II SA/Kr 744/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie : WSA Iwona Niżnik - Dobosz WSA Krystyna Daniel Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 8 maja 2015 r. znak [...] nr [...] na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013.267 ze zm.); - art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art.103 ust. 2 oraz art.80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu odwołania z dnia 14 kwietnia 2014r. wniesionego przez skarżącego – A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 1 kwietnia 2014 r. znak: [...], którą nakazano A. S. dokonać rozbiórki płyty do składowania obornika o wymiarach 6,00m x 2,80m zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości U., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: w związku z wnioskiem M. G. z dnia 18 lipca 2008 r. PINB w B. wszczął postępowanie administracyjne dotyczące legalności powstania płyty do składowania obornika zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości U., której właścicielem jest skarżący. W trakcie w/w postępowania, w dniu 29 sierpnia 2008 r. uprawnieni inspektorzy organu I instancji przeprowadzili oględziny na w/w nieruchomości, stwierdzając m.in., że na działce nr [...] w miejscowości U. pomiędzy budynkiem mieszkalnym a inwentarskim zlokalizowany jest zbiornik na obornik. Zbiornik wybudowany jest w odległości około 0,50 m od strony ogrodzenia z dz. M. G.. Wymiary zbiornika na obornik wynoszą 6,0m x 2,80m (...) skarżący wniósł do protokołu, że zbiornik na obornik ma dno i ściany szczelne betonowe. Zbiornik był betonowany około 25 lat temu. Następnie w dniu 30 marca 2010r. PINB w B. wydał decyzję znak: [...], którą w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego nakazał skarżącemu w określonym terminie doprowadzić zbiornik do gromadzenia obornika - płytę obornikową na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości U. do stanu zgodnego z przepisami poprzez jego uszczelnienie. Na skutek odwołania M. G., WINB w K. decyzją z dnia 21 marca 2011 r. znak: [...] uchylił w całości w/w decyzje organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB w B.. W dniu 19 marca 2014 r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny na działce nr [...]. W miejscowości U.. W protokole przedmiotowych oględzin zapisano m.in. cyt. "na działce nr/ewid [...] w miejscowości U. zlokalizowany jest (zbiornik) płyta gnojowa betonowa o wym. 6 x 2,8 m i głębokości 1,20m od strony działki M. G. tj. działki [...]. Na płycie znajduje się ścianka betonowa o wysokości 1,20m i szerokości ok. 0,4-0,6 m. W odległości 5m od płyty betonowej na działce znajduje się studnia, natomiast w odległości 9,0 m od płyty znajduje się na tej działce budynek mieszkalny z otworami okiennymi i drzwiowymi (...) Na działce M. G. od strony płyty obornikowej nie znajdują się takie urządzenia i obiekty. Płyta gnojowa została wg oświadczenia skarżącego remontowana ok. 30 lat temu. Wcześniej w tym miejscu składowany był obornik lecz nie była to wybetonowana płyta. Na budowę nie posiada pozwolenia (...) " PINB w dniu 1 kwietnia 2014 r. wydał skarżoną decyzję znak: [...]. Odwołanie od w/w decyzji, w złożył skarżący. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, iż niniejsze postępowanie administracyjne dotyczy legalności powstania betonowej płyty do składowania obornika zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości U., gmina [...]. PINB w B. ustalił, a organ odwoławczy potwierdził prawdziwość tych ustaleń, że w/w nieruchomość stanowi własność skarżącego. Organ I instancji ustalił także, że przedmiotowa płyta (betonowa) do składowania obornika zrealizowana została około roku 1983 lub 1984. W tym miejscu, mając na względzie powyższe (dwukrotne oświadczenie właściciela działki, na której zlokalizowana jest przedmiotowa płyta betonowa na obornik, wskazujące na podobną datę (rok) jej realizacji jako betonowego obiektu budowlanego), WINB w K. wskazuje, iż za niewiarygodne uznaje twierdzenia skarżący zawarte w odwołaniu od skarżonej decyzji wskazujące, iż cyt. "płyta na składowanie obornika istnieje już ok. 100 lat (...)". Przedstawiony przez skarżącego jako dowód na wcześniejsze istnienie przedmiotowej płyty "Plan realizacyjny" zatwierdzony przez Urząd Powiatowy w B. 16 kwietnia 1975 r. wskazuje jedynie, że na działce należącej aktualnie do skarżącego, przy budynku oznaczonym na w/w planie nr 2 (budynek inwentarski) zlokalizowane jest miejsce do składowania obornika (oznaczone na planie literą G - gnojownia). Nie jest to jednak zdaniem tutejszego organu dowód wystarczający na to, że w miejscu tym istniał już wtedy betonowy obiekt budowlany w formie płyty, tym bardziej, że jak wskazano powyżej, sam skarżący, podczas oględzin przeprowadzonych przez PINB 10 marca 2014 r. wskazał, że betonowa płyta powstała w tym miejscu cyt. "około 