II SA/Kr 764/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz A. W. kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: ROIK [...], nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nałożył na A. W. i D. W. - współwłaścicieli wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...], usytuowanego w poziomie II piętra budynku frontowego przy [...] w K., na działce nr [...] obr. [...], w którym wykonane zostały roboty budowlane bez pozwolenia na budowę - obowiązek doprowadzenie budynku przy [...] w zakresie stropu, ścian i instalacji w lokalu nr [...] na [...] piętrze - do stanu poprzedniego poprzez: 1. odtworzenie pierwotnego układu warstw konstrukcyjnych stropu pomiędzy pierwszym a drugim piętrem, 2. usunięcie przebudowanych fragmentów instalacji w zakresie stropu pomiędzy pierwszym a drugim piętrem, 3. przywrócenie pierwotnego układu i funkcji pomieszczeń, 4. przywrócenie instalacji gazowej w lokalu do stanu pierwotnego poprzez usunięcie jej przebudowanych fragmentów. Ustalono termin wykonania ww. robót budowlanych do dnia 31.08.2017r. Za strony postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji uznani zostali A. W., D. W. oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy P. S. [...] - / ul. [...] w K.. Decyzję PINB doręczono A. W. 5 września 2016 r. W dniu 19 września 2016 r. (data nadania dwóch przesyłek poleconych) A. W. złożyła dwa odrębne pisma: odwołanie od decyzji PINB oraz wniosek o uzupełnienie decyzji PINB. Wniosek o uzupełnienie decyzji został rozstrzygnięty postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 października 2016 r. o odmowie uzupełnienia decyzji. Egzemplarz ww. postanowienia, adresowany do A. W. został doręczony dnia 8 listopada 2016 r. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r., nr [...], znak. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność odwołania A. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nr [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: ROIK [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia MWINB przytoczył treść art. 111 k.p.a. i wskazał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania dla stron, wynikający z § 2 tego przepisu rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia PINB nr [...] z dnia 25 października 2016 r. o odmowie uzupełnienia jego decyzji nr [...] z dnia 31 sierpnia 2016 r. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bd [...]: Zgłoszenie żądania o uzupełnienie decyzji przesuwa początek terminu do wniesienia odwołania na dzień doręczenia odpowiedzi od organu bez względu na to, czy jest ona pozytywna czy negatywna). W ww. postanowieniu organ I instancji zawarł stosowne pouczenie. Podkreślono, iż zgodnie ze stanowiskiem sądownictwa administracyjnego, reprezentowanym np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa [...]: Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w związku z art. 126 k.p.a.). Skarżąca mogła zatem skutecznie wnieść odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia PINB nr [...] z dnia 25 października 2016 r., znak: ROIK [...], tj. w terminie 14 dni od dnia 8 listopada 2016 r. Tym samym wniesienie odwołania w dniu 19 września 2016 r. należy w niniejszej sprawie uznać za przedwczesne, co skutkować musi stwierdzeniem na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalności odwołania A. W. Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W., zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 111 § 1 i 2 k.p.a., art. 127 § l k.p.a., art. 128 k.p.a., art. 63 § 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że pismo A. W. i D. W. z dnia 19 września 2016 roku zatytułowane "wniosek o uzupełnienie decyzji" stanowiło wniosek o uzupełnienie decyzji w rozumieniu art. 111 § 1 k.p.a., niosące skutek o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a., podczas gdy pismo to winno było z uwagi na swą treść potraktowane jako odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 k.p.a. (wyrażało niezadowolenie skarżącej z treści Decyzji PINB, a równocześnie wskazywało na istotne wady Decyzji PINB), nieniosące skutku w rozumieniu art. 111 § 2 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 111 § 1, 1b i 2 k.p.a. oraz art. 61a § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że w przypadku złożenia żądania uzupełnienia decyzji o elementy niewskazane w art. 111 § 1 k.p.a., podnoszącego na swoje uzasadnienie istotne wady wydanej decyzji, organ winien wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, a w konsekwencji powstaje skutek o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a., podczas gdy w przypadku złożenia żądania uzupełnienia decyzji o elementy niewskazane w art. 111 § 1 k.p.a., podnoszącego na swoje uzasadnienie istotne wady wydanej decyzji, organ winien wydać, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o uzupełnienie decyzji, nierodzące skutku o którym mowa wart. 111 § 2 k.p.a.; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuwzględnieniu istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, wynikającej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a dotyczącego tego, że odwołanie A. W. od decyzji PINB zostało wniesione przed pismem zatytułowanym "wniosek o uzupełnienie decyzji"; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 111 § l1 i 2 k.p.a. i art. 129 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji niweczy wcześniej otwarty termin na wniesienie odwołania, a odwołanie złożone przed faktycznie złożonym wnioskiem o uzupełnienie decyzji (tj. we wcześniej otwartym terminie) jest przedwczesne, podczas gdy złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji nie powoduje, że otwarty wcześniej termin na wniesienie odwołania jest niweczony, a odwołanie złożone przed tym wnioskiem (tj. we wcześniej otwartym terminie) nie jest przedwczesne, art. 111 § 2 k.p.a. otwiera natomiast nowy termin na wniesienie odwołania, co jest tożsame ze skutkiem przedłużenia terminu na wniesienie odwołania; 5) naruszenie art. 134 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że każde odwołanie wniesione przedwcześnie jest niedopuszczalne, podczas gdy nie jest niedopuszczalne odwołanie wniesione przedwcześnie, o ile wszedł jeszcze do obiegu prawnego przedmiot zaskarżenia objęty odwołaniem. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o: 1) uchylenie Postanowienia MWINB w całości, 2) zasądzenie od organu administracyjnego, Inspektor Nadzoru Budowlanego, na rzecz skarżącej, A. W., zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniesiono również o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nr [...] z dnia 25 października 2016 roku, znak: ROIK [...] o odmowie uzupełnienia decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że narusza ono przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 111 § 2 k.p.a. (zgodnie z którym w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia albo sprostowania decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia) w związku z treścią art. 129 § 2 k.p.a., który stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wzajemna relacja tych przepisów determinuje ocenę, jaki jest byt prawny środka zaskarżenia wniesionego zgodnie z przepisem ogólnym tj. art. 129 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy którakolwiek ze stron postępowania złożyła wniosek o uzupełnienie albo sprostowanie decyzji organu I instancji. W zaskarżonym postanowieniu Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że termin, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a. niejako zastępuje termin z art. 129 § 2 k.p.a. Innymi słowy w razie wniesienia wniosku o uzupełnienie lub sprostowanie decyzji, termin "ogólny", liczony od doręczenia decyzji stronom, traci jakiekolwiek znaczenie prawne. Odwołanie musi zostać wniesione w terminie liczonym od doręczenia postanowienia w przedmiocie sprostowania albo uzupełnienia decyzji, natomiast odwołanