II SA/Kr 763/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Mariusz Kotulski Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. G.M.-W. sprawy ze skargi D.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 kwietnia 2015 r.; znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala. Decyzją z dnia 22 października 2014 r. znak [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi i garażem podziemnym na terenie części działki nr [...] oraz działce [...] obr. [...] w K., przy ul. M.''. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G. B. i A. B.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. znak: [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania G. B. i A. B.. Kolegium ustaliło, że działka nr [...] obr. [...], której właścicielami są G. B. i A. B., nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, jej granice oddalone są od tego terenu o około 12-13 metrów, zaś sam budynek znajdujący się na tej działce stanowi już obudowę pierzejową ul. P.. Kolegium podkreśliło, że po uwzględnieniu charakteru inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy brak było podstaw do uznania, że działka G. B. i A. B., jak inne działki znajdującej się w obudowie ul. P., pozostają w zasięgu negatywnego oddziaływania tej inwestycji. W ocenie Kolegium odwołujący się nie wskazali na konkretne okoliczności, z których wynikałby wpływ inwestycji na ich uprawnienia. Dlatego też Kolegium uznało wniesione odwołanie za niedopuszczalne. Skargę na postanowienie SKO w [...] wniosła D. M., zarzucając naruszenie art. 28 kpa oraz art. 61 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej, ze względu na miejsce jej zamieszkania winna być uznana za stronę opisanego wyżej postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Skarżąca zarzuciła, że w postępowaniu tym ją oraz inne osoby, w tym także G. B. i A. B., bezpodstawnie pozbawiono statusu strony. Skarżąca podniosła, że nie zostało wyjaśnione, czy oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie negatywnie wpływać na teren jej posesji poprzez hałas, drgania i ograniczenie nasłonecznienia. Ponadto stwierdziła, że brak bezpośredniego sąsiadowania nie stanowi wystarczającej przesłanki do odmowy uznania za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Jak wynika z powołanego przepisu, legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu, a zaskarżony do sądu akt organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96). Zatem uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem organu administracji publicznej. Podkreślić trzeba, że osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego postanowienia SKO w [...], Sąd uznał, że D. M. nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia, którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania G. B. i A. B.. Orzeczenie o niedopuszczalności odwołania wniesionego przez inne osoby nie ma bowiem wpływu na sferę praw i obowiązków D. M.. Oczywistym jest, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania G. B. i A. B. może być kwestionowane przez te właśnie osoby, ale zasadność takiego postanowienia pozostaje bez wpływu na interes prawny D. M.. Wyjaśnić trzeba też, że interes prawny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest przesłanką materialnoprawną. Zakwestionowanie po stronie skarżącego posiadania interesu prawnego do wniesienia skargi powinno nastąpić po przeprowadzeniu rozprawy i prowadzić do oddalenia skargi, nie zaś jej odrzucenia (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 9/13 -(oba powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlegała oddaleniu ze względu na brak po stronie D. M. interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia SKO w [...] z dnia 24 kwietnia 2015 r. W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty nie mogły skutkować uchyleniem tego postanowienia. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.