II SA/Kr 752/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 757.00 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] maja 2005 r. wpłynął do Starostwa Powiatowego w M. wniosek K. O. z dnia 12 maja 2005 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę - rozbudowę budynku handlowo - usługowego z częścią mieszkalną na działce nr [...] obr. [...] w M. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie (pismo z dnia 19 maja 2005 r., k. 39 akt administracyjnych), postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...], Starosta M., na podstawie art. 34 ust. 2 i ust. 3, art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), nałożył na inwestora – K. O. - obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, jak i co do jego kompletności. Wezwał go, aby w zakreślonym terminie usunął określone nieprawidłowości i uzupełnił projekt budowlany wskazując, że należy tak zaprojektować obiekt realizowany, aby ściany graniczne projektowanego budynku przylegały do istniejących ścian sąsiednich budynków. Starosta podniósł bowiem, że w przedłożonym projekcie gabaryty projektowanej rozbudowy wychodzą poza istniejące ściany zarówno w układzie poziomym jak i pionowym. W projekcie brak jest informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaprojektowany parking nie spełnia wymogu zachowania odległości minimum 3,0 m od granicy działki. Opis techniczny projektu powinien być uzupełniony o informacje dotyczące zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich z dołączeniem ewentualnych rysunków wyjaśniających. Część konstrukcyjną oraz projekt instalacji elektrycznych należy doprowadzić do spójności z częścią architektoniczną projektu budynku. Tak poprawiony projekt powinien być ponownie zaopiniowany pod względem wymogów higieniczno-sanitarnych, ergonomii, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uzyskać pozwolenie na prowadzenie robót wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r., Starosta M. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tego zamierzenia inwestycyjnego, wskazując w jej uzasadnieniu, że nie została usunięta nieprawidłowość, określona w punkcie 1 postanowienia z [...] czerwca 2005 r. Istnieje sprzeczność rozwiązania projektowego z treścią § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Nie została także usunięta nieprawidłowość części konstrukcyjnej projektu. Jest ona niespójna z częścią architektoniczną projektu. Decyzja ta jednakże została w trybie odwoławczym uchylona przez Wojewodę, decyzją z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], a sprawa została przekazana organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że w jego ocenie, organ l instancji dokonał błędnej wykładni § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem Wojewody ustawodawca nie określił, czy nowoprojektowana ściana graniczna musi całą swoją powierzchnią przylegać do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Wskazuje to na dowolność w tym zakresie. Wojewoda zaznaczył, że jest możliwość usytuowania projektowanej inwestycji w proponowanej lokalizacji, pod warunkiem zgodności tej lokalizacji z pozostałymi przepisami prawa. Z akt sprawy wynika szereg wątpliwości w tym zakresie, między innymi istnienie otworów okiennych, uwidocznionych na rys. 4 i 5 projektu, z pustaków szklanych w ścianie przylegającej do granicy działki od strony zachodniej. Nie została też w sposób wyczerpujący udowodniona zgodność projektowanego zamierzenia z § 13 wyżej wskazanego rozporządzenia. Wojewoda zaznaczył, że rysunki projektu budowlanego powinny być sporządzone we wskazanej skali. Projekt zagospodarowania działki nie odpowiada wymogom stawianym w tym zakresie przez przepisy w/w rozporządzenia. Powinny być na nim naniesione układy sieci i przyłączy do istniejącego budynku i jego rozbudowy, a także czytelne powinny być linie odzwierciedlające granice działki nr [...]. W projekcie nie znaleziono też rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód opadowych od budynku, zapewniających spełnienie wymogów z § 28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W projekcie winny się też znaleźć rysunki przedstawiające elewacje budynku w liczbie dostatecznej do wyjaśnienia jego formy architektonicznej. Wojewoda stwierdził także brak niezbędnych oświadczeń jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostawy mediów. Sprawdzić należy również aktualność uzgodnień projektu pod względem sanitarnym i bhp oraz uzupełnić go o informacje dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej. Postanowieniem zatem z dnia [...] października 2005 r., znak: [...], na podstawie art. 34 ust. 2 i ust. 3, art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r., Starosta M. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi, określając rodzaj i zakres uzupełnień, o których była mowa w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] września 2005 r., znak: [...]