30 lat temu. Wcześniej miejscu składowany był obornik lecz nie była to wybetonowana płyta". Zdaniem organu, PINB w B. prawidłowo wskazał także, że zgodnie z obowiązującymi w dacie budowy przedmiotowej betonowej płyty do składowania obornika przepisami inwestor przed rozpoczęciem prac budowlanych związanych z jej budową winien uzyskać stosowną decyzję pozwolenia na budowę, daną przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej. Wskazać bowiem należy, zgodnie z art.28 ust. 1 obowiązującej w dacie budowy w/w obiektu budowlanego ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane cyt. "roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę". Organ podkreślił, iż w ust.4 w/w artykułu zapisano natomiast cyt. "Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska określi w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnione od obowiązku zgłoszenia". W przedmiotowym rozporządzeniu, o którym mowa powyżej (Rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w, sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. z roku 1975, Nr 8, poz. 48 ze zm.) w dziale 3 zatytułowanym "Budownictwo osób fizycznych", w rozdziale l "Pozwolenia na budowę" znajduje się § 44 ust. 2 pkt 1 i 2, w którym wyliczone zostały rodzaje robót budowlanych zwolnionych z obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Do przedmiotowych robót nie zaliczono budowy betonowej płyty do składowania obornika, zatem skarżący przed jej realizacją winien dysponować stosownym pozwoleniem na jej budowę. Organ podniósł, iż z akt sprawy wynika, że skarżący takiego pozwolenia nie posiadał i w niniejszym stanie faktycznym mamy więc do czynienia z samowolą budowlaną, polegająca na wybudowaniu obiektu budowlanego (betonowej płyty do składowania obornika), bez uzyskania przez inwestora stosownego zezwolenia na jego budowę od właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Organ wskazał, iż w obecnie obowiązującym Prawie budowlanym legalizacja (bądź rozbiórka) obiektów budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę odbywa się w oparciu o przepisy art.48 w/w ustawy. Jednocześnie jednak zgodnie z art.103 ust.2 Prawa budowlanego "przepisu art.48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe ". Przepisy dotychczasowe, o których mowa powyżej to przepisy zawarte w ustawie Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. 1974 nr 38 poz. 229 ze zmian.) Organ wskazał, iż jeżeli zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykluczy okoliczności określone w art. 37 tej ustawy (które skutkowałyby obligatoryjnym orzeczeniem nakazu rozbiórki), wówczas należy dokonać legalizacji samowoli budowlanej, po ewentualnym, uprzednim nakazaniu zmian i przeróbek, mających na celu dostosowanie obiektu do wymogów obowiązujących przepisów prawa (art.40 ustawy). W niniejszym przypadku zdaniem tutejszego organu zachodzą okoliczności, o których mowa w w/w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r., co obliguje organy nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki betonowej płyty do składowania obornika zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w miejscowości U., gmina [...], będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie ż §23 ust. 1 obowiązującego w dacie budowy przedmiotowej płyty Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki "odległość szczelnych i krytych zbiorników do gromadzenia nieczystości, dołów ustępowych, ustępów nie skanalizowanych o liczbie oczek do 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych powinna wynosić co najmniej: od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach mieszkalnych, budynkach, w których znajdują się inne pomieszczenia na pobyt ludzi, oraz w magazynach środków spożywczych - 15 m, od granicy działki sąsiedniej, pasa drogi publicznej lub chodnika przy ulicy - 7,5 m. W ocenie organu, płyta do składowania obornika zlokalizowana na działce nr [...] w miejscowości U. nie spełnia w/w wymagań. Zgodnie bowiem z ustaleniami organu I instancji przedmiotowa płyta oddalona jest około 0,5m od granicy działki nr [...] budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...]