiem ustaleń przedstawicieli Urzędu oraz skarżącego. Podkreślił, że okoliczność ta była podnoszona wielokrotnie przez niego, jednak nie została przeanalizowana przez organy l jak i II instancji. Organ II instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącego w tym zakresie, opierając swoje rozstrzygnięcie na podstawie niekompletnego, niewłaściwie ocenionego materiału dowodowego. Nie ustalono zarówno istnienia cieku, jego przebiegu, oraz oddziaływania na grunty sąsiednie. Dalej cytując treść art. 29 Prawa wodnego podniósł, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wprawdzie powołano się na ten przepis, jednak bez wskazania odpowiedniego ustępu lub punktu. Tego rodzaju zaniechanie uniemożliwia skarżącemu rzetelna kontrolę rozstrzygnięcia. Gdyby bowiem podstawą rozstrzygnięcia był art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, to Sygn. akt II SA/Kr 738/06 Burmistrz mógł zastosować sankcję nakazu przywrócenia stanu poprzedniego tylko w przypadku kiedy zmiany stanu wód spowodowane przez właściciela nieruchomości, pociągają za sobą szkodliwe oddziaływania na grunty sąsiednie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1209) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji zostały wydane z naruszeniem art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, póz. 2019 ze zm.- zwaną dalej Prawo wodne), oraz art. 7, 10, 77 i 107 K.p.a. W kontrolowanej sprawie przyjdzie przypomnieć, że orzekając w sprawie, po rozpoznaniu wniosku mieszkańców osiedla ........... w M. , w którym zarzucono, iż skarżący zmienił istniejące stosunki wodne poprzez wybudowanie ogrodzenia, powodując skierowanie wody z "potoku" na drogę gminną, przez co jest ona zagrożona przez działanie wody, a w konsekwencji także ich domy i gospodarstwa, ponieważ nawet przy niewielkich opadach deszczu woda spływającą z drogi zagraża ich zdrowiu i mieniu, a także bezpieczeństwu dzieci - organ l instancji -powołując się na oględziny w terenie oraz rozprawę, uznał powyższy wniosek za zasadny, na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 Prawa wodnego. W uzasadnieniu decyzji przedstawił jedynie stan faktyczny sprawy wskazując, że zmiana stosunków wodnych przez skarżącego polegała na zabetonowaniu otworu w murku ogrodzenia, przez który spływała woda cieku płynącego między działkami nr ..........Organ odwoławczy, natomiast po przytoczeniu treści art. 29 Prawa wodnego i jego analizie oraz przywołaniu treści art. 7, art. 77 i art. 78 K.p.a. stwierdził, że zebrany w aktach materiał dowodowy wskazuje, iż organ l instancji w sposób właściwy przeprowadził postępowanie dowodowe, które jednoznacznie potwierdza, iż wykonanie prac przez Sygn. akt II SA/Kr 738/06 A.M. spowodowało zmianę stosunków wodnych na innych działkach, stąd utrzymał powyższą decyzję w mocy. Sąd nie podziela zaprezentowanego stanowiska organów administracji publicznej. Przede wszystkim należy zaakcentować, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 Prawa wodnego. Zgodnie z treścią ust. 1 tegoż artykułu właścicielowi gruntu nie wolno podejmować działań na swoim gruncie, powodujących zmianę stosunków wodnych, zmianę kierunku odpływu wody opadowej i ze źródeł, o ile miałyby spowodować szkodę dla gruntów sąsiednich (pkt 1). Właścicielowi nie wolno też odprowadzać wód i ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Poza wymienionymi zakazami cyt. Prawo wodne w ust. 2 art. 29 nakłada na właściciela określone obowiązki w zakresie dbałości o utrzymanie właściwego stanu na gruncie. Do obowiązków tych należy, usunięcie przeszkód powodujących szkodę dla gruntów sąsiednich niezależnie od tego, czy przeszkody były następstwem zdarzeń przypadkowych, czy też działaniem osób trzecich. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie tylko zakazał właścicielowi gruntu zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, odprowadzania wód i ścieków na inne grunty, ale również zobowiązał go do dbania, aby stan stosunków wodnych na jego gruncie nie przyczyniał się do powstania szkód na gruntach sąsiednich i to nie tylko przez jego działania, ale też działania osób trzecich, jak też na skutek zdarzeń obiektywnych, niezależnych od niego oraz innych osób. Naruszenie przez właściciela nieruchomości stosunków wodnych powodujących szkodę na gruntach sąsiednich rodzi skutek w postaci nałożenia sankcji nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających powstawaniu szkody. Organem upoważnionym do stosowania tych sankcji jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (ust. 3 art. 29 Prawa wodnego). Wydanie tej decyzji wymaga, przeto przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy, czyli np. stwierdzenia czy właściciel dokonał zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. A zatem organ, dokonując oceny skutków, jakie wywołane zostały w konsekwencji poczynionych przez właściciela zmian na gruncie, winien przede wszystkim zbadać, czy przyczyniły się one do powstania szkody na gruncie sąsiednim. W realiach niniejszej sprawy według organu l instancji doszło do zmiany trasy cieku wodnego, czego dowodem mają być przeprowadzone w dniu ..........2005 r. Sygn. akt II SA/Kr 738/06 oględziny w terenie oraz oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie wodnoprawnej w dniu .........2005 r., w którym przyznał, że wybudował ogrodzenie w roku 2000, pozostawiając w murku ogrodzenia otwór szerokości ok. 50cm umożliwiający spływ wody z położonych powyżej działek oraz wykonał wzdłuż działki ....... rów. Otwór ten jednak zamurował jak wykonana została nawierzchnia asfaltowa na drodze osiedlowej nr .........Skoro więc, jak wskazał zresztą również organ odwoławczy, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez właściciela działek sąsiednich przepisów prawa materialnego (art. 29 prawa wodnego), organ administracji publicznej zobowiązany był przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, celem określenia naruszeń dokonanych i adekwatnie do poczynionych przez niego zmian na gruncie podjąć decyzję o ewentualnym zobowiązaniu go do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Przepis art. 29 ust. 3 Prawa wodnego daje bowiem właściwym organom administracji publicznej możliwość władczej ingerencji w sferę prawa własności. W przypadku wykazania, iż w wyniku działań dokonanych przez właściciela gruntu doszło do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich, organ winien z tego prawa skorzystać. Kwestię naruszenie stanu wód należy rozpoznawać w odniesieniu do skutków, jakie w konsekwencji zaistniały, czyli szkody powstałej na gruncie sąsiednim. Tymczasem w omawianej sprawie, jak słusznie podnosi skarżący, organ l instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania zmierzającego do wyjaśnienia, czy przedmiotowy ciek istniał, jaki był jego przebieg i czy został przez skarżącego zmieniony, nadto czy ewentualna zmiana jego przebiegu spowodowała szkodę na gruncie sąsiednim. Kwestia istnienia, jak to określił organ, cieku wodnego nie została wyjaśniona. W protokole z dnia .......2000 r. mówi się o sporze dotyczącym odwodnienia drogi oraz o wyrażeniu zgody przez skarżącego " na przebieg wody ze stoku przez jego działkę". Organ l instancji nie ocenił w ogóle do tak zebranego materiału dowodowego, jedynie poinformował skarżącego, że Gmina podejmie działanie zmierzające do kompleksowego rozwiązania odprowadzenia wód z terenu przedmiotowych działek. Nie wykazał również, że stwierdzone zmiany stosunków wodnych spowodowały szkodę na gruncie sąsiednim, w protokole z oględzin z dnia .........2005 r. stwierdzono jedynie taką możliwość. W odwołaniu zaś skarżący dowodził i podnosił, że żaden ciek nie przebiega przez jego działkę nr ......... wskazując, że nie płyną tam żadne wody, ani w sposób trwały, ani okresowy twierdząc, iż na jego działkę były odprowadzane wody z biegnącej wzdłuż działki drogi, jednak miały one charakter odwodnienia i miały być odprowadzane na jego działkę jedynie tymczasowo. Sygn. akt II SA/Kr 738/06 Nie przeprowadzenie postępowania we wskazanym zakresie przez organ l instancji uszło uwadze organowi odwoławczemu, a są to niezbędne przesłanki umożliwiające nakazanie właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W świetle art. 29 ust. 3 Prawa wodnego należy zbadać i wykazać, że właściciel dokonał zmiany stosunków wodnych na swoim gruncie trzeba również stwierdzić, czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. Te aspekty sprawy zostały pominięte przez oba organy. Takie działanie organów doprowadziło do naruszenia omówionego prawa materialnego. Poza tym, idąc dalej trzeba zauważyć, że organy naruszyły zasady K.p.a. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz M. w dniu ........2005 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego i jednocześnie o przeprowadzeniu w dniu ........2005 r. oględzin w terenie, jednakże w aktach sprawy brak jest dowodów, że zawiadomienie było skutecznie doręczone. Oględziny przeprowadzono bez udziału A.M. Tej okoliczności nie zauważyło Kolegium. Stosownie zaś do treści art. 10 K.p.a. organ administracji obowiązany jest do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Nie zauważył również organ odwoławczy, że decyzja pierwszej instancji oprócz przedstawienia stanu faktycznego nie zawiera innych elementów wymaganych przez art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organ rozstrzygający tylko w osnowie decyzji wskazał na przepis w oparciu, o który rozpoznał sprawę i to nieprecyzyjnie, brak w niej prawidłowego uzasadnienia faktycznego, nie zawiera ono wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, brak w niej uzasadnienia prawnego. Nie odniósł się w ogóle do motywów działania skarżącego podniesionych przez niego na rozprawie wodnoprawnej. Organ II instancji natomiast w swoim uzasadnieniu przedstawił jedynie argumentację prawną, a oceniając prawidłowość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego sprowadził ją do zacytowania ogólnych zasad postępowania administracyjnego, nie rozprawił się z zarzutami i argumentami zawartymi w odwołaniu A.M. Ponadto decyzja organu l instancji, którą organ II instancji utrzymał w mocy, narusza również wymóg art. 107 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja administracyjna musi zawierać m. in. rozstrzygnięcie. W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji Sygn. akt II SA/Kr 738/06 publicznej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok z dnia 30 grudnia 1987 r. SA/Gd 1045/87, ONSA nr 2 z 1987 r.), w przeciwnym wypadku prowadzi to do uchylenia decyzji, bowiem decyzja w zasadzie może być niewykonalna. Organ I instancji w rozstrzygnięciu zacytował jedynie treść dyspozycji art. 29 ust. Prawa wodnego, czyli nakazał przywrócenie do stanu poprzedniego trasy cieku wodnego bez dokładnego sprecyzowania nałożonego obowiązku na stronę, nie określając tego obowiązku. Z rozstrzygnięcia decyzji nie wynika, czy przywrócenie do stanu poprzedniego polegać ma na likwidacji ogrodzenia, czy przywróceniu otworu w tym ogrodzeniu, czy też na zasypaniu wykonanego rowu. Tymczasem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Treść rozstrzygnięcia jest bowiem równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem albo nałożonym na nią obowiązkiem. Osnowa decyzji wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie musi więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Przy czym obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. NSA w wyroku z dnia 2 września 1999 r, IV SA 1418/97, LEX nr 47875 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r., III SA 1225/94, ONSA 1996/3/135). Z rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej winno bowiem jasno i wprost wynikać co musi uczynić strona, względnie do czego i w jakim zakresie jest uprawniona. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Reasumując, zdaniem tut. Sądu, niezapewnienie stronie czynnego udziału przez organ l instancji w każdym stadium postępowania (art. 10 K.p.a.) oraz nieodniesienie się przez organy orzekające w niniejszej sprawie do zebranego materiału dowodowego, argumentów skarżącego podniesionych na rozprawie wodnoprawnej, jak też w jego odwołaniu, prowadzi do konkluzji, iż organy prowadząc postępowanie administracyjne uchybiły obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Tym samym wydane przez nie orzeczenia naruszają jedną z podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, określona w art. 7 i 77 K.p.a., który zobowiązuje organy do wyczerpującego zebrania rozpoznania materiału dowodowego w sprawie. Doszło również do naruszenia przez oba organy art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Sygn. akt II SA/Kr 738/06 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie wykonalności decyzji oparte zostało na przepisie art. 152 cyt. ustawy, zaś o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.