. Za pismem z dnia 7 listopada 2005 r. inwestor przedłożył poprawiony, w jego ocenie, projekt budowlany w liczbie 4 tomów oraz załączył pismo Zarządu Dróg i Komunikacji z [...] października 2005 r. o wyrażeniu zgody na pobór wody, pismo z dnia 8 października 2005 r., Spółki G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o możliwości dostaw gazu oraz umowę sprzedaży energii elektrycznej z dnia 7 maja 2003 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją wydaną w l instancji, w dniu [...] grudnia 2005 r., znak: [...], na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego z 1994 r., Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku handlowo -usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] w M., przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta M. wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta i Gminy M., z dnia [...] grudnia 2002 r., znak [...], z terminem ważności do dnia 17 grudnia 2006 r. Starosta wskazał, że inwestor wykonał obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie. Projekt zagospodarowania działki został odpowiednio uczytelniony i doprowadzony do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Poprawiony projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom przepisu art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Zawiera on brakujące, zaktualizowane uzgodnienia, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu mediów i odbioru ścieków, informacje dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej oraz odprowadzenia wód opadowych. Inwestor przedstawił także w formie pisemnej i rysunkowej analizę dowodową, z której wynika, że zapewnione zostało naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednim budynku, na działce nr [...] - przy założeniu, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej. Starosta nadmienił, że K. C., w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. zwrócił uwagę na nieprawidłowości w toczącym się postępowaniu oraz zgłosił zastrzeżenia co do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, przedłożonego przez inwestora. Starosta wskazał, że treść tego pisma poddał wnikliwej analizie. Stwierdził, że nie znajduje powodów, które mogłyby wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia zawarty w niniejszej decyzji. Podniósł, że nie mógł mieć żadnego wpływu na treść decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...], w tym na brak uchylenia postanowienia Starosty z dnia [...] czerwca 2005 r. o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym. Zdaniem Starosty kwestionowana niezgodność projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisem art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), nie może być brana pod uwagę. Jak napisał Starosta: "Przepis ten wszedł w życie przed wydaniem decyzji wz i zt dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta przy braku planu zagospodarowania przestrzennego, jest jedynym dokumentem rozstrzygającym o możliwości lokalizacji planowanej rozbudowy na działce nr [...] obr. [...] w M." Starosta uznał, że usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką sąsiednią i przysłanianie ścianą zachodnią projektowanego budynku przeszklenia świetlika dachowego budynku na sąsiedniej działce nr [...], z uwagi na istniejące w tym świetliku pełne przeszklenie z pozostałych trzech stron, nie może stanowić żadnej przeszkody prawnej do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta analizując rozwiązanie projektowe nie stwierdził naruszenia zasady nawiązywania do otaczającej zabudowy. Projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwa Zabytków w K. Starosta podniósł, że kwestionowany sposób przylegania nowoprojektowanej ściany granicznej do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej został zweryfikowany decyzją Wojewody z dnia [...] września 2005 r., znak: [...]. W decyzji tej za prawdziwą uznano interpretację o możliwości takiej lokalizacji ścian bez jednoczesnego ich przylegania. Z zawartych w projekcie budowlanym ekspertyz wynika, że projektowana rozbudowa może być zrealizowana bez ryzyka pogorszenia stanu bezpieczeństwa sąsiedniej zabudowy. Ponadto w decyzji zawarto dodatkowy warunek konieczności wykonywania kondygnacji piwnicznej pod stałym nadzorem kierownika budowy. Starosta wskazał, że niniejsza decyzja nie rozstrzyga sprawy likwidacji południowego przeszklenia świetlika dachowego, a także przebudowy dachu na budynku sąsiednim. Styk istniejącej połaci dachowej z zaprojektowaną ścianą poddany zostanie obróbkom dekarskim, w celu zabezpieczenia wystającej ponad dach ściany oraz ukierunkowania spływu wody deszczowej wzdłuż tej ściany. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. C. Podniósł w nim, że w jego ocenie, decyzja organu l instancji jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, a jej uzasadnienie jest mało konkretne i nie opiera się na aktualnych przepisach. Wskazał, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych w § 12 ust. 1 pkt 2, mówi, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Budynek projektowany, który uzyskał pozwolenie, jest usytuowany w granicy i nie spełnia tego warunku. Ust. 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie może być brany pod uwagę ponieważ nie spełnia wymienionych w nich warunków, zarówno co do odległości, jak i ze względu na istniejące otwory okienne. Nadmienił, że na działce nr [...] istnieje budynek w odległości 2,5 m od projektowanego budynku. Decyzja ta jest także niezgodna z ust. 4 pkt. 2 § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w tej części, w której projektowany budynek ma bezpośrednio przylegać do istniejącej ściany, ponieważ nie dość, że brak przylegania zarówno na długości jak i wysokości, to następuje zasłanianie istniejącego budynku, a w niektórych miejscach zamurowywane są okna (pkt 3 uzasadnienia decyzji). Wyraził wątpliwość, czy w sytuacji, gdy jego budynek posiada inne okna jedno z nich można zamurować. Wskazał, że okno to służy do doświetlenia pomieszczenia, które jest przeznaczone na stały pobyt ludzi. Zmniejszenie ilości dopływu światła zmieni przeznaczenie pomieszczenia. Jest to niezgodne z