II SA/Kr 763/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 kwietnia 2009 r., nr [....] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2009 r. Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w przedmiotowej sprawie. W dniu 22 października 2009 r. (data stempla pocztowego) A.K. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Wskazała w nim, że nie mogła przyjechać na rozprawę w dniu 8 października 2009 r., gdyż w N. prowadzone są postępowania w przedmiocie rozgraniczenia i w związku z tymi sprawami musiała pisać "odwołanie". Nadto wskazała, że jest osobą samotną, ma 75 lat i jest chora. Przedłożyła kserokopię zaświadczenia lekarskiego z którego wynika, że pozostaje w stałym leczeniu w poradni neurologicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Stosownie do art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 ppsa, na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu wymaga od strony uwiarygodnienia dołożenia w sprawie należytej staranności, jak również faktu, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Brak winy w uchybieniu terminu przyjąć można jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000r., str. 368 - 370). Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem przyjętym w orzecznictwie przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt l SA/Gd 560/00 niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30748). W ocenie Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie sytuacja uzasadniająca przywrócenie terminu. Skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy. Wskazywana okoliczność, że nie mogła wziąć w niej osobiście udziału nie wyłączała możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Czynność ta nie wymagała jej stawiennictwa w sądzie, mogła skorzystać z pośrednictwa innych osób, czy też poczty. Fakt, że skarżąca prowadzi jednocześnie inne postępowania sądowe, co skutkuje koniecznością sporządzania w nich pism procesowych nie może uzasadniać zaniedbań w przedmiotowej sprawie. Odwołanie się we wniosku do zaawansowanego wieku i stanu zdrowia skarżącej, jak wynika z samego wniosku nie stanowiło przemijającej przeszkody, która uniemożliwiała wystąpienie z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia w terminie. W świetle powyższego należy uznać, że skarżąca nie dołożyła wymaganej od niej w zaistniałych okolicznościach staranności, co wyłącza przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności nie mógł zatem zostać uwzględniony. Z przedstawionych powodów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.