. Tym samym uznać należy, że realizacja przedmiotowej płyty do składowania obornika w takiej lokalizacji (naruszającej przepisy obowiązujące w dacie jej budowy) spowodowała niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, w szczególności dla właścicielki w/w działki nr [...] M. G.. Wyżej wymieniona niejednokrotnie wskazywała bowiem na cyt. "uciążliwości zapachowe" związane z nieprzepisową lokalizacją w/w obiektu, jak również zgłaszała przedostawanie się w czasie opadów deszczu gromadzonego na płycie obornika do wody znajdującej się w zlokalizowanej na jej działce studni. Organ zauważył, że lokalizacja przedmiotowej płyty do składowania obornika narusza także aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące sytuowania takich obiektów. Zgodnie bowiem z § 6 ust.5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014r. poz. 81 tekst jednolity). Tym samym nawet przy założeniu, że w niniejszym przypadku nie zachodziłaby żadna z przesłanek wyrażonych w w/w art.37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r., w niniejszym przypadku nie ma możliwości legalizacji przedmiotowej płyty do składowania obornika w obecnej lokalizacji. Nie jest bowiem możliwe nakazanie do wykonania robót budowlanych (o których mowa w art.40 w/w ustawy), które spowodowałyby, że przedmiotowa płyta do składowania obornika, pozostając w miejscu w stała wybudowana, spełniałaby aktualnie obowiązujące przepisy prawa w zakresie odległości od innych obiektów budowlanych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego – A. S.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 7, 8,11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) nie dostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki płyty do składowania obornika o wymiarach 6,00 m x 2,80 m ulokowanej na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości U.; b) niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu, że na planie realizacyjnym zatwierdzonym dnia 16.04.1975r. na działce należącej do skarżącego, przy budynku oznaczonym na w/w planie nr 2 /budynek inwentarski/ zlokalizowana jest gnojownia /lit.G/, c) braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie przedstawionych dokumentów a także zeznań stron; błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że brak jest stosownego pozwolenia na budowę gnojowni, a tym samym stwierdził, iż mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, iż obiekt istnieje co najmniej od 1957 roku tj. 58 lat, a w latach 1983 - 1984 został wyremontowany. Wówczas to dziadek skarżącego uzyskał pozwolenie powiatowej Rady Narodowej w B. na dobudowę chlewu, co było wtedy tożsame z budową gnojowni. Skarżący w latach 1983 - 1984 wyremontował przedmiotową gnojownię. Zdaniem skarżącego organ w toku postępowania dowodowego nie ustalił kiedy wybudowany został sporny obiekt, czy w okresie budowy spornej gnojowni obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego i jakie było przeznaczenie działki na której budowę zrealizowano. W ocenie skarżącego organ nie wykazał, aby wówczas zabudowa stanowiła zagrożenie dla ludzi lub mienia albo pogorszenie warunków zdrowotnych dla otoczenia i nie ustalił, czy w okresie budowy obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucił organom nadzoru budowlanego złą wolę i brak rozeznania w rozpoznawanej sprawie. Skarżący wnosił przeprowadzenie właściwych oględzin, łącznie z ustaleniem posadowienia gnojowni i przesłuchanie świadków, którzy zostali zgłoszeni w toku postępowania. Przedłożone przez skarżącego dokumenty tj. plan realizacyjny oraz pozwolenie na budowę chlewu wykazują istnienie budowli już w latach 50 - tych, a co najmniej od 1957 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badając legalność zaskarżonego aktu, zgodnie z kompetencją ustanowioną w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w granicach zakreślonych art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nie naruszają porządku prawnego i brak jest podstaw do ich eliminacji z obrotu prawnego. Wniesiona skarga jako nieuzasadniona podlegała bowiem oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność wybudowania płyty do składowania obornika, zrealizowanej w latach 80 ubiegłego wieku, na działce nr [...] w miejscowości U., stanowiącej własność A. S.. Z uwagi na podniesione w skardze zarzuty w pierwszej kolejności niezbędne było zweryfikowanie ustaleń faktycznych organów administracyjnych w zakresie w jakim ustaliły termin w jakim owa płyta powstała oraz czy nastąpiło to w warunkach samowoli budowlanej. Materiał dowodowy na podstawie którego organy poczyniły swoje ustalenia w tym przedmiocie, był w ocenie Sądu wystarczający. W sprawie zostały przeprowadzone w dniach 29 sierpnia 2008 r. i 10 marca 2014 r. czynności dowodowe z oględzin przedmiotu sporu. W protokołach z tych czynności znajdują się oświadczenia A. S., z których wynika po pierwsze, że obornik był w tym miejscu składowany od lat i wcześniej miejsce to nie było wybetonowane. Sam skarżący wskazał, że zbiornik został wybetonowany około 25 do 30 lat temu i nie posiadał na te czynności pozwolenia organów administracyjnych (vide: akta adm. k: 10, 26). Przedłożone przez skarżącego w toku postępowania dokumenty w postaci planu realizacyjnego z dnia 16 kwietnia 1975 r., jak słusznie zauważają organy, potwierdzają jedynie fakt wydzielenia miejsca do składowania obornika lub gnoju (czego można się jedynie domyślać ze sposobu oznaczenia literą G). Natomiast z oświadczeń skarżącego wynika jednoznacznie, że wybetonował ów zbiornik on