II SA/Kr 746/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty tytułem wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. T.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...]w przedmiocie jednorazowej opłaty tytułem wzrostu wartości nieruchomości. We wniosku wskazano, że wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu i przedłożenie pełnomocnictwa zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 lipca 2013 r. Termin do uzupełnienia braków minął w dniu 9 lipca 2013 r. Pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków skargi w przepisanym terminie bez swojej winy. Podano, że po odebraniu wezwania z Sądu, następnego dnia – 3 lipca 2013 r. - pełnomocnik przekazał pracownikom skarżącego T.M. informację o potrzebie podpisania pełnomocnictwa oraz dokonania płatności wpisu (dowód: wydruk e-mail z dnia 3 lipca 2013 r.). Zgodnie z ustaleniami, po dokonaniu tych czynności pracownica księgowości miała wysłać pismo - uzupełnienie braków skargi do Sądu. Z uwagi na zbieg początku okresu urlopowego oraz przełomu miesiąca (konieczność tzw. "zamknięcia" miesiąca w księgowości) na skutek omyłki obsługi sekretariatu wyżej opisane czynności nie zostały wykonane, zaś sam pracownik (księgowa) udał się na urlop wypoczynkowy. Błąd został wykryty po upływie terminu - dopiero w dniu 18 lipca 2013 r. Podniesiono, że zarówno pełnomocnik, jak i skarżący byli przekonani, że stosowne czynności zostały wykonane. Wcześniej pracownikowi nigdy nie zdarzały się tego typu uchybienia, wykonywał swoje obowiązki terminowo i wzorowo, stąd brak było żadnych przesłanek do podejrzewania, że w niniejszej sprawie uchybiono terminowi. Nie ma także w takim stanie rzeczy podstaw do stwierdzenia winy w nadzorze lub winy w wyborze, którą można by przypisać pełnomocnikowi lub skarżącemu. Wskazano, że przeszkoda w uzupełnieniu braków skargi ustała w dniu 18 lipca 2013 r., a wobec tego złożenie niniejszego wniosku o przywróceniu terminu w dniu 19 lipca 2013 r. należy uznać za dopuszczalne. Mając na względzie przedstawione okoliczności, zwrócono się o przywrócenie terminu i jednocześnie uzupełniono braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.), dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", Sąd może przywrócić termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W sytuacji, gdy stronę reprezentuje pełnomocnik, okoliczności związane z zachowaniem należytej staranności należy odnosić do działania tego właśnie pełnomocnika. Ustanowiony pełnomocnik powinien dołożyć należytej staranności, aby interesy reprezentowanego mocodawcy nie doznały uszczerbku. Dlatego też ustanowiony przez stronę pełnomocnik zastępuje stronę w postępowaniu i wykonuje czynności na rzecz swojego mocodawcy. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wymienione w art. 86 P.p.s.a., bowiem nie można zasadnie uznać, że skarżący nie dokonał czynności bez swej winy. W ocenie Sądu zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik dopuścili się niedbalstwa, bowiem powinni tak ważnej czynności jak uzupełnienie braków formalnych skargi dopilnować osobiście, nie pozostawiając jej w gestii pracowników skarżącego, zwłaszcza w sezonie urlopowym oraz przełomu miesiąca ("zamykania księgowości"). Ugruntowane orzecznictwo sądowe wskazuje na przypisanie winy pracodawcy w sytuacji, gdy jego pracownicy nie dopełnili zleconych im czynności. Nie można zasadnie tłumaczyć braku jakiejkolwiek winy w niedochowaniu terminowi, jeżeli to uchybienie nastąpiło na skutek pomyłki pracowników sekretariatu. Nie ma przy tym znaczenia, jaka konkretnie osoba zatrudniona w sekretariacie niedopełniła danych czynności. Obowiązkiem osoby lub osób będących przełożonymi pracowników sekretariatu było takie zorganizowanie pracy biura (sekretariatu), aby istniała także kontrola terminowości podjęcia i wykonania określonych czynności. Niewątpliwie ma także znaczenie i to, że w tej sprawie profesjonalny pełnomocnik został powiadomiony o brakach i wiedział o skutkach braku ich wyeliminowania w terminie. Za czynności osób zatrudnionych w biurze (sekretariacie) odpowiedzialność ponosi ten podmiot dla funkcjonowania którego takie biuro (sekretariat) jest tworzone. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu nie została spełniona przesłanka braku chociażby lekkiego niedbalstwa po stronie skarżącego i jego pełnomocnika do przywrócenia terminu z powodu braku winy strony, zatem orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1, art. 87 § 2 P.p.s.a.