II SA/Kr 744/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi Gminy N. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz strony skarżącej Gminy N. kwotę 300 (trzysta)złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 24.03.2015r., znak: [...], udzielił Gminie N., pozwolenia wodnoprawnego: na przebudowę przepławki dla ryb zlokalizowanej przy prawym brzegu rzeki D., na piętrzenie wód w korycie rzeki D. przy pomocy istniejącego jazu betonowego z ruchomą powłoką gumową, na wykorzystanie spiętrzenia wód rzeki D. do produkcji energii elektrycznej w Małej Elektrowni Wodnej (MEW), na zrzut wody do rzeki D. po przejściu przez urządzenia elektrowni; zatwierdzono Instrukcję gospodarowania wodą "Próg piętrzący i Mała Elektrownia Wodna na rzece D. w km 196+180 w m. W." oraz umorzył postępowanie w sprawie poboru wody z rzeki D. Od decyzji Starosty odwołał się Polski Związek Wędkarski Okręg w N., wnosząc o jej zmianę. Decyzją z dnia 16.09.2015 r., znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. uchylił decyzję Starosty z dnia 24.03.2015 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia 28.12.2015 r., znak: [...], Starosta udzielił Gminie N. pozwolenia wodnoprawnego: na przebudowę przepławki dla ryb zlokalizowanej przy prawym brzegu rzeki D., na piętrzenie wód w korycie rzeki D. do rzędnej piętrzenia 571,50 m n.p.m. dla normalnego i zarazem maksymalnego piętrzenia przy pomocy istniejącego jazu betonowego z ruchomą powłoką gumową w km 196+180 D.; na wykorzystanie spiętrzenia wód rzeki D. w km 196+180 do produkcji energii elektrycznej w Małej Elektrowni Wodnej (MEW) o przełyku 16 m3/s i mocy 310 k W; na zrzut wody do rzeki D. po przejściu przez urządzenia elektrowni w km 196+165. Starosta zatwierdził Instrukcję gospodarowania wodą "Próg piętrzący i Mała Elektrownia Wodna na rzece D. w km 196+180 w m. W.". Pozytywna dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie wynikło z przedłożenia przez wnioskodawcę w dniu 5.10.2015 r. poprawionego operatu wodnoprawnego, a w dniach 17.12.2015 r., 21.12.2015 r. oraz 23.12.2015 r. autor operatu dostarczył kolejne jego uzupełnienia. W uzupełnionym operacie przedstawiono przebudowę istniejącej przepławki, poprzez wydłużenie jej o 23,4 m w górę rzeki (do km 196+205,8) oraz 13,1 m w dół (do km 196+133,9) czyli do długości 71,9 m oraz różnicą poziomów między końcami urządzenia równą 2,6 m. Nowa przepławka ma składać się z 2 części o łącznej liczbie komór zamkniętych ryglami równej 32. Pierwsza część urządzenia złożona będzie z 10 komór o różnicy poziomów między komorami równej 0,15 m, natomiast druga z 21 komór z różnicą poziomów 0,05 m. Ponadto zaprojektowano również komorę wlotową do przepławki w km 196+205,8 powyżej jazu, z wlotem na rzędnej 570,9 m n.p.m. oraz komorę wylotową z przepławki, poniżej jazu w 196+133,9 z wylotem na rzędnej 568,1 m n.p.m. Dodatkowo w najniżej położonej komorze górnej części przepławki, zlokalizowanej w km 196+181,2 zaprojektowano boczny wlot wody usytuowany na rzędnej 569,40 m n.p.m. i działający w czasie obniżenia poziomu piętrzenia. Od decyzji tej ponownie odwołał się Polski Związek Wędkarski Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N., zarzucając, że niesłusznie udzielono pozwolenia wodoprawnego na zrzut wody do rzeki D. i pozwolono na zagospodarowanie wybranego w ramach prac utrzymaniowych żwiru przez wnioskodawcę, gdy konstrukcja progu nie zapewni migracji ryb w dół rzeki oraz brak jest terminu wykonania przebudowy przepławki; ustalenie za małej ilości wody przepływającej przez przepławkę. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 26.04.2016r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż pozwolenie wodnoprawne na przebudowę przepławki zostało wydane w oparciu o projekt zawierający błędy, w szczególności: - błędnie przeprowadzone obliczenia dla progu o wysokości 0,18 m na wejściu do przepławki, w komorze wylotowej, za pomocą wzoru do obliczania przelewu niezatopionego; obliczenia przeprowadzone jak dla przelewu zatopionego dają wyniki, które wskazują, że prędkości przepływu wody będą zbyt duże do pokonania przeszkody przez reofilne ryby karpiowate oraz młode ryby; - błędne obliczenie dyssypacji objętościowej, przez przyjęcie zbyt dużej powierzchni komór (długości każdej komory powinna być pomniejszona o szerokość rygli) oraz prędkości przepływu; - nie wiadomo na podstawie jakiego przepływu charakterystycznego określono poziom wody dolnej (brak na rysunku nr [...], na którym zaznaczono rzędne wody górnej i dolnej, zaznaczonego symbolu przepływu charakterystycznego), a co za tym idzie nie wiadomo czy rzędna dna wylotu wody z przepławki zostały określone na podstawie odpowiednich przepływów charakterystycznych. Organ odwoławczy podkreślił konieczność przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, począwszy od uzyskania prawidłowo sporządzonego operatu wodno prawnego. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania organ podał, iż istniejąca Mała Elektrownia Wodna w W. jest elektrownią przepływową wybudowaną w korycie rzeki D. bezpośrednio przy jazie, który piętrzy wody rzeki D. w km 196+180 do rzędnej 571,5 m n.p.m. i na którym ujmowana jest woda dla MEW. Po przejściu przez dwie turbiny Kaplana woda jest zrzucana bezpośrednio do rzeki D. 15 m poniżej, t.j. w km 196+165. Zatem woda faktycznie nie jest pobierana z koryta rzeki i odprowadzana do niego, lecz przepływa przez urządzenia elektrowni wodnej, znajdujące się w korycie rzeki, czyli wniosek Gminy N. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zarówno na pobór jak i na zrzut wody jest bezprzedmiotowy. Dla istniejącej MEW w W. szczególnym korzystaniem z wód jest jedynie korzystanie z wód do celów energetycznych, które wymaga pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 37 pkt 5 ustawy Prawo wodne, co zostało wskazane już w decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 września 2015 roku, znak: [...]. Organ I instancji w pkt. VI zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie w sprawie poboru wody z rzeki D. na potrzeby Małej Elektrowni wodnej w miejscowości W., ale w 1.4. tej decyzji udzielił pozwolenia wodnoprawnego na zrzut wody do rzeki D. po jej przejściu przez urządzenia elektrowni w km 196+165. W związku z tym pozwolenie udzielone w tym punkcie decyzji jest bezpodstawne. Zagospodarowanie pozyskanego kruszywa z koryta rzeki w związku z niezbędnymi pracami utrzymaniowymi, pozwalającymi na prawidłowe funkcjonowanie urządzeń wodnych (a więc niewielkie ilości kruszywa) powinno polegać na wykorzystaniu go do umocnień obiektu i likwidowania wyrw, jak to wskazano w decyzji. Natomiast ewentualny nadmiar kruszywa powinien być zagospodarowany w sposób wskazany przez Dyrektora RZGW w Krakowie realizującego, w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zadania związane z utrzymywaniem śródlądowych wód powierzchniowych oraz pełniącego funkcję inwestora w zakresie gospodarki wodnej w regionie wodnym Górnej Wisły. To również zostało wskazane w uzasadnieniu decyzji Dyrektora RZGW w K. z dnia 16.09.2015 r. Zasadny jest również zarzut o niewyznaczeniu terminu wykonania przebudowy przepławki zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 7a) Prawa wodnego. Jak wynika z akt sprawy, istniejąca przepławka jest niedrożna, zatem jej przebudowa jest niezbędna, aby spełniała swoją funkcję. Przegroda poprzeczna jaką jest betonowy jaz z usytuowaną na nim Małą Elektrownią Wodną, stanowi przeszkodę nie do pokonania przez organizmy wodne przemieszczające się w górę bądź w dół rzeki. Przepławka jest urządzeniem pozwalającym na migrację ryb wzdłuż cieku, czyli zmniejszającym negatywne skutki wykonywania pozwolenia wodnoprawnego i obowiązkiem korzystającego z jazu jest zapewnienie jej drożności. Dlatego w pozwoleniu wodnoprawnym należy określić czas w jakim uprawniony ma dokonać przebudowy przepławki, jako warunku wykonywania uprawnienia. Konstrukcja progu nie zapewnia migracji ryb w dół rzeki, a wydłużenie kanału przepławki w górę rzeki uniemożliwi rybom spływającym odnalezienie wlotu wody do przepławki. Ponadto błędna jest już przyjęta konstrukcja zaprojektowanej przepławki. Nieprawidłowe jest podzielenie urządzenia na dwie części o różnych spadach między komorami (0,15 m w górnej części i 0,05 m w dolnej) z dodatkową komorą wlotową i wylotową. Komory wlotowa (wyjście z przepławki) i wylotowa (wejście do przepławki) są integralnymi elementami przepławki, a nie oddzielnymi urządzeniami. Kolejną nieprawidłowością jest ustalenie poziomu dna wejścia do przepławki na aktualnym poziomie dna rzeki, t.j. na rzędnej 568,10 m n.p.m. W związku z możliwością wystąpienia erozji dennej poniżej jazu, tym większą, że brak tu niecki wypadowej, dno wejścia do przepławki powinno znajdować się poniżej dna rzeki, na głębokości równej wysokości wody w komorach przepławki. Przy założeniu napełnienia komór 0,6 m rzędna dna wejścia do przepławki powinna wynieść 567,50 m n.p.m. Błędem jest też wymuszenie prądu wabiącego progiem o wysokości 0,18 m na wejściu do przepławki w komorze wylotowej. Próg stanowić będzie dodatkową przegrodę migracyjną uniemożliwiającą wejście części ryb (w szczególności młodym). Tylko zarzut o niewystarczającej ilości wody w przepławce (0,2 m3/s), zbyt małej do wytworzenia odpowiednio skutecznego prądu wabiącego, nie znajduje uzasadnienia. Nie zmienia to jednak faktu, że samo urządzenie mające służyć migracji ryb zostało zaprojektowanie nieprawidłowo i nie będzie spełniać swojej funkcji. Dodatkowo organ II instancji wskazał niezawiadomienie stron postępowania o zebraniu materiałów i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji – Starosta 29.10.2015 r., zawiadomił strony o zebraniu materiałów i możliwości zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się co do nich w terminie do 20.11.2015 r., jednakże uzupełnienia operatu wodnoprawnego oraz wyjaśnienia i informacje wpłynęły również do Starostwa już po zawiadomieniu stron (t.j. m in. w dniach 17.12.2015 r., 21.12.2015 r. oraz 23.12.2015 r.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Gmina N., zarzucając naruszenie: - prawa procesowego t.j.: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 107 kpa poprzez nierozpatrzenie wnikliwie całości materiału dowodowego, naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa poprzez sprzeczne ze sobą stwierdzenia organu w dwóch decyzjach wydanych w tej samej sprawie, uznanie że organ administracji jest zobowiązany wielokrotnie wzywać strony postępowania na mocy art. 10 kpa, nie zawarcie w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej jej wydania w zakresie prawa materialnego- legitymizującego organ do rozstrzygania w sprawie, - prawa materialnego - art. 128 ust. 1 pkt 7a, art. 135 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne (Dz.U. z 2015r. poz. 469 – ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony wniosek z załącznikami o wydanie pozwolenia wodno prawnego nie spełnia wymogów ustawowych i nie pozwala na jego wydanie, W uzasadnieniu wskazano, iż Gmina N. chcąc zapewnić prawidłowe funkcjonowanie Małej Elektrowni Wodnej na D. w W. dostosowała się do uwag zawartych w decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 września 2015 r. Przepławka została zaprojektowana w sposób pozwalający na przepływ jednakowej ilości wody z tą samą prędkością w obydwu jej częściach pomimo zróżnicowanego spadku - co jest generalną zasadą prawidłowego działania przepławki. Jednakową wielkość przepływu oraz prędkość wody w przepławce uzyskano poprzez jej konstrukcję w postaci odpowiedniej wielkości szczelin pomiędzy ryglami. Parametry przepławki zostały wyznaczone na podstawie stosownych obliczeń zawartych w operacie wodnoprawnym. W zaskarżonej decyzji Dyrektora RZGW w K. z dnia 26.04.2016 r., wskazano inne nieprawidłowości niż poprzednio - oprócz zarzutu o niejednolitym spadku całej przepławki. W uzasadnieniu decyzji Starosty N. z dnia 28 grudnia 2015 r. przedstawiono, że nie ma możliwości konstrukcji przepławki o jednolitym spadku z uwagi na ograniczony powierzchniowo teren, który przebiega wzdłuż ulicy [...] i jest zamknięty przyczółkiem mostu w ciągu ulicy [...] w W. Tak zaprojektowana przy udziale ichtiologa przebudowa przepławki została zaopiniowana bez zastrzeżeń przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. Strona skarżąca podniosła również, iż w zaskarżonej decyzji brak jest podstawy prawnej jej wydania, powołana jest tylko podstawa procesowa, a to art. 138 kpa, brak powołania przepisów prawa materialnego na których oparł się Organ II instancji. Organ II instancji za uchybienie postępowania uznał brak powiadomienia stron z art. 10 kpa. Wielokrotne zawiadamianie stron nie jest konieczne, tym bardziej że do wypowiedzi stron po uprzednim zawiadomieniu ich a art. 10 kpa o zebraniu dowodów i materiałów w tej sprawie organ I instancji odniósł się w swojej decyzji. Nadto w decyzji Dyrektora RZGW w K. z dnia 16 września 2015r. organ II instancji uznał za nieuzasadnione wyznaczenie terminu wykonania przebudowy przepławki, natomiast w zaskarżonej decyzji ten sam zarzut uznał za uzasadniony. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżona decyzja naruszyła 138 § 2 w zw. z art. 136 i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej bez wykazania spełnienia przesłanek tego przepisu oraz brak konkretnego wskazania okoliczności jakie organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi uregulowaniami koresponduje art. 136 kpa wprowadzający obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zwrócenie się o to do organu I instancji. Skarżony organ błędnie zastosował w kontrolowanej sprawie art. 138 § 2 kpa, ponieważ wskazując na jego zdaniem błędnie przeprowadzone obliczenia m.in. w zakresie progu wejściu do przepławki, w komorze wylotowej, prędkości przepływu wody jako przeszkody do pokonania przez ryby, powierzchni komór (poprzez pomniejszenie o szerokość rygli) oraz prędkości przepływu, co miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia, nie wskazał dlaczego parametry przyjęte przez organ I instancji są nieprawidłowe. Organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wynikach operatu wodno prawnego, natomiast organ odwoławczy jedynie gołosłownie wskazując na błędy w zakresie powyżej opisanych parametrów, nie wyjaśnił żadnych podstaw wyliczenia błędów oraz przede wszystkim jakie powinny być te parametry poprzez ich konkretne podanie. O ile z akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy przeprowadził wewnętrzną ocenę (k. [...] akt adm. II instancji), to jej ewentualne konkluzje i wyniki pozwalające na wywiedzenie konkretnych parametrów decydujących o treści rozstrzygnięcia nie znalazły żadnego odzwierciedlenia przy wyjaśnieniu wytkniętych błędów w zakresie jakichkolwiek obliczeń. Innymi słowy z zaskarżonej decyzji nie wynikają żadne prawidłowe parametry, a można ich jedynie domyślać się lub próbować je ustalić dopiero z treści w/ wewnętrznego pisma. Wobec tego zaskarżona decyzja kasatoryjna wymyka się spod możliwości merytorycznej polemiki zarówno dla stron, co