przepisami. Uważa, że to projekt budowlany powinien być dostosowany do istniejącej zabudowy, a nie odwrotnie. Jego zdaniem, jest to przykład do czego zła interpretacja Wojewody, że budynek nie musi przylegać całą powierzchnią do ściany budynku istniejącego, może doprowadzić. Ponadto uważa, że w przedłożonym projekcie wykonane zacienienie jest nieprawidłowe, ponieważ brak rzeczywistych rzędnych parapetu okna, a powołanie się na zabudowę śródmiejską przy braku planu zagospodarowania przestrzennego jest niezasadne. Nie może być mowy o zabudowie śródmiejskiej z parkingiem, który usytuowany jest przy ul. [...] w sąsiedztwie ogrodów i brak jest faktyczne intensywnej zabudowy. Jego budynek usytuowany jest w odległości 3 m od granicy sąsiada. Zatwierdzony projekt, zgodnie z istniejącymi przepisami, nie powinien naruszać interesu osób trzecich, a jego zdaniem, narusza nie tylko poprzez to, że przewiduje zamurowanie okna, lecz także poprzez proponowaną ingerencję w istniejącą połać dachową polegającą na wykonaniu obróbek blacharskich. Nadmienił, że przy tak usytuowanym budynku wykonanie samych obróbek blacharskich na jego połaci dachowej jest niewystarczające. Konieczna by była przebudowa, co związane jest z wykonaniem odpowiednich projektów, uzyskaniem zezwoleń, łącznie ze zezwoleniem konserwatora zabytków, co może być bardzo trudne. Brak rozwiązań w tym względzie spowoduje narażenie jego zabytkowego budynku na niszczenie. Wskazał także, że w swoich uwagach poruszył kwestie posadowienia budynku. Ponieważ projektowany budynek jest posadowiony w granicy, brak jest stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na jego budynek. Projekt zawiera jedynie opis wykonania. W przypadku pęknięć, które mogą wystąpić ze względu na nierównomierne osiadanie, a spowodowane tak zaprojektowanym budynkiem, konieczne będą naprawy, których koszty będę musiał sam ponosić. W ekspertyzie brak stwierdzenia, że projektowany budynek nie ma wpływu, a jedynie stwierdza się, że może nie mieć wpływu. Jest to niezgodnie z § 204, ust. 5 oraz § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję organu l instancji w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obr. [...], w M. i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo - usługowego wraz z częścią mieszkalną, na działce nr [...], obr. [...], w M. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany. W ocenie Wojewody zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi. Na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. Wojewoda dokonał sprawdzenia m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy M. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, znak: [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i nie stwierdził uchybień w tym zakresie. W odniesieniu natomiast do istotnych w niniejszej sprawie zarzutów odwołania, Wojewoda podniósł, że kwestia zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, została już zbadana w poprzednim postępowaniu odwoławczym. Pomimo tego Wojewoda dokonał ponownej analizy lokalizacji projektowanego budynku, biorąc również pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące analizy naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku sąsiedniego (zgodnie z § 13 w/w rozporządzenia). Potwierdza zgodność zastosowanych rozwiązań z wyżej wskazanymi przepisami. Wojewoda stwierdził ponownie, tak jak wspomniał już w decyzji Wojewody z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], że aktualnie obowiązująca treść §12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazuje, że istnieje możliwość sytuowania ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, jeżeli istnieje na tej działce już usytuowany bezpośrednio przy granicy budynek również bez otworów okiennych i drzwiowych, a warunkiem takiego usytuowania jest przyleganie ściany nowego budynku do ściany istniejącej. Ustawodawca nie określił jednak, czy nowoprojektowana ściana graniczna musi cała swoją powierzchnią przylegać do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda zaznaczył, że istnieje możliwość usytuowania projektowanej inwestycji w proponowanej lokalizacji, pod warunkiem wszakże zgodności tej lokalizacji z pozostałymi przepisami prawa. W związku z powyższym Wojewoda sprawdził zgodność projektowanej inwestycji z wymogami m.in. § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem Wojewody przedstawiona przez inwestora analiza oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w odniesieniu do budynku znajdującego się na działce nr [...], wykazała, że nie występuje zacienianie w przedmiotowym zakresie i spełniony został warunek określony w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda zaznaczył, że w opracowanej analizie zacieniania nie uwzględniono okna "świetlika" znajdującego się na dachu budynku na dz. nr [...]