II SA/Kr 763/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 25 kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala Wojewoda postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 58 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Wspołnota Mieszkaniowa [....] o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]), którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego wielorodzinnego (etap IX) wraz z garażem podziemnym, garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, zagospodarowaniem terenu wraz z ciągami pieszymi, zewnętrznymi miejscami postojowymi oraz wjazdem do garażu podziemnego, zlokalizowanego przy ul. [...], na działce nr [...] obr. [...] w K., odmówił przywrócenia wnioskodawcy termin do wniesienia zażalenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda przytoczył na wstępie treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a., a następnie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że instytucja przywrócenia terminu określona w ww. przepisie, stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Podniesiono przy tym, że instytucja ta służy przywracaniu terminów przewidzianych przepisami należącymi do prawa procesowego, a nie prawa materialnego, gdyż ma ona na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, wynikłych na skutek uchybienia terminu procesowego. Wyjaśniono również, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że jak wynikało z akt organu l instancji, przesyłka zawierająca postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania, została doręczona na adres wskazany we wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wznowienie postępowania z dnia 11 maja 2016 r., o czym świadczyło zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do k. 29 akt. Zaznaczono przy tym, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej korespondencji wynikało, iż odebrała ją osoba upoważniona do odbioru w dniu 2 października 2018 r. Wyjaśniono także, że przesyłka zawierająca postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji również została doręczona na adres wskazany we wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wznowienie postępowania z dnia 11 maja 2016 r., o czym świadczyło zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do k. 33 akt i również została odebrana w dniu 2 października 2018 r. przez osobę upoważnioną. Dodano zarazem, że postanowienie to było przedmiotem kontroli instancyjnej (prawomocne postanowienie Wojewody z dnia 3 stycznia 2019 r., znak: [...]). Wojewoda zwrócił przy tym uwagę, że w obu wyżej opisanych przypadkach zarówno osoba odbierająca przesyłki, jak i data odbioru były takie same. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, brak było przesłanek określonych w art. 58 § 1 k.p.a. uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Podniesiono bowiem, że zgodnie z ww. przepisem osoba wnioskująca o przywrócenie terminu musi uprawdopodobnić, że uchybienie to zostało spowodowane okolicznością lub zdarzeniem, które udaremniło jej dokonanie w terminie czynności i nastąpiło bez woli strony, która dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Tymczasem w przedmiotowej sprawie zażalenie na postanowienie i wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, złożyła Wspólnota Mieszkaniowa, która otrzymała przedmiotowe postanowienie i wbrew temu, co wskazano we wniosku o przywrócenie terminu, wspólnota nie została pozbawiona możliwości wniesienia zażalenia w ustawowym terminie. Stąd też w ocenie Wojewody, nie istniała przeszkoda, niezależna od żalącej się, która pozbawiłaby ją możliwości dochowania terminu do dokonania czynności. Wyjaśniono przy tym, że przedmiotowe rozstrzygnięcie kończyło postępowanie zażaleniowe, w którym zażalenie na postanowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednocześnie organ odwoławczy dodał, że zawarte w piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r., oprócz wniosku o przywrócenie terminu, wnioski zatytułowane jako alternatywne nie będą przedmiotem odrębnych postępowań. Podano bowiem, że Wojewoda przedmiotem postępowania uczynił wniosek oznaczony jako nr 1 (o przywrócenie terminu), zaś pozostałe zawarte w ww. piśmie wnioski wskazane jako alternatywne, mając na względzie rozumienie tego pojęcia jako sytuacja wymagająca wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami, pozostawiono bez biegu. Dodatkowo podkreślono, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]), po jego uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wyłączono do odrębnego postępowania i wskazano, iż będzie on przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Skargę na ww. postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Firma A., domagając się umorzenia postępowania. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez traktowanie Wspołnota Mieszkaniowa [....] w K. jako strony postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie Wspólnota Mieszkaniowa nie posiada statusu strony postępowania, jeżeli jej członkowie nie przelali na nią swych praw. Zdaniem strony skarżącej, Wspołnota Mieszkaniowa [....] w K. nie jest bowiem właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, jak też nie jest zarządcą takiej nieruchomości. Tym samym według strony skarżącej wniosek inicjujący postępowania powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania, a jeżeli zostało ono wszczęte należało je umorzyć. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednocześnie w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 25 kwietnia 2019 r., którym ten ww. organ II instancji - po rozpatrzeniu wniosku Wspołnota Mieszkaniowa [....] o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia - odmówił przywrócenia wnioskodawcy terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]), którym odmówiono na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 147 i art. 104 k.p.a. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego wielorodzinnego (etap IX) wraz z garażem podziemnym, garażami wbudowanymi, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, zagospodarowaniem terenu wraz z ciągami pieszymi, zewnętrznymi miejscami postojowymi oraz wjazdem do garażu podziemnego, zlokalizowanego przy ul. [...], na działce nr [...] obr. [...] w K.. W kontrolowane sprawie znalazł zastosowanie art. 58 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. : § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z kolei art. 59 k.p.a. stanowi, że: "§ 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. § 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia". Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 141/13, zgodnie z którym "Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, są postanowieniami ostatecznymi, a jedynym środkiem ich ewentualnego zakwestionowania jest skarga do wojewódzkiego sądu". Tak też A. Golęba w komentarzu do art. 59 § 2 k.p.a. (w:) Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, red. naukowa H. Knysiak-Molczyk, Wolters Kluwer Warszawa 2015, s. 398-399. A zatem pouczenie zawarte w kontrolowanym postanowieniu Wojewody o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego odpowiada prawu. W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona a kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd podziela ustalenia stanu faktycznego podjęte przez kontrolowany organ. Kontrolowany organ zdaniem Sądu dokonał prawidłowego aktu stosowania prawa. Sąd ocenia jako trafne, zgodne ze stanem faktycznym i prawnym stanowisko Wojewody, że w kontrolowanej sprawie nie istniała przeszkoda, niezależna od żalącej się, która pozbawiłaby ją możliwości dochowania terminu do dokonania czynności. Zarzuty skargi nie są zasadne z przyczyn wskazanych poniżej. Strona skarżąca w swojej skardze kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowanym obecnie postanowieniem z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej podnosząc, że w pierwszej kolejności w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego i zawarty w nich art. 28 ust. 2 ww. ustawy a ponadto stwierdzając, że ww. Wspólnota nie posiada statusu strony postępowania wznowieniowego jak i kontrolowanego ponieważ jej członkowie nie przelali na nią swoich praw. W ocenie Sądu skarżący pomija procesowe znaczenie kontrolowanego obecnie postanowienia, które posiada wymiar jedynie procesowy, formalny i z którego wbrew temu co sugeruje skarżący w żaden sposób nie wynika i nie może wynikać, że Wspólnota posiada atrybuty strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zakończonego ostateczną ww. decyzją. Wskazana Wspólnota co wynika z akt sprawy złożyła wniosek w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, ponieważ potencjalnie jak każdy podmiot prawa posiadający podmiotowość administracyjnoprawną i/lub cywilnoprawną może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, które dotyczy jej interesów prawnych związanych z ta podmiotowością przy czym wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie takiego postępowania wznowieniowego w żaden sposób nie przesądza, że dany podmiot jest stroną postępowania zasadniczego, co do którego żąda wznowienia postepowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy to postępowanie z wniosku ww. Wspólnoty zakończyło się postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]), którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W kontrolowanej obecnie sprawie ww. Wspołnota Mieszkaniowa [....] jest na podstawie m.in. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. stroną tzw. "wpadkowego" postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 września 2018 r. (znak: [...]), którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r. (znak: [...]), co też w żaden sposób nie przesądza, że ww. Wspólnota jest stroną postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznego pozwolenia na budowę. Jednocześnie wbrew temu co podnosi skarżący ww. Wspólnota posiada zdolność administracyjnoprawną do wniesienia wniosku o przywrócenie przedmiotowego terminu. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że podmiotowość administracyjnoprawną i odpowiednio cywilnoprawną posiada ten podmiot, o którym wypowiadają się normy prawa administracyjnego lub/i cywilnego. Podmiot ten nabywa te prawa i obowiązki, o których stanowi to prawo. W myśl art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, Dz.U.2019.737 t.j. : "Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana". Art. 17 ww. ustawy o własności lokali stanowi, że "Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości". Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali: "1. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.2. Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. 3. Zarząd na podstawie pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 22 ust. 2, składa oświadczenia w celu wykonania uchwał w sprawach, o których mowa w art. 22 ust. 3 pkt 5, 5a i 6, ze skutkiem w stosunku do właścicieli wszystkich lokali". Z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przytaczane przepisy art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Rozstrzygnięcia zaś przyznające prawa lub nakładające obowiązki na właścicieli lokali dotyczą praw i obowiązków właścicieli innych lokali tylko w takim zakresie, w jakim są oni członkami wspólnoty mieszkaniowej. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2015 r., syg. akt I ACa 875/14, reprezentacja wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu sądowym, dotyczącym ochrony rzeczy wspólnej stanowi czynność zwykłego zarządu, gdyż "Z art. 22 ust. 1 u.w.l. wynika, iż jedynie do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynności polegające na reprezentowaniu przed organami administracyjnymi i sądami, zmierzające do ochrony rzeczy wspólnej, są czynnościami zachowawczymi, a co za tym idzie są czynnościami zwykłego zarządu. Nadto, taka uchwała nie jest wymagana także w przypadku gdy to wspólnota występuje w procesie jako powód i dochodzi roszczeń od swego członka z tytułu zaległości w kosztach związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej". Podmiotowość administracyjnoprawną wspólnot mieszkaniowych, posiadanie przez nią określonych praw i obowiązków i ich zdolność do występowania jako samodzielny podmiot prawa administracyjnego/strona postępowania administracyjnego w myśl art. 28 k.p.a., czy też art. 28 Prawa budowalnego; a także odpowiednio prawa cywilnego - akceptuje także orzecznictwo sądowe. Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 3 lutego 202 r. , sygn. akt II OSK 2208/10:"Zasadą jest występowanie w sprawach wspólnot mieszkaniowych – organów je reprezentujących. Nie wyłącza to jednak możliwości uzyskania przez właściciela lokalu (lokali) przymiotu strony postępowania w sprawie dotyczącej tej wspólnoty w razie wykazania, że taki przymiot posiada i to niezależnie od występującej w jego imieniu wspólnoty. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy właściciel lokalu domaga się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań mogących skutkować nałożeniem na zarządcę reprezentującego wspólnotę określonych obowiązków mających doprowadzić do usunięcia niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia (w tym dla tegoż właściciela), wynikającego z naruszenia wskazywanych przepisów prawa budowlanego. Konsekwencją powołania wspólnoty mieszkaniowej nie może być pozbawienie właściciela lokalu (lokali) możliwości administracyjnej i sądowej ochrony jego praw w sytuacji, gdy potrzebę tej ochrony opiera na przepisach prawa i gdy tej ochrony nie zapewnia mu właściwy organ wspólnoty. Taka interpretacja nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art.21 ust.1, art. 22 ust. 1, art. 27 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził o statusie skarżącego w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego w tej konkretnej sprawie. Zasadnie natomiast wskazał, że utworzenie wspólnoty mieszkaniowej i kompetencje przyznane jej organom nie w każdym przypadku będą pozbawiać właścicieli poszczególnych lokali statusu strony w postępowaniu, w którym przymiot taki posiada wspólnota. Kwestia ta wymaga wnikliwego rozważenia w sytuacji gdy skarżący swój interes prawny wywodzi z określonych przepisów prawa, jego zdaniem naruszonych i gdy podnosi, że kuchenne lub łazienkowe indywidualne przewody kominowe nie są urządzeniami części wspólnej budynku, o których mogłaby decydować wspólnota". Wobec powyższych ustaleń bezsprzeczne jest, że wspólnota mieszkaniowa posiada podmiotowość administracyjnoprawną a także odpowiednio cywilnoprawną i może działać za pośrednictwem swoich organów co zgodnie z prawem ma miejsce w kontrolowanym obecnie postępowaniu. A zatem należy podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że wniosek Wspólnoty reprezentowanej przez K. S. na mocy upoważnienia udzielonego przez Zarząd Wspólnoty (dowód akta II instancji, karta 73) w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia nie mógł być zakwalifikowany jako bezprzedmiotowy od strony podmiotowej lecz podlegał rozpoznaniu. Sąd zarazem wyjaśnia, że w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "2. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu" a na który powołuje się skarżący, wspólnota mieszkaniowa jako instytucja prawna posiada odpowiednio znamiona zarządcy nieruchomości o jakim jest mowa w tym przepisie. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2018 r. syg.akt I CSK 609/17 w art. 20-21 u.w.l. jest mowa o zarządzie w znaczeniu podmiotowym, bowiem chodzi w nim o organ wspólnoty mieszkaniowej, który nie jest podmiotem odrębnym od wspólnoty, lecz wchodzi w skład jej struktury organizacyjnej, a jego działanie jest działaniem samej wspólnoty. A zatem zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.