II SA/Kr 748/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2007 r. sprawy ze skarg A. N. i S. N. oraz J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącej J. M. kwotę 250 zł. (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącej A. N. kwotę 250 zł. (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 748/04 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 50 ust. 1; art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1,3,4,5, art. 54 i art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz.717) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta N. ustalona została lokalizacja dla inwestycji: celu publicznego pn : "Ciąg pieszy ul. M." obejmującej teren działek nr [...] w obrębie [...] od ul. K. (pomiędzy budynkami o nr [...]) ciąg długości 160 m i szer. 2.5 m + 03 m ściek). W decyzji tej wskazano, że zgodnie z art. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz na podstawie wyników analizy przeprowadzonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) projektowana zabudowa powinna uwzględniać wszystkie istniejące urządzenia i sieci, z którymi mogłaby kolidować trasa projektowanego ciągu zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji. Wskazano również, że projekt budowlany dla planowanej inwestycji należy opracować w oparciu o obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, normy i przepisy branżowe oraz aktualne warunki techniczne - zgodnie z zasadami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane oraz rozporządzeń towarzyszących, z uwzględnieniem uzasadnionego interesu osób trzecich określonego w art. 5 w/w ustawy, że odprowadzenie wód opadowych z planowanej inwestycji ma nastąpić docelowo do kanalizacji lub płytkiego rowu otwartego do potoku Ł., że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należy dołączyć projekt budowlany w 4 egzemplarzach wraz uzgodnieniami, odpisy warunków i uzgodnień projektu budowlanego, odpis lub kopię uprawomocnionej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, że wskazane opracowania projektowe winny być wykonane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w zakresie projektowania w danej branży. W jej uzasadnieniu organ publicznego instancji stwierdził, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. Nr 15/99 poz. 136), która utraciła moc stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. cyt. wyżej, z dniem 1 stycznia 2003 roku - utracił moc miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta N., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 1994 r. (Dz. Urz. [...].) i dlatego zmiana zagospodarowania terenu dla inwestycji celu publicznego wymagała ustalenia lokalizacji. Organ podkreślił, że mając na względzie w szczególności charakter inwestycji oraz zakres planowanych robót budowlanych ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji dokonał zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 2. przy zachowaniu procedur określonych w art. 60 przytoczonej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizując zakres planowanej inwestycji organ ustalił, że nie wymagał on uzyskania uzgodnień wynikających z obowiązujących ustaw, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 53 ust. 3 cyt. ustawy, gdyż zakres planowanych prac budowlanych nie narusza ustawy Prawo wodne (art. 84) - teren planowanej inwestycji jest zlokalizowany poza obszarem narażonym na niebezpieczeństwo powodzi, nie narusza ustawy o autostradach płatnych (art. 21-25) - na obszarze administracyjnym Miasta N. nie przewiduje się lokalizacji autostrad płatnych, nie narusza ustawy o ochronie przyrody (art. 13a ust. 4 , art. 36a ust. 1 i art. 46 ust. 7) - obszar planowanej inwestycji jest położony poza terenami postulowanymi do ochrony na podstawie przepisów ustawy (parki krajobrazowe i rezerwaty przyrody, ogrody botaniczne lub zoologiczne), nie narusza ustawy o odpadach (art. 51 ust.1 i 5) - planowana inwestycja nie jest związana z lokalizacją składowiska odpadów, nie narusza ustawy prawo ochrony środowiska (art. 46 ust.1 , ust. 4 pkt. 1 i art. 73) - planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć uciążliwych, wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne, nie narusza ustawy prawo atomowe (art. 36 i art. 54 - planowana inwestycja nie jest związana z budową obiektu jądrowego lub składowaniem odpadów promieniotwórczych, nie narusza ustawy o lasach (art. 14 ust. 3) - planowana inwestycja nie jest związana z powiększeniem terenów leśnych, nie narusza ustawy gospodarce nieruchomościami (art. 14 ust. 3 ) -planowana inwestycja nie rodzi obowiązku podziału terenu, nie narusza ustaw o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady ( art. 5 ust. 2 ) oraz ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (art. 15 ust. 2 ) - na obszarze administracyjnym Miasta N brak tego typu terenów. Wskazał również, że zakres planowanej inwestycji nie wymagał uzgodnień z organami określonymi w art. 53 ust. 4 cyt. wyżej ustawy a to z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej - teren nie jest położony w obszarze uzdrowiska, ze Służbami Ochrony Zabytków - teren nie znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz chronionym konserwatorsko (w tym w strefie archeologicznej), z organem nadzoru górniczego - obszar inwestycji nie jest położony w terenie górniczym, z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - inwestycja nie znajduje się w rejonie zagrożonym procesami osuwiskowymi, z właściwym organem w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymienionej wyżej, z właściwym regionalnym zarządem wodnym - uwarunkowania lokalizacyjne i zakres prac nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, z wojewódzkim konserwatorem przyrody - teren inwestycji nie jest objęty ochroną na podst. przepisów o ochronie przyrody oraz z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły A.N. i J.M., zarzucając, że projektowanej "ulicy M." nigdy nie było w planie zagospodarowania przestrzennego, który zresztą utracił ważność "31.12.2003 r.", że trasa projektowanego ciągu pieszego to zawsze była tylko wąska 40 cm ścieżka i taka wystarczała. Odwołujące się podkreśliły także, iż zainteresowani budową ulicy sąsiedzi mają dostęp i dojazd do swoich nieruchomości od innej strony. Nadto A.N. podniosła kwestię remontu ul. K., który spowodował zalewanie jej posesji wodami opadowymi i wskazała, że po wybudowaniu zatem "ciągu pieszego ul. M." stan ten jeszcze się pogorszy. Obydwie odwołujące się zgodnie zarzuciły, iż budowa przedmiotowego ciągu pieszego godzi w prawo własności. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] po rozpatrzeniu powyższych odwołań na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w zw. z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołujących się organ wskazał, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie fakt, że projektowany ciąg pieszy nie był ujęty w obowiązującym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego m. N., wobec tego , że obecnie brak jest planu miejscowego, który istotnie utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. i orzekanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego - a takim jest niespornie projektowany "ciąg pieszy ul. M." - podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 50, art. 54 ustawy, stanowiącym o rozstrzyganiu na podstawie przepisów odrębnych - po przeprowadzeniu stosownej analizy uwarunkowań lokalizacyjnych i uzyskaniu wymaganych uzgodnień. Organ podkreślił, że przewidziany cyt. wyżej ustawą tok postępowania w nin. sprawie został zachowany. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołań organ wskazał, że w myśl przepisu art. 52 ust. 2 cyt. ustawy organ l instancji nie był obowiązany do określania stanu własnościowego terenu przewidzianego pod inwestycję i dlatego zarzut rzekomego naruszenia prawa własności poprzez sam fakt wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uznał za chybiony. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego nie wymaga sporządzenia stosownego w tej mierze raportu, zaś rozważanie celowości realizacji inwestycji "ciągu pieszego" objętego zaskarżoną decyzją i jej uzasadnienia faktycznego nie mogły być przedmiotem badania i oceniania w nin. postępowaniu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.N. i S.N. domagali się jej uchylenia oraz przytoczyli ponownie zarzuty zawarte w odwołaniu A.N. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie skarżąca ponownie szeroko uzasadniła zarzuty podniesione w skardze. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od powyższej decyzji wniosła także J.M. domagając się jej uchylenia i przytaczając ponownie stanowisko zawarte uprzednio w odwołaniu. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/. Skargi zostały uwzględnione, ale z innych przyczyn niż zostały w nich wskazane. Zgodnie z treścią art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm./ decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, który stanowi, iż określenie tych granic ma nastąpić poprzez zaznaczenie ich na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren planowanej inwestycji i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Z treści tego przepisu wynika zatem, że jednym z koniecznych elementów decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wyznaczenie na mapie w odpowiedniej skali linii rozgraniczających teren inwestycji. Wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji powinno w sposób niebudzący wątpliwości określać miejsce realizacji planowanego zamierzenia, zatem nie może się ograniczać na przykład do wskazania położenia działki, w której obrębie ma być realizowana inwestycja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2000 r., II SA/Gd 180/98, LEX nr 44197) i taki załącznik graficzny stanowi integralną część decyzji o lokalizacji celu publicznego, a zatem musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja czyli zgodnie z art. 107 § 1 Kpa. załącznik taki powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część./vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. IV SA 1757/98 LEX nr 47867A W nin. sprawie jakkolwiek w treści decyzji organu l instancji ustalającej warunki zabudowy w pkt 3 wskazano, że "trasa projektowanego ciągu zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji", to faktycznie przedmiotowa decyzja takiego załącznika graficznego nie zawiera. Także z treści cyt. decyzji wynika, że jedynym jej odrębnym załącznikiem jest lista stron postępowania. Tym samym Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły cyt. przepis a tym samym w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego tj. przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach należy stwierdzić, że są one bezzasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane w warunkach nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. , zatem bez znaczenia było czy przedmiotowy ciąg pieszy był przewidziany w tym planie czy też nie. Ponadto zgodnie z treścią art. 63 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a zatem twierdzenie skarżących o naruszeniu ich prawa własności jest całkowicie chybione. Także pozostałe kwestie tj. dotyczące celowości przedmiotowej inwestycji , jej uzasadnienia faktycznego czy możliwości dojazdu do nieruchomości przez sąsiadów skarżących po innej niż planowany ciąg drodze nie mógł być uwzględniony albowiem przedmiotem rozpoznania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są tylko zagadnienia wskazane w cyt. ustawie z dnia 27 marca 2003 r. , w których zakresie okoliczności podniesione przez skarżących w ogóle się nie mieszczą. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1/a/ oraz art. 135 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt l sentencji wyroku, na zasadzie art. 152 cyt. ustawy orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania jak w pkt III i IV sentencji wyroku na zasadzie art. 200 tej ustawy.