do konkretnych wyliczeń i w związku z tym kontroli Sądu w zakresie przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Zatem skarżony organ oparł swoje rozstrzygnięcie kasatoryjne jedynie na wskazaniu ogólnie błędów w zakresie wskazanych w opinii wodno prawnej parametrów, lecz bez jakiegokolwiek uszczegółowienia w zakresie poprawności pomiaru i wyliczenia. Samo wskazanie na przyjęcie błędnych parametrów nie może prowadzić do zastosowania art. 138 § 2 kpa, gdyż przepis ten odwołuje się do ustaleń faktycznych, które są pierwszorzędnym obowiązkiem również organu odwoławczego. Innymi słowy skarżony organ odwoławczy nie uzasadnił w żaden sposób okoliczności składających się na przesłanki z art. 138 § 2 kpa. Uzasadnienie organu odwoławczego nie stwierdza konkretnych braków lub uchybień organu I instancji, w zakresie przyjętych parametrów dla wydania pozwolenia wodno prawnego, pomimo tego, iż art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 nie ogranicza się do wytknięcia organowi I instancji uchybień w ustaleniu stanu faktycznego, lecz nakazuje właściwe wykazanie i uzasadnienie przesłanek braku możliwości przeprowadzenia własnego dodatkowego postępowania dowodowego czy nawet próby samodzielnego zbadania tej kwestii. Nie czyni temu zadość wskazywanie w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy ogólnych zasad funkcjonowania przedmiotowej elektrowni wodnej oraz pozwolenia wodno prawnego w tym występujących tam przepławek. W sprawie należało zatem precyzyjnie wskazać dlaczego jakieś konkretne parametry są nieprawidłowe i jakie powinny one być. Następnie ocenić czy tak wykazane błędy to podstawa do uchylenia decyzji ze względu na określone przepisy materialne, czy też można orzekać pomimo tych braków merytorycznie poprzez zmianę zaskarżonej decyzji, do czego organ odwoławczy ma również kompetencję. Zatem jeśli przy ponownej ocenie dokonywanej przez organ odwoławczy brak jest podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa, to organ winien orzekać merytorycznie i uzupełnić materiał dowodowy, ewentualnie w trybie art. 136 kpa może zwrócić się o to do organu I instancji. Przepisy kpa tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 dotyczące prowadzenia postępowania nakładają na prowadzące postępowanie organy administracji publicznej, w tym organ odwoławczy, z urzędu obowiązek podjęcia niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co w przedmiotowej sprawie zostało zaniechane, ograniczając się do wskazania błędnych parametrów opinii wodnoprawnej. Również wskazując w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, iż nie wiadomo na podstawie jakiego przepływu charakterystycznego określono poziom wody dolnej, organ nie poczynił wyjaśnień, chociażby w oparciu o art. 136 kpa. Zatem bez oceny konkretnych parametrów pozwolenia wodno prawnego wymyka się spod kontroli Sądu również podnoszona przez organ odwoławczy kwestia niewyznaczenia terminu wykonania przebudowy przepławki, jako wtórna do samego wydania pozwolenia wodno prawnego, jak i proceduralna w zakresie zapewnienia stronom udziału w postępowaniu, gdyż obecnie nie ma podstaw do merytorycznej oceny wartości uzupełnionego materiału dowodowego w postaci wyjaśnień co do operatu i wpływu tego materiału na rozstrzygnięcie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien należycie przeprowadzić ustalenia w zakresie wymaganych przepisami parametrów pozwolenia wodno prawnego, w razie zaś ewentualnych błędów organu I instancji poprzez dokładne wyliczenia, błędy te wykazać i dopiero wówczas ocenić czy stanowi to podstawę uchylenia decyzji I instancji czy też można w sprawie orzekać merytorycznie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c". O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.