II SA/Kr 738/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Z. M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] czerwca 2001 r., Nr: [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi Z. M. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 30 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącemu S. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. na zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 25 października 2010 roku nr [...] dla skarżącego został wyznaczony pełnomocnik z urzędu w osobie adwokata Z. M., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...] K.. Wyznaczony pełnomocnik sporządził w dniu 24 listopada 2010 wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2008 roku umarzające postępowanie ze skargi S. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr: [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 roku uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W dniu 28 czerwca 2011 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie odbyła się rozprawa. Podczas rozprawy adwokat Z. M. złożyła do protokołu wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia cytowanego unormowania wynika jednoznacznie, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik. Z treści protokołu rozprawy przed WSA w Krakowie z dnia 28 czerwca 2011 roku wynika, że zgłaszając wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu adwokat Z. M. nie złożyła oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Należy podnieść, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 roku sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 z późniejszymi zmianami). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).