II SA/Kr 739/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Mariusz Kotulski Sędziowie NSA : Joanna Tuszyńska (spr.) AWSA: Janusz Kasprzycki Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] , nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 zł ( słownie: dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , na podstawie art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 kpa w związku z art. 53 ust. 4 i ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta Z. z dnia [....] o warunkach zabudowy działek nr ...... w obr. ..... i działek nr nr .......... w obr. ...... miasta Z. W uzasadnieniu podano, że przedmiotową decyzją Burmistrz Miasta Z. ustalił warunki zabudowy wskazanych wyżej działek na cele realizacji budynku usługowo-mieszkalnego z obiektami towarzyszącymi i przyłączami uzbrojenia komunalnego. Decyzja została wydana po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej oraz uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień. S.G. wnioskiem z dnia [....] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, a to art. 53 ust. 4 i ust 5, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz 106 kpa. Zarzucił, że organ nie dokonał przed wydaniem decyzji wymaganych uzgodnień oraz zakwestionował opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [....] z powodu powołania w jej podstawie prawnej jedynie przepisu kompetencyjnego, bez podstawy materialnoprawnej. Uzasadniając swoją decyzję organ odwołał się do zasady stabilności decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa, w kontekście której stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter wyjątkowy. Naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa musi rażące, tzn. że jego skutki są nie do przyjęcia z punktu widzenia zasad sprawiedliwości społecznej. Odnosząc się do zarzutu uznania przez Burmistrza Miasta Z. jako wystarczającego uzgodnienia Wojewody ......... z dnia [....] w sytuacji gdy zostało one zaskarżone, a zażalenie nie zostało jeszcze rozpatrzone organ stwierdził, że - stosownie do treści art. 143 kpa - wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia uzgadniającego. Nadto wskazał, że obecnie nie obowiązuje już art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do miasta Z. , albowiem na mocy Rozporządzenia Wojewody M. z dnia [....] (Dz. U. Woj. ..........Nr........) miasto Z. zostało wyłączone z Obszaru Chronionego Krajobrazu. Stwierdził też, że niewłaściwa, zdaniem skarżącego, podstawa opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [....] jest bez znaczenia, albowiem sama opinia została wydana na nieistniejącej podstawie w związku z uchyleniem art. 60 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także opinia sanitarna z dnia [....] uzyskana przed wydaniem decyzji w sprawach warunków zabudowy, nie może być traktowana jako rażące naruszenie prawa, ponieważ art. 53 ust. 4 ustawy nie przewiduje uzgodnień warunków zabudowy z Inspektorem Sanitarnym. Zatem forma wskazanych opinii, ich podstawa prawna oraz fakt zaskarżenia do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie mają dla rozpatrywanej sprawy znaczenia. Zarzut naruszenia art. 54 ust. 4 ustawy jest bezpodstawny, bowiem działki objęte skarżoną decyzją znajdują się poza Obszarem Górniczym. Nadto organ podał, że strony zostały zawiadomione o wystąpieniu organu w sprawie uzgodnień incydentalnych a wymagane prawem uzgodnienia uzyskał, nie doszło więc do naruszenia art. 53 ust 5 i art. 106 § 2 kpa. Kolegium nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy, ponieważ skarżący nie określił jakie przepisy zawarte w tym artykule zostały naruszone. S.G. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [....] oraz stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [....] Podniósł, że zaprezentowany przez SKO w N. pogląd na temat rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest nieaktualny, albowiem obecnie przeważa w orzecznictwie i doktrynie podejście czysto kasacyjne. Naruszenie prawa mają zatem charakter rażący gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części obowiązującego w chwili podejmowania decyzji. Wskazał, że nawet samo Kolegium przyznało, że w chwili wydawania decyzji Z. znajdowało się w strefie Obszaru Chronionego Krajobrazu i to już winno przesądzić o nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. Według skarżącego oczywiste jest naruszenie art. 61 ust 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem naruszono przepisy: ustawy o drogach publicznych – gdyż brak jest stanowiska zarządcy drogi oraz ustawy o ochronie przyrody – gdyż sprawa nie została rozstrzygnięta przez Ministra Środowiska. Nadto podniósł, że naruszenie art. 53 ust. 4 jest oczywiste. Działka, której dotyczyła przedmiotowa decyzja, leży w sąsiedztwie działki będącej jego własnością. W postępowaniu o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla jego nieruchomości konieczne było uzyskanie uzgodnienia z Urzędem Górniczym, zatem nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że w sprawie sąsiedniej działki taka rozstrzygnięcie nie było już konieczne. Samorządowe Kolegium Odwoałwcze w N. , decyzją z dnia [....] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i 127 § 3 kpa w związku z art. 53 ust. 4 i ust. 5, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [....] . W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych nowych okoliczności ani zasługujących na uwagę przesłanek, które mogłyby uzasadnić uchylenie poprzednio wydanej w sprawie decyzji. Odnosząc się do zaprezentowanego przez wnioskodawcę rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ stwierdził, że według takiej interpretacji każde naruszenie miałoby charakter rażący. Ponownie podkreślił, że decyzja w sprawie warunków zabudowy została wydana po uzyskaniu wszystkich wymaganych uzgodnień tj. uzgodnienia Wojewody ......... w zakresie konserwatorskiej ochrony przyrody oraz stanowiska zarządcy drogi, wyrażonego w piśmie Wydziału Drogownictwa i Transportu Urzędu Miasta Z. z dnia [....] , podjętego w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdził, że zarzuty wnioskodawcy odnośnie naruszenia ustawy o drogach publicznych, ustawy o ochronie przyrody i rzekomy brak decyzji Ministra Środowiska są niezrozumiałe. Podkreślił, że teren znajduje się poza Obszarem Górniczym pozostającym w nadzorze Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S.G. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniósł, że z podanej przez niego interpretacji pojęcia "rażące naruszenie prawa" wcale nie wynika, że każde naruszenie prawa ma taki charakter. Podtrzymał zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i podał, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1-4 ustawy o drogach publicznych. Wskazał, że kiedy w 2003r. A.T. starała się o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na te same działki, których dotyczy decyzja z dnia [....] ., to na skutek wykazania, że cześć nieruchomości znajduje się w terenach ulic zbiorczych w pasie drogowym w rozumieniu ustawy o drogach publicznych postępowanie w sprawie zostało umorzone. Mimo, że w stanie faktycznym ani prawnym przedmiotowych działek nic się nie zmieniło, ich kolejna właścicielka B.M. uzyskała pozytywną decyzję w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi, z uwagi na jej oczywista bezzasadność. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stwierdziło, że powołany przez skarżącego przepis dotyczy innych postępowań związanych z ubieganiem się inwestora o możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przylegającego do pasa drogowego, podczas gdy w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy właściwy zarządca drogi dokonuje uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W kwestii umorzenia postępowania w 2003 r. w stosunku do tych samych działek, organ stwierdził, że jakkolwiek teren jest ten sam, to jednak sytuacja formalna i prawna działek jest odmienna, bowiem z dniem ............2003 r. utracił ważność miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Z. Zatem nie ma zastosowania przepis art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, który odnosi się wyłącznie do pasów terenu rezerwowanych na drogi w planach miejscowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozważania należy rozpocząć od ogólniejszej uwagi , iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy kwestionowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w tym przepisie. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie , że rażące naruszenie prawa oznacza oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Organ administracyjny, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, zobowiązany jest zbadać wszystkie podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest w tym postępowaniu związany okolicznościami podniesionymi we wniosku. Podkreślić należy , że " przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem". (wyrok NSA z dnia 22.03.2002.03.22 I SA 1130/00 LEX nr 82641). W niniejszej sprawie należało zatem rozważyć , czy decyzja o warunkach zabudowy z dnia...........2006 r. zawiera wady oraz czy ciężar gatunkowy tych ewentualnych wad uzasadnia stwierdzenie nieważności tej decyzji. Stosownie do przepisu art.59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717z poźn.zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z przepisem art.60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo przyjął organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy powinien przed wydaniem decyzji wystąpić o uzgodnienie do: właściwego organu administracji geologicznej (art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy), organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz organu właściwego w sprawach melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy), wojewody w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy), a także do właściwego zarządcy drogi w związku z faktem, że teren planowanej inwestycji przylega do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy). Stosownie do powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym nie mogą mieć w niniejszej znaczenia, gdyż art. 53 ust. 4 ustawy nie nakładał na organ administracyjny obowiązku uzyskania w niniejszej sprawie uzgodnień z tymi organami. