II SA/Kr 741/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G.S. na postanowienie Wojewody z dnia 24 kwietnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: wniosek oddalić. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy utrata przedmiotu świadczenia nie może być zastąpiona jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić trzeba, iż wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 5 cyt. przepisu postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie G.S. w skardze na postanowienie Wojewody z dnia 24 kwietnia 2015r., znak: [...] uchylające postanowienie Prezydenta Miasta K. z 20.02.2015r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że "brak wstrzymania zaskarżonej decyzji i podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego (...) może w rezultacie doprowadzić do wydania decyzji, która będzie obarczona rażącym naruszeniem prawa (...) z uwagi na fakt, iż zostanie oparta na nieostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jednocześnie uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, a co zatem idzie rozpoczęcie realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego spowoduje zagrożenie dla istniejącego na terenie objętym wnioskowana inwestycją "[...] " (...) a co więcej (...) doprowadzi do niezgodnych z prawem i trudnych do odwrócenia skutków w przestrzennym ładzie urbanistycznym terenu, rażąco naruszających charakter dotychczasowej zabudowy." Przenosząc powołane powyżej regulacje normatywne na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż w konkretnym przypadku wskazane przesłanki wstrzymania wykonania aktu w całości lub w części nie zachodzą. Po pierwsze podnieść należy, iż skarżąca nie precyzuje dokładnie żadnej z powyższych ustawowych przesłanek, jako stanowiącej postawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Można jedynie domyślać, że chodzi raczej o przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Po drugie skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku w tym zakresie. Wnioskodawczyni ograniczył się bowiem tylko do wyartykułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołując się jedynie na ogólniki związane z tym, że podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę może doprowadzić do wydania decyzji, która będzie obarczona rażącym naruszeniem prawa oraz do niezgodnych z prawem i trudnych do odwrócenia skutków w przestrzennym ładzie urbanistycznym terenu, rażąco naruszających charakter dotychczasowej zabudowy. Przytoczone okoliczności nie stanowiąc więc przesłanki wstrzymania wykonania aktu tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te antycypują pewne ewentualne zdarzenia przyszłe i niepewne. Tym samym wnioskodawczyni nie wykazała poprawnie w czym upatruje możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 ww. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). Co więcej wydanie decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż byłaby to przesłanka do stwierdzenia nieważności w trybie nadzwyczajnym na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podobnie ocenić należy argument skutków w przestrzennym ładzie urbanistycznym terenu, rażąco naruszających charakter dotychczasowej zabudowy. Skutki podejmowanych działań i ryzyko w tym zakresie ponosi w zasadzie inwestor, który może realizować swoją inwestycję wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po trzecie wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest postanowienie Wojewody z dnia 24 kwietnia 2015r., znak:[...] uchylające postanowienie Prezydenta Miasta K. z 20.02.2015r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania i to tego orzeczenia dotyczy wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w całości". Zatem zaskarżone do Sądu postanowienie ma wyłącznie charakter formalny (procesowy) – uchyla zaskarżone postanowienie organu I instancji. Nie orzeka o czyichkolwiek prawa lub obowiązkach, nie nadaje uprawnień, ani nie nakłada obowiązków. Nie sposób podzielić pogląd, że wykonanie tego postanowienia prowadziłoby do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie spełnione pozostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym uznając wniosek za nieuzasadniony, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.