II SA/Kr 762/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2014 r. nr: [...] w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów oraz ustalenia opłaty p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2014 roku w przedmiocie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów oraz ustalenia opłaty skarżący F. N. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód brutto z emerytury wynosi 1.900 zł. W skład majątku wnioskodawcy wchodzi mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni ok. 48 m² oraz nieruchomość rolna wielkości 1,3980 ha. Skarżacy nie posiada zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy F. N. podniósł, iż jego sytuacja ekonomiczno-finansowa jest trudna. Wnioskodawca jest emerytem i pobiera świadczenie w wysokości 1.600 zł miesięcznie. Z uwagi na stan zdrowia (cukrzyca, stany reumatyczne) znaczną część pieniędzy musi przeznaczać na zakup leków. W związku z powyższym nie jest on w stanie ponieść ciężarów uiszczenia wpisu od skargi i innych kosztów sądowych, gdyż wiązałoby się to z koniecznością rezygnacji z części preparatów, które wspomagają leczenie dotykających go schorzeń. Skarżący ponosi następujące wydatki: czynsz za mieszkanie wraz z mediami (prąd, gaz i woda) około 600 zł, koszty lekarstw ok. 250 zł miesięcznie, wizyty kontrolne u lekarzy zależne od kondycji fizycznej i samopoczucia ok. 100 zł. Dodatkowo, ze względu za cukrzycę, skarżący powinien stosować zoptymalizowaną dietę, co wpływa na wysokość kosztów wyżywienia. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie skarżący uwiarygodnił, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Skarżący F. N. jest cierpiącym na cukrzycę i stany reumatyczne emerytem, utrzymującym się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.600 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia wymaga przyjmowania lekarstw, których koszt wynosi ok. 250 zł, a także korzystania z kontrolnych wizyt lekarskich (wydatek rzędu 100 zł miesięcznie). Z uwagi na schorzenia winien on stosować specjalną dietę, która wpływa na wysokość kosztów wyżywienia. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą ok. 600 zł. Zestawienie ponoszonych w miesiącu koniecznych wydatków z wysokością dochodów wskazuje, iż skarżący nie jest on w stanie poczynić jakichkolwiek oszczędności. W takiej sytuacji należy uznać, iż skarżący nie jest w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.