II SA/Kr 740/14

Kraków, dnia 11 czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lutego 2014r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o uznaniu za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie sprawy przez Burmistrza Miasta [...] postanawia: odrzucić skargę. A. B. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lutego 2014r. znak: [...], mocą którego stwierdzono niedopuszczalność zażalenia A. B. na wydane w trybie art. 37 § 1 kpa postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 października 2013r. znak: [...] o uznaniu za bezzasadne zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie sprawy przez Burmistrza Miasta pod sygn. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z treści skargi wynika, że skarżący podważa zasadność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia A. B. na wydane w trybie art. 37 § 1 kpa postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o uznaniu za bezzasadne zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ I instancji. W ocenie Sądu skarga na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, ponieważ nie mieści się ono w żadnej kategorii postanowień, które, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a., można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Niewątpliwie nie jest to postanowienie, które kończy postępowanie, lecz ma ono charakter incydentalny – umożliwia stronie kontrolę organu wyższej instancji, a negatywna jego ocena pozwala wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Postanowienie nie zawiera także rozstrzygnięcia co do istoty sprawy – istotą sprawy jest uzyskanie rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia warunków zabudowy w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza Miasta [...]. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie o niedopuszczalności zażalenia wydane zostało także z powodu braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 kpa, a zatem nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, ponieważ zgodnie z art. 141 § 1 kpa zażalenie służy tylko na takie postanowienia, w stosunku do których kpa wyraźnie taką możliwość ustanawia. Należy podkreślić, że przepisy kpa nie przewidują zaskarżenia postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa. Wobec tego nieprawidłowe i mylne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lutego 2014r., co do prawa do jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, jako niezgodne z art. 3 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a., nie może stworzyć stronie uprawnienia do wniesienia skargi do sądu. Skoro więc na w/w postanowienie nie służy zażalenie, nie kończy ono postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.