II SA/Kr 746/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie: WSA Mirosław Bator NSA Jan Zimmermann (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K. z dnia 12 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]; III. uchyla decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2004 r. nr [...]; IV. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; V. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego B.K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 746/09 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 3 sierpnia 2004 r. umorzył postępowanie wszczęte z wniosku B.K. w przedmiocie zgodności zabudowy działki nr [....] w C. z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 21 sierpnia 1986 r. Powodem umorzenia był brak legitymacji procesowej po stronie B.K. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 5 października 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. (II SA/Kr 350/05) odrzucił skargę B. K. na tę decyzję. W dniu [....] 2005 r. B.K. skierował nowy wniosek w tej samej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 25 września 2006 r. ponownie umorzył postępowanie w sprawie, podnosząc, że B.K. nie ma legitymacji procesowej. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12 marca 2009 r. Nr [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję MWINB B.K. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wywodząc, ze jest stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązkiem organów administracyjnych jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zasada ta znajduje swoje rozwinięcie w art. 77 k.p.a., który stanowi, że organ administracyjny jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Są to unormowania znajdujące swoje zastosowanie w każdej sprawie administracyjnej, także wtedy, gdy - jak się może wydawać - chodzi tylko o pojedynczy aspekt sprawy, jakim jest kwestia legitymacji strony. Kwestia ta ma dla całego postępowania zupełnie zasadnicze i należy oczekiwać, że będzie przez organ orzekający zbadana szczególnie starannie. W analizowanej tu sprawie powyższe zasady nie zostały dochowane. Każdy z organów orzekających (dwukrotnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. i dwukrotnie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ) podszedł czysto formalnie i powierzchownie do kwestii legitymacji strony B.K. , Zadowolono się informacją, że jego nieruchomość oddziela od działki nr [....] w C. droga publiczna i na tej podstawie przyjęto, że skoro B.K. nie jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, należy odmówić mu statusu strony a jego wniosek, jako nie pochodzący od strony, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. Nie zajęto się w ogóle kwestią oddziaływania obiektów znajdujących się na działce nr [....] na nieruchomość skarżącego, jak i nie zainteresowano się weryfikacją tezy, że droga publiczna całkowicie oddziela obydwie działki. Zbadanie tych elementów być może pozwoliłoby na ustalenie istnienia interesu prawnego B.K. w niniejszej sprawie. W rezultacie podjęte rozstrzygnięcia są obarczone wadą naruszenia cyt art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro wszystkie cztery decyzje, jakie wydano w niniejszej sprawie obarczone są tą samą wadą, Sąd uznał, że dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie wszystkich czterech. W sumie Sąd stwierdził, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzające ją 3 decyzje naruszają art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego powodu decyzje te uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 tejże ustawy. znajdujące swoje zastosowanie w każdej sprawie administracyjnej, także wtedy, gdy - jak się może wydawać - chodzi tylko o pojedynczy aspekt sprawy, jakim jest kwestia legitymacji strony. Kwestia ta ma dla całego postępowania zupełnie zasadnicze i należy oczekiwać, że będzie przez organ orzekający zbadana szczególnie starannie. W analizowanej tu sprawie powyższe zasady nie zostały dochowane. Każdy z organów orzekających (dwukrotnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. i dwukrotnie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.) podszedł czysto formalnie i powierzchownie do kwestii legitymacji strony B.K . Zadowolono się informacją, że jego nieruchomość oddziela od działki nr [....] w C. droga publiczna i na tej podstawie przyjęto, że skoro B.K. nie jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, należy odmówić mu statusu strony a jego wniosek, jako nie pochodzący od strony, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. Nie zajęto się w ogóle kwestią oddziaływania obiektów znajdujących się na działce nr [....] na nieruchomość skarżącego, jak i nie zainteresowano się weryfikacją tezy, że droga publiczna całkowicie oddziela obydwie działki. Zbadanie tych elementów być może pozwoliłoby na ustalenie istnienia interesu prawnego B.K. w niniejszej sprawie. W rezultacie podjęte rozstrzygnięcia są obarczone wadą naruszenia cyt. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro wszystkie cztery decyzje, jakie wydano w niniejszej sprawie obarczone są tą samą wadą, Sąd uznał, że dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest uchylenie wszystkich czterech. W sumie Sąd stwierdził, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i poprzedzające ją 3 decyzje naruszają art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego powodu decyzje te uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach na podstawie art. 200 tejże ustawy.