sam, nie zaś jego poprzednicy prawni. Ocena dowodów przeprowadzona w uzasadnieniu skarżonych decyzji nie budzi żadnych wątpliwości Sądu co do wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego, stosownie do wymogów art. 80 k.p.a. zwłaszcza, że zawiera wskazanie, którym dowodom nadał organ walor wiarygodności, a które dowody nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia i dlaczego. Wywody zaś są rzeczowe, przekonywujące i logiczne. Tę ocenę w całości podziela skład orzekający, nie znajdując także żadnych uchybień w świetle art. 107 § 3 k.p.a. Podnoszone przez skarżącego w środkach zaskarżenia twierdzenia, mające wskazywać na znacznie wcześniejszy okres powstania płyty, niż przyjęły to organy administracyjne, są niewiarygodne i zostały w ocenie Sądu podniesione tylko na potrzeby postępowania odwoławczego. W toku postępowania, wbrew zarzutom skargi, nie zostały bowiem przez skarżącego zawnioskowane na te okoliczności żadne dowody z zeznań świadków. Ustalenie czasu budowy płyty jest niewątpliwie kluczowym elementem stanu faktycznego w kontrolowanej sprawie. Nie chodzi przy tym o dokładne ustalenie daty rozpoczęcia i zakończenia budowy spornego obiektu. Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie istotna jest bowiem okoliczność, iż budowa płyty do gromadzenia obornika miała miejsce w latach 80-84 ubiegłego wieku czyli przed 1 stycznia 1995 r. , kiedy to weszły w życie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.). Zgodnie z art. 103 ust. 2 wyżej powołanej ustawy do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., dotyczącego orzekania o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części. Do takich obiektów stosuje, w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej, przepisy art. 37-42 Prawa budowlanego z 1974 r. W związku z tym trafnie, organy obu instancji uznały, że w tej sprawie zastosowanie znajdzie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie tym przepisem , organ I instancji mógł wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy. Przyczyny uzasadniające taką decyzję wskazane zostały w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., jest to: 1) znajdowanie się obiektu na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powodowanie bądź w razie wybudowania spowodowanie niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dopiero wykluczenie przesłanek przymusowej rozbiórki otwierało drogę do legalizacji obiektu na podstawie art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., po ewentualnym dokonaniu zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego prawem. Wprawdzie słusznie skarżący zarzuca, że organy nie poczyniły ustaleń zgodności czy w dacie powstania płyty obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego czy też nie. Jednak to uchybienie pozostaje bez wpływu na ocenę legalności wydanych decyzji, skoro wystarczającą podstawę rozbiórki stanowiła przesłanka z pkt 2 art. 37. Aby stwierdzić zatem czy wybudowana płyta do składowania obornika stanowiła "zagrożenie dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" koniecznym było sięgniecie do przepisów techniczno - budowlanych obowiązujących w tym czasie, czyli do rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62). Prawidłowo zatem organy oparły się na § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Stosownie do jego treści "odległość szczelnych i krytych zbiorników do gromadzenia nieczystości, dołów ustępowych nieskanalizowanych o liczbie oczek do 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych powinna wynosić co najmniej: 1) od otworów okiennych i drzwiowych w pomieszczeniach mieszkalnych, budynkach, w których znajdują się inne pomieszczenia na pobyt ludzi, oraz w magazynach środków spożywczych – 15 m, 2) od granicy działki sąsiedniej , pasa drogi publicznej lub chodnika – 7,5 m. Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że przedmiotowa płyta położona jest w odległości około 50 cm od granicy działki sąsiedniej i w odległości 9 m od zabudowań mieszkalnych usytuowanych na tej działce. Powyższe zatem wskazuje, że płyta do składowania obornika została wykonana z naruszeniem obowiązujących w dacie jej powstania przepisów techniczno-budowlanych i niewątpliwie z uwagi na rodzaj składowanych materiałów jest nie tylko uciążliwa z uwagi na wydobywający się zapach, ale stanowi także realne zagrożenie zdrowotne dla ludzi. Także fakt położenia płyty w niewielkiej odległości od zabudowań mieszkalnych nieruchomości sąsiedniej przesądza o braku możliwości wdrożenia postępowania naprawczego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wydanie decyzji rozbiórkowej znajdowało pełne uzasadnienie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i oparte zostało na właściwych przepisach prawa materialnego. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.