II SA/Kr 759/13

Kraków, dnia 5 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.M. wraz ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] , wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2012 r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił w części decyzję organu I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. [...] oraz ulic: [...] ,[...] ,[...] ,[...] oraz [...] wraz z budową odcinka ul [...] w K. (zadanie 2) o długości 200 m; rozbiórka, przebudowa oraz budowa infrastruktury technicznej; przebudowa oraz budowa ekranów akustycznych; rozbudowa infrastruktury tramwajowej wraz z siecią trakcyjną oraz przystankami dla komunikacji zbiorowej i tramwajowej i autobusowej oraz rozbiórka istniejącej zabudowy kolidującej z rozbudowanym układem drogowym. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem skoro nie było merytorycznych przesłanek do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności to tym samym nie ma przeszkód, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się na art. 61§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.). Przepis ten odnosi się do organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, nie zaś do sądu administracyjnego. Jednakże z uwagi na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, jak również biorąc pod uwagę fakt, że wniosek ten został zawarty w treści skargi, Sąd orzekający w sprawie uznał, że skarżącemu chodziło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3, dlatego też mógł merytorycznie ustosunkować się do wniosku skarżącego i rozpoznać sprawę. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Konstrukcja powołanego wyżej przepisu wskazuje, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd miał na uwadze, że decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący, została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. 2008 r. Nr 193 poz. 1194). Ustawa ta ma szczególny charakter, bowiem jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Celem zawartych w niej regulacji jest uproszczenie postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowy drogi. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić, obok interesu skarżącego także interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi czy też jej rozbudowie (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt II OZ 923/10). Szczególny charakter ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych podkreśla również art. 11g ust. 3, zgodnie z którym postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Powyższe oznacza, iż przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko i wyłącznie części decyzji, odnoszącej się do konkretnej nieruchomości. Zdaniem Sądu ogólnikowa argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła prowadzić do jego uwzględnienia. Skarżący mimo, że to na nim spoczywa ciężar wykazania przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub też wskazuje je ogólnikowo, to nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 705/10). Reasumując stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek nie spełnia wymogów opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołane okoliczności mają charakter ogólny, nie odnoszą się do konkretnych działań inwestycyjnych na danych nieruchomościach, w szczególności należących do skarżącego. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.