. Okno to nie stanowi bowiem samodzielnego okna doświetlającego pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, lecz jest jednym z szeregu okien umieszczonych w świetliku, doświetlających to pomieszczenie. Nie można zatem stwierdzić, że zostanie ograniczony dopływ światła do pomieszczenia, skoro pozostałe okna usytuowane od strony północnej i południowej znajdują się poza strefą oddziaływania ściany projektowanego budynku. Sprawa niezgodnego z prawem wykonania "świetlika", poruszona przez inwestora, może być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem nadzoru budowlanego. W kwestii zarzutu braku stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na sąsiedni Wojewoda wskazał, że zlecił Staroście M. dokonanie uzupełnień akt sprawy w tym zakresie, tj. o ekspertyzy stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, zgodnie z § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda uznał, że w wyniku ustosunkowania się do w/w. zastrzeżenia i dokonanych uzupełnień, akta sprawy zawierają komplet dokumentów potwierdzających możliwość usytuowania projektowanego obiektu w sąsiedztwie istniejących budynków bez pogorszenia stanu technicznego sąsiedniej zabudowy. W aktach znajduje się m.in. oświadczenie projektanta - mgr inż. aren. R. G. stwierdzające, że zarzut K. C. dot. braku stosownych wyliczeń konstrukcyjnych i analizy stateczności wpływu projektowanego budynku na istniejący budynek na działce nr [...] obr. [...] w M. jest bezzasadny, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, projektowaną inwestycję zalicza się do l kategorii geotechnicznej, wobec tego zgodnie z § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia nie jest wymagana dokumentacja geologiczno-inżynierska. O przekazaniu uzupełniających, wyżej wskazanych dokumentów, zawiadomiono strony postępowania, które miały możliwość zapoznania się z uzupełnionymi aktami sprawy i wniesienia dodatkowych uwag i wniosków. Wojewoda uznał zatem, że nie potwierdziła się słuszność zarzutów odwołania. Skoro zostały spełnione przez inwestycję wymogi niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazane w Prawie budowlanym, to w takim razie nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. C. Podniósł w niej, że zaskarżona decyzja powinna być zgodna z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego zamierzenia, wydanej jeszcze w oparciu o ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w M. Stanowić powinna swoiste "rozwinięcie" tejże decyzji. Ponadto decyzja ta powinna być zgodna z innymi przepisami prawa, w tym Prawem budowlanym oraz przepisami wykonawczymi do tego prawa, w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Nie powinna naruszać fundamentalnego prawa własności w zakresie prawa rzeczowego i tzw. "prawa sąsiedzkiego". Uważa, że zaskarżona decyzja nie spełnia tych wszystkich wymogów i z tej przyczyny powinna zostać uchylona. Skarżący podniósł, że zgodnie z ustaleniami decyzji wz i zt z dnia 30 grudnia 2002 r. inwestycja powinna obejmować budynek o maksymalnie 3 kondygnacjach nadziemnych łącznie z kondygnacją w przestrzeni dachowej, zaś projektowany budynek jest pięciokondygnacyjny, tj. jedna kondygnacja w piwnicy (co jest dozwolone), a pozostałe kondygnacje nadziemne składają się z 3 nadziemnych sensu stricte i 4 w przestrzeni dachowej. Jest to, zdaniem skarżącego, istotna niezgodność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w stosunku do warunków ustalonych w decyzji wz i zt. dla przedmiotowej inwestycji. Zwrócił także uwagę na niezgodność określenia zamierzenia inwestycyjnego w stosunku do decyzji wz i zt. Przez cały okres postępowania w niniejszej sprawie określano to zamierzenie jako obejmujące budynek handlowo - usługowy wraz z infrastrukturą techniczną, podczas, gdy ustalenia decyzji wz i zt dotyczą budynku handlowo - usługowego z częścią mieszkalną. Co prawda, jak przyznał skarżący, Wojewoda dokonał w zaskarżonej decyzji stosownej "korekty", to nie mniej jednak uważa, że stało się to zbyt późno. Niewykluczone, że nie jest to zwykłe przeoczenie, lecz związanie usytuowania funkcji mieszkalnej z przestrzenią dachową. Zarzucił także istotną niezgodność z przepisami prawa materialnego, a to przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stoi na stanowisku, że zinterpretowanie przez Wojewodę § 12 w/w rozporządzenia w ten sposób, że ustawodawca nie określił, iż projektowana ściana winna przylegać całą swoją powierzchnią do ściany sąsiedniego budynku istniejącego bezpośrednio przy granicy, a co za tym idzie, że może ona wykraczać poza powierzchnię ściany do której ma przylegać, dowodzi nie tylko o niezrozumieniu treści tego przepisu ale i intencji ustawodawcy, jak i generalnych przepisów prawa rzeczowego, Prawa budowlanego z 1994 r. i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. "Jeżeli bowiem ściana projektowanego budynku w okolicznościach niniejszej sprawy, w 70% (na swej długości i wysokości), powierzchni, wykracza poza ścianę jego budynku już istniejącego, to taka interpretacja prowadzi poprzez niezrozumienie przepisu i intencji ustawodawcy do bezprawnego naruszenia logiki prawnej w stosowaniu prawa i praw własności jego nieruchomości." Skarżący argumentuje, że w polskim systemie prawa obowiązuje zasada zawarta w Konstytucji i ustawowych regulacjach, że organ państwowy w swej działalności kieruje się tylko i wyłącznie prawem. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca i prowadząca de facto do obejścia prawa. W niniejszym przypadku na długości 6m ściana projektowanego budynku wychodzi poza obrys ściany mojego budynku. Równocześnie na mojej działce istnieje budynek w odległości 2,5 m od granicy, z pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt stały ludzi wraz z otworami okiennymi. Innymi słowy ściana projektowanego budynku przebiega wzdłuż granicy jego działki bez jego zgody wymaganej przepisami Prawa budowlanego. Taka winna być przez niego udzielona, a nie została. Wskazał także, że dwie kondygnacje projektowanego budynku "wychodzą" ponad wysokość jego budynku. Jest zdania, że Wojewoda dokonuje w zaskarżonej decyzji niezgodnej z prawem i nieuprawnionej interpretacji, ze świetlik doprowadzający światło w jego budynku do pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi, jako posiadający