II SA/Kr 740/08

Dnia 27 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2008 r. o nałożeniu na B. K. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Decyzja została jej doręczona w dniu 2 czerwca 2008 r. W dniu 3 lipca 2008 r. (data nadania na poczcie) B. K. wniosła na wyżej opisaną decyzję, za pośrednictwem SKO w [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dnia [...] r. zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, została doręczona skarżącej w dniu 2 czerwca 2008 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 lipca 2008 r. Skarżąca nadała w urzędzie pocztowym skargę na decyzję organu drugiej instancji po upływie tego terminu tj. w dniu 3 lipca 2008 r. Termin do wniesienia skargi nie został zatem przez skarżącą zachowany. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ppsa Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego też, na podstawie powołanego wyżej przepisu, należało orzec jak w sentencji.