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż nie wszystkie konieczne uzgodnienia wydane zostały w formie postanowienia stosownie do art. 106 § 5 k.p.a. Zgodnie z art. 124. § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Poza tym postanowienie, na które służy zażalenie, powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wymogów powyższych niewątpliwie nie spełnia pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Z. z dnia .........2005 r., mające pełnić rolę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi. Podkreślić trzeba ponadto, iż z akt sprawy wynika (pisma Ministra Środowiska z dnia.......i ..........), że oba postanowienia uzgadniające Wojewody ......... z dnia [....] i [....] . wydane w tej samej sprawie zostały przez skarżącego zaskarżone w drodze zażalenia jeszcze przed dniem wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nadto, postanowienia uzgadniające z dnia [....] (k.......), z dnia [....] (k......), z dnia [....] (k.......) , z dnia [....] (k...), z dnia [....] (k.......) nie zostały doręczone stronom. Należy jednak zwrócić uwagę, że uchybienia te nie spełniają jednakże przesłanki nieważności przedmiotowej decyzji Fakt, że do wydania decyzji o warunkach zabudowy doszło mimo braku wszystkich koniecznych uzgodnień może bowiem prowadzić do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.), nie stanowi jednak przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji. W myśl art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na wniosek. Dotyczy to samego faktu wydania decyzji, jej zakresu oraz merytorycznych postanowień. W związku z powyższym stwierdzić należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek B.M. z dnia.........2005 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku wolnostojącego usługowo-mieszkalnego nie obejmuje ustalenia warunków zabudowy dla przyłącza kanalizacji sanitarnej, przyłącza wodociągowego oraz elektrycznego. Wobec powyższego w tym zakresie organ rozstrzygnął sprawę bez wniosku strony. Stanowi to o rażącym naruszeniu przepisu art.52 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do przepisu art.54 ustawy decyzja o warunkach zabudowy winna miedzy innymi określać linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z przepisu tego wynika więc w sposób oczywisty, że mapa ta stanowi załącznik graficzny decyzji. Zgodnie z upoważnieniem ustawowym, w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy – Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r (Dz.U.03.164.1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl § 3 rozporządzenia , w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z kolei zgodnie z § 9 rozporządzenia , wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jest to o tyle istotne , że wyznaczenie "obszaru analizowanego" jest wskazaniem, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie bowiem działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazać należy , że załącznik Nr ...... do decyzji – graficzny określa jedynie "obszar przeznaczony pod zabudowę oraz nieprzekraczalne linie zabudowy". Decyzja nie posiada załącznika zawierającego część graficzną wyników analizy. Z załącznika Nr ..... do decyzji zatytułowanego "[....] " – tekstowego – wynika , że "analizy dokonano w oparciu o zabudowę sąsiednią zlokalizowaną w odległości do 110m wokół wnioskowanej działki". Samej analizy brak jest w aktach sprawy. Sprzecznie z przytoczonymi wyżej przepisami organ nie wyznaczył "obszaru analizowanego". Wyżej zacytowany przepis § 9 rozporządzenia ma jednoznaczne brzmienie i nie sprawia trudności interpretacyjnych, jego naruszenie spełnia więc znamię oczywistości, do którego odwołuje się aktualne orzecznictwo (tak: wyrok NSA w Warszawie z 2005.02.09, OSK 1134/04 LEX nr 165717). Owa oczywistość naruszenia prawa sprowadza się w niniejszej sprawie do rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy kształtem decyzji o warunkach zabudowy, a przepisami prawa regulującymi warunki, którym powinna odpowiadać ta decyzja. Brak załącznika graficznego decyzji , będącego graficzną częścią wyników analizy, zawierającego określenie obszaru analizowanego, przesądza o rażącym naruszeniu powyższego przepisu. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wymóg ten, mający już na wstępnym etapie postępowania administracyjnego gwarantować jak najpełniejsze uwzględnienie wymogów planowania i zagospodarowania przestrzennego, nie został w przedmiotowej sprawie spełniony. Zalegający w aktach niniejszej sprawy projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest opatrzony ani podpisem, ani pieczęcią osoby wpisanej na listę urbanistów lub architektów. Wady tej nie kompensuje fakt, że właściwa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [....] .2006 r. – jak wynika z jej uzasadnienia i widniejącej na niej pieczęci i podpisu – sporządzona została przez osobę z uprawnieniami urbanisty. Mimo, iż wyżej wskazana okoliczność jest w stopniu oczywistym niezgodna z art. 60 ust. 4 ustawy, nie można uznać, iż spełnia ona przesłanki jednej z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności, że przesądza o wydaniu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy z rażącym naruszeniem prawa. Reasumując uznać należy , że kwestionowana decyzja Burmistrza Z. z dnia [....] o warunkach zabudowy działek nr nr..........obr. ..... miasta Z. rażąco narusza wskazane wyżej przepisy prawa. Dlatego też uznać należy , że zaskarżona decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy wydana została z naruszeniem przepisu art.156 § 1 pkt 2 kpa. Wobec powyższego , na podstawie art.145 par.1 pkt 1 a i b oraz art.135 ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ppsa.