więcej okien z innej strony, może zostać w pewnym zakresie pozbawiony okna i doświetlenia przez zamurowanie ścianą projektowanego budynku. Jest nie do przyjęcia taka interpretacja § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, że nie nakazuje on pokrywania się ścian na całej swej powierzchni. Uważa również, że obowiązkiem Wojewody, było ustalenie, czy została przeprowadzona czynność w fazie projektowania, określana jako tzw. "linijka słońca". Jest także obowiązkiem organu zweryfikowanie takiego badania i sprawdzenie jego zgodności z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie skarżącego warunek ten nie jest spełniony. Nie sposób obronić stanowiska Wojewody, że skoro jest zapewnione oświetlenie z innych okien świetlika, to przysłanianie jednego z nich nie może mieć znaczenia. Nie zgadza się ze stwierdzeniem Wojewody, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie można stwierdzić, aby miało nastąpić ograniczenie dopływu światła do pomieszczenia znajdującego się w jego budynku. Nie sposób się zgodzić, że Wojewoda nie może stwierdzić w oparciu o materiał dowodowy, czy zachowana została zgodność z wymogami § 57 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Poza oknami świetlika istnieją jeszcze inne, które są przysłaniane budynkiem inwestycji, co umknęło uwadze Wojewody. Stosownie do treści § 204 i § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, oprócz ekspertyzy technicznej należy ustalić także stopień zagrożenia bezpieczeństwa dla użytkowników budynku jak i obniżenie jego przydatności do użytkowania. Te kwestie zostały pominięte w fazie projektowej, a co najgorsze, nie zostały zakwestionowane przez Wojewodę. Skarżący zakwestionował również stanowisko Wojewody w kwestii przyjęcia za wystarczającego i prawdziwego oświadczenia projektanta w zakresie braku konieczności opracowania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Zdaniem skarżącego, w świetle treści § 7 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 24 września 1998 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998 r., Nr 126, poz. 839), oświadczenie projektanta, na które powołuje się Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest nie tylko nieprawdziwe, co wprowadzające w błąd. Jego zdaniem projektowany obiekt nie może być bowiem zaliczony do l grupy geotechnicznej. Dotyczy ona wyłącznie budynków mieszkalnych lub gospodarczych 1 lub 2 kondygnacyjnych. Z uwagi na dalszą treść w/w przepisu projektowany obiekt należy zaliczyć do III grupy geotechnicznej. Organ winien był zweryfikować to oświadczenie, a nie powoływać się na nie. Uważa, że Wojewoda zaniechał swoich obowiązków kontrolnych. Podniósł również, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla projektowanego obiektu nie może ograniczać jego prawa własności, naruszać interes osób trzecich. W jego ocenie decyzja ta narusza interesy osób trzecich, tak w przypadku mającego być zamurowanym okna, jak i poprzez ingerencję w istniejącą połać dachową, dla której przewiduje obróbki blacharskie. Przy tak zaprojektowanym budynku, którego ściana wystaje ponad jego budynek będą tworzyły się w okresie zimowym zwały śniegu, co w konsekwencji spowoduje dotykowe obciążenie, prócz przemakania dachu i więźby dachowej. Stwierdził także, że Wojewoda nie wziął pod uwagę, że nie został uzupełniony przez inwestora, zgodnie z postanowieniem z [...] stycznia 2006 r., brak w projekcie budowlanym polegający na informacji o stanie podłoża gruntowego. Przedstawił także własną analizę oświetlenia niektórych okien podważając w ten sposób analizę projektanta przeprowadzoną w tym zakresie i twierdząc, że jest ona błędna. Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo materialne oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wskazał, że zarzuty podniesione w skardze są w zasadzie powtórzeniem tych, które podniesione zostały w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Wojewoda stoi więc na stanowisku, że analiza akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wykazała, iż inwestor spełnił wszelkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wojewoda wskazał, że postępowanie prowadzone przez organy rozstrzygające sprawę nie wykazało aby zostały naruszone warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Nie zostało wykazane, aby decyzja naruszała uprawnienia sąsiadów nieruchomości, określone dyspozycją art. 5 ust. 1 pakt 9 Prawa budowlanego z 1994 r. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został sporządzony przez uprawnionego projektanta, który w myśl art. 20 Prawa budowlanego ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzenie projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda podtrzymał stanowisko w kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, że poza kompetencjami Wojewody leżą natomiast kwestie związane z naruszeniem własności. Wojewoda wniósł zatem o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest zasadna. W ocenie bowiem Sądu zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji są niezgodne z prawem. W świetle regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), obowiązującej w dniu wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, możliwość wydania pozytywnej dla inwestora decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obwarowana została spełnieniem warunków wynikających z art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 tejże ustawy (argument z ust. 4 art. 35 tejże ustawy). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r.) oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r.). Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii związanej z wykładnią § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, póz. 690 z późn. zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), a co za tym idzie, spełnienia przez inwestora wymogów w nim ustanowionych. Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowił, że jeżeli na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zdaniem Sądu przepisu tego nie można wykładać w ten sposób, jak to uczynił Wojewoda w decyzji z dnia [...] września 2005 r., znak: [...], a w ślad za nim organ l instancji, iż dopuszczalne jest, w świetle treści § 12 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia, aby ściana obiektu budowlanego istniejącego w granicy nie stykała się ze ścianą obiektu projektowanego na całej swojej powierzchni. Wykładnia językowa, systemowa i celowościowa tego przepisu prowadzą do odmiennych wniosków. Nie ulega wątpliwości, że z językowego punktu widzenia dopuszczalne jest tylko i wyłącznie sytuowanie ściany projektowanego obiektu i to bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy w sytuacji, gdy ściana obiektu projektowanego ma przylegać do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu istniejącego na działce sąsiedniej. Przylegać, znaczy bowiem tyle, co: "być ściśle dopasowanym do czegoś, dotykać bezpośrednio", ale i "stykać się, graniczyć z czymś" (Słownik Języka polskiego PWN pod red. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002). Przepis § 12 rozporządzenia został umiejscowiony w Dziale II - Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej, w rozdziale 1 - usytuowanie budynku. § 11 rozporządzenia, poprzedzający § 12 normuje kwestie związane ze wznoszeniem obiektu, zaś ust. 1 § 12 rozporządzenia normuje generalnie kwestie usytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z działką sąsiednią. Przepis ust. 4 pkt 2 § 12 w/w rozporządzenia stanowi zatem wyjątek, dopuszczający sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy i przylegającej do ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu znajdującego się na działce sąsiedniej bezpośrednio przy granicy. Wyjątki zaś podlegają ścisłej wykładni. Niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, stosownie do paremii - exceptio est strictissimae interpretationis. Celem tego przepisu jest taka reglamentacja usytuowania budynku na działce budowlanej oraz jej zagospodarowanie, aby spełnione zostały wymogi wynikające między innymi z art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r., w szczególności związane nie tylko z odpowiednim usytuowaniem obiektu na działce budowlanej, ale przede wszystkim z zapewnieniem poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich i zapewnieniem wymogów przeciwpożarowych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi zatem na stanowisku, że zgodnie z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczalne jest sytuowanie ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych obiektu projektowanego jeżeli przylega ona całą swoją powierzchnią do ściany także bez otworów okiennych lub drzwiowych budynku znajdującego się bezpośrednio przy granicy na działce sąsiedniej. Wobec powyższego organy obu instancji w sposób błędny oceniły zachowanie przez inwestora wymogów wynikających z tego przepisu w sytuacji, gdy z projektu zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji, jak i z okoliczności podnoszonych przez skarżącego wynika, że ściany obiektów projektowanego i sąsiedniego zarówno w poziomie jak i w pionie nie stykają się na całej swojej powierzchni. Dodać również należy, że punktem odniesienia spełnienia warunków, wynikających z przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. oraz w szczególności z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, powinien być nowoprojektowany budynek, bo projekt realizacji tego obiektu jak i możliwość jego realizacji, czy też rozbudowy jak w tym przypadku, są oceniane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu nie można również przyjąć bezkrytycznie stanowiska organów, co do zachowania wymogów wynikających z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W chwili orzekania przepis ten w ust. 1 stanowił, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Warunek ten uznaje się za spełniony jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania -dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (§ 13 ust. 1 lit. a), 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m (§ 13 ust. 1 lit. b ), oraz zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stosownie do treści ust. 2 § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W świetle natomiast ust. 4 § 13 w/w rozporządzenia odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W pierwszej zatem kolejności rzeczą organów było zweryfikowanie, czy projektowany obiekt znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, a jeżeli tak, to dokonanie oceny, czy podana przez projektanta wysokość przesłaniania została prawidłowo wyliczona. Znajdujący się w projekcie budowlanym rysunek nr [...], wraz z rysunkiem zamiennym elewacji północnej, nie pozwalają w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy zaznaczony kolorem czerwonym poziom parapetu okna przesłanianego w rzeczywiści się na takim poziomie znajduje, co w konsekwencji wpływa na prawidłowość wyliczenia wysokości przesłaniania (§13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.). Organy obu instancji wskazały natomiast w sposób zbyt