II SA/Kr 747/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi W.D., i W.D. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących W.D. i W.D. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 747/11 UZASADNIENIE W związku z wnioskiem W. i W. D. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nakazał D. W. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej, zlokalizowanego w O. na działce Nr "1" przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej na działce, na której obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości lokalizacji tego rodzaju obiektów z blachy trapezowej. Z tego powodu nie było możliwe zastosowanie procedury legalizacyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji D. W. wniósł o jej uchylenie i o umorzenie postępowania stwierdzając, że mając zamiar ustawienia wiaty lekkiej konstrukcji nie związanej trwale z podłożem na działce Nr "1" zawiadomił Starostwo Powiatowe w O., a jego pismo w tej sprawie wyczerpuje znamiona zgłoszenia wykonania robót. Sprzeciw nie został wniesiony a wnioskodawca nie został wezwany do uzupełnienia wniosku. Dodał on, że blachę trapezową można zamienić na gładką. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 stycznia 2011 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu WINB napisał, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni do 25 m2. Pismem z dnia 14 kwietnia 2009 r. D. W. poinformował o zamiarze wybudowania budynku gospodarczego o pow. 24 m2 i taki właśnie budynek został wybudowany. Pismo to należało potraktować jako zgłoszenie robót budowlanych a inwestor przedstawił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wprawdzie w powyższym piśmie inwestor nie wskazał terminu rozpoczęcia robót budowlanych, ale organ nie wezwał go do uzupełnienia wniosku i wnioskodawca miał prawo sądzić, że wniosek został przyjęty. Dodano, że przepisy prawa budowlanego nie przewidują szczególnej formy dokonywania zgłoszenia a inwestor zawarł w swoim piśmie informacje o konstrukcji kontenera i o materiałach, z których miał on zostać wybudowany. Wynika stąd, że zgłoszenie było skuteczne, sprzeciw nie został wniesiony, toteż nie było podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki. W dniu 9 marca 2011 r. W. i W. D. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2, ust. 5, art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.), a także naruszenie art. 7, 8, 10 ust. 1, 77 § 1, 106, 107 § 3 i 138§ 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi napisano, że pismo D. W. z dnia 14 kwietnia 2009 r. nie może być uznane za zgłoszenie, gdyż nie posiada elementów wskazanych w art. 30 ust. 2 prawa budowlanego. Napisano również, że skoro wybudowanie kontenera nie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to powinna zostać orzeczona jego rozbiórka bez względu na to, czy jego wybudowanie nastąpiło po zgłoszeniu, czy nie i czy organ wniósł sprzeciw, czy też nie. Ponadto z pisma z dnia 14 kwietnia 2009 r. wynikało, że kontener będzie posadowiony na krawężnikach, gdy tymczasem został on trwałe związany z gruntem poprzez fundamenty. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 105 k.p.a. postępowanie umarza się, gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania polega zwłaszcza na tym, że przestaje istnieć sprawa administracyjna, w jakiej postępowanie to się toczy, czyli przestaje istnieć indywidualna i konkretna więź między stanem faktycznym a normą prawną, jaka w tym stanie faktycznym miałaby znaleźć zastosowanie. W analizowanej tu sprawie o takiej bezprzedmiotowości nie może być mowy. Istnieje bowiem wniosek W. i W. D., wniesiony w sprawie rozbiórki spornego obiektu, i istnieje budynek, którego parametry nie zostały w postępowaniu wyjaśnione. Organ pierwszej instancji, jak również organ drugiej instancji nie ustaliły bowiem, czy kontener wzniesiony przez D. W. jest trwale związany z gruntem. Wprawdzie z pisma inwestora z dnia 14 kwietnia 2009 r. (trafnie uznanego za zgłoszenie robót budowlanych) wynikało, że obiekt ten ma być posadowiony na krawężnikach, jednak skarżący twierdzą od początku postępowania administracyjnego, że stoi on na fundamentach. Cały czas istnieje zatem sprawa administracyjna w podanym wyżej rozumieniu, którą należy rozstrzygnąć poprzez merytoryczną decyzję administracyjną. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie umorzył postępowanie w pierwszej instancji, przez co naruszył art. 105 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, organ ten naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nakazujące podjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. WINB badał tylko, czy pismo inwestora ma znamiona zgłoszenia, nie zajmując się w ogóle odpowiedzią na pytanie, czy w danej sytuacji faktycznej potrzebne było zgłoszenie, czy też wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.