ogólnikowy, zupełnie nie odnosząc się do powyższych kwestii, przyjmując a priori, to co naniósł projektant, że z przedłożonej dokumentacji, w tym z rysunkowej, wynika, że zostało zapewnione naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednim budynku oraz stwierdzając, że analiza oświetlenia tych pomieszczeń wykazała, że nie zachodzi zacienianie i spełniony został warunek określony w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ogóle organy nie zwróciły uwagi, na to, że warunek z ust. 1 § 13 rozporządzenia jest wówczas spełniony, gdy sytuacja odpowiada tej opisanej w tej części przepisu oraz, co ważne, gdy zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 rozporządzenia. Taka redakcja przepisu § 13 wskazuje, że wymagane było uprzednie przeprowadzenie analizy czasu nasłonecznienia za pomocą tzw. linijki słońca. Wobec tego organy nie oceniły w sposób wymagany przepisem art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) materiału dowodowego. Zarzut ten, stawiany organom obu instancji jest także adekwatny wobec kwestii związanej z zachowaniem wymogów, o których mowa w § 204 i 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W § 204 ustawodawca określił warunki nieprzekroczenia stanów granicznych nośności konstrukcji oraz przydatności do użytkowania wszystkich elementów konstrukcji i całego układu konstrukcyjnego budynku. Zgodnie z § 204 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, warunki bezpieczeństwa konstrukcji są spełnione, jeżeli odpowiada ona Polskim Normom projektowania i obliczania konstrukcji. W tym zakresie obszerny zestaw norm podano w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1156), pod pozycją 46. Organy jednak w żaden sposób nie zweryfikowały tego, w sytuacji, gdy postanowienia ust. 5 § 204 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowią jednoznacznie, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może spowodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Dały wiarę bez rzetelnego odniesienia się i oceny wnioskom projektanta, zawartym ekspertyzach technicznych stanu obiektu istniejącego na działce sąsiedniej i obiektu podlegającego projektowanej rozbudowie, wymaganych w świetle treści §. 206 ust. 1 i 2, że projektowana przez inwestora rozbudowa nie wpłynie na pogorszenie stanu technicznego sąsiedniej zabudowy. Nie wypowiedziały się przy tym z jakich powodów uznają organy, że uprzednio nałożony na inwestora przez Starostę M. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...], obowiązek przedłożenia wykonanej przez osobę uprawnioną ekspertyzy stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego został przez niego spełniony. Organy nie zweryfikowały oświadczenia projektanta, co do zaliczenia projektowanego obiektu do l kategorii geotechnicznej. Nie przedstawiły z jakiego powodu uznają je za miarodajne i wystarczające w sytuacji, gdy w świetle rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 1998 r. Nr 126, poz. 839), kategorię geotechniczną, o której mowa w § 7 tego rozporządzenia, ustala się w zależności od rodzaju warunków gruntowych oraz czynników konstrukcyjnych, charakteryzujących możliwość przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu i zagrożenia środowiska (§ 5 ust. 2 w/w rozporządzenia). Stosownie do ust. 3 § 5 wyżej wskazanego rozporządzenia rozróżnia się proste warunki gruntowe, nie obejmujące gruntów słabonośnych, złożone warunki gruntowe, obejmujące grunty słabonośne oraz skomplikowane warunki gruntowe występujące w przypadku warstw gruntów objętych występowaniem niekorzystnych zjawisk geologicznych, czy też na obszarach szkód górniczych, w centralnych obszarach delt rzek. Ze znajdującej się w projekcie budowlanym opinii geotechnicznej, opracowanej przez mgr inż. Z. J., wynika, że pod powierzchnią terenu inwestycji występują słabonośne grunty warstwy geotechnicznej nr I i średnionośne grunty warstwy geotechnicznej nr II., na których zaleca się posadowienie projektowanego budynku. Wobec tego zarzut skarżącego o braku w projekcie budowlanym informacji o stanie podłoża gruntowego jest niezasadny. Nie mniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia, kategorię geotechniczną obiektu określa projektant obiektu w uzgodnieniu jednakże z osobą upoważnioną do ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektu budowlanego. Tego jednak aspektu organy nie zbadały, czy w sytuacji, gdy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego budynku dopuszczają maksymalnie trzy kondygnacje, w tym ostatnią rozwiązaną w całości w przestrzeni dachowej, oraz, gdy występują pod powierzchnią terenu między innymi słabonośne grunty, wątpliwości nie budzi zaliczenie obiektu do l kategorii geotechnicznej zamiast do II kategorii geotechnicznej, obejmującej obiekty nie tylko w prostych ale i złożonych warunkach gruntowych, zwłaszcza, że wyliczenie obiektów w § 7 pkt 2 w/w rozporządzenia jest przykładowe, o czym świadczy użyte w treści tego przepisu sformułowanie: " takie jak:" Nie wyjaśniły organy, czy podanie przez autora opinii geotechnicznej takich parametrów geotechnicznych jak: spójność, kąt tarcia wewnętrznego, wielkości enometrycznego modułu ściśliwości pierwotnej i wtórnej, idzie w parze z odpowiednimi rozwiązaniami wzmocnienia podłoża, posadowienia fundamentów i całej konstrukcji realizowanego obiektu oraz, czy w związku z tym zagwarantowany został brak negatywnego wpływu budynku realizowanego na budynki sąsiednie. Zupełnie bezkrytycznie przyjęły także organy wnioski projektanta, że skoro na dachu pulpitowym sąsiedniego budynku istnieje świetlik z oknami umieszczonymi za blisko granicy działki nr [...] (terenie inwestycji), niezgodnie z przepisami, to okna te należy zlikwidować. Jeszcze raz podkreślić należy, że to nowoprojektowane zamierzenie ma spełniać wymogi wynikające z przepisów techniczno - budowlanych, a nie na odwrót. Kwestie natomiast związane z ewentualnym naruszeniem tychże przepisów przez zabudowę sąsiednią winny być rozstrzygane w osobnym postępowaniu. Organ II instancji przeszedł także obojętnie wobec kwestii związanej z zachowaniem ochrony przed zawilgoceniem i korozją biologiczną, podczas, gdy organ l instancji stwierdził tylko, że styk istniejącej połaci dachowej z nowoprojektowaną ścianą zostanie poddany obróbkom blacharskim w celu zabezpieczenia i ukierunkowania spływu wód opadowych wzdłuż tej ściany. Nie wypowiedziały się natomiast organy, czy warunki wynikające z § 315 i następnych rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zostały zachowane, w szczególności, czy dachy i tarasy budynku projektowanego mają spadki umożliwiające odpływ nie tylko wód opadowych, ale i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych (§ 319 rozporządzenia). Z zagadnieniem tym łączy się jeszcze jedna kwestia, mianowicie, związana z instalacją na dachu projektowanego obiektu tzw. płotków przeciwśniegowych w celu wyeliminowania zsuwania się śniegu z dachu, co zasygnalizował w skardze K. C. Nie można pominąć przy tym również i aspektów związanych ze nie tylko ze spełnieniem przez konstrukcję dachu normy obciążenia śniegiem ale i obciążenia śniegiem barierek przeciwśnieżnych ([...]). Kwestie te także uszły uwadze organów administracji. Organy nie zebrały więc i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w myśl zasady art. 7 k.p.a., uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 k.p.a. oraz niewłaściwie go oceniły, stosownie do wymogów jakie w tym względzie stawia art. 80 k.p.a. Zarówno Wojewoda jak i organ l instancji przy dokonywaniu sprawdzeń projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r.), pominęły również aspekt związany ze zgodnością liczby kondygnacji obiektu projektowanego, którego realizację na określonym terenie dopuściła ta decyzja, a rzeczywistą ich liczbą wynikającą z projektu budowlanego. W tym względzie skarżący podnosi bowiem w skardze, że projektowany obiekt jest, według jego twierdzeń, pięciokondygnacyjny zamiast trzykondygnacyjny (łącznie z kondygnacją w przestrzeni dachowej). Prawdą jest, że inwestor przedłożył opinię konserwatorską z dnia [...] kwietnia 2005 r. (k. 25 akt administracyjnych organu l instancji). Opinia ta jednak dotyczy elewacji budynku, tymczasem według warunków decyzji wz i zt, obowiązkiem uzgodnienia objęty był projekt budowlany. Warunek ten nie został więc spełniony Dokonane przez organy sprawdzenia zgodności projektu z decyzją wz i zt są zatem błędne. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza także i kompletność projektu budowlanego. Zakres projektu budowlanego określało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133). § 11 tego rozporządzenia stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany powinien między innymi zawierać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych. W aktach sprawy znajduje się tylko projekt techniczny instalacji elektrycznej, opracowany przez J. L. Brak natomiast w projekcie budowlanym pozostałych projektów branżowych i to w sytuacji, gdy na k 102 tego projektu stwierdzono, że budynek będzie wyposażony w wewnętrzne instalacje rozbudowane w nawiązaniu do istniejących instalacji wodociągowej, ciepłej wody, kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania (z piecem grzewczym). Nie spełniony więc został wymóg, o którym mowa jest w § 11 wyżej wskazanego rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom organów projekt budowlany nie jest zatem kompletny. Dodać także należy, że na stronie tytułowej tego projektu nie wyszczególniono, którą cześć "architektury i konstrukcje" projektu opracował projektant mgr inż. arch. R. G., a którą mgr inż. arch. R. G., do czego zobowiązują zapisy § 3 co dopiero wskazywanego rozporządzenia. Brak jest też w aktach sprawy uprawnień budowlanych R. G., jak i zaświadczenia o jego przynależności do okręgowej izby architektów. Za zgodne z kompetencjami merytoryczno - reformacyjnymi, przyznanymi przez art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uznać natomiast należy dokonanie przez organ odwoławczy usunięcia błędu organu l instancji w określeniu zamierzenia inwestycyjnego, którego decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę ma dotyczyć. Zdaniem Sądu przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie, doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., w zakresie zgodności projektu z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w kompletności projektu budowlanego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem nie spełnione zostały wymogi wynikające z wyżej wskazanych przepisów, w świetle treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. nie mogło dojść do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zobowiązujących je do rozpatrzenia i zebrania całego materiału dowodowego, w szczególności do jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, tak, aby zbudować rzeczywisty obraz sprawy dążąc do osiągnięcia prawdy obiektywnej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. O tym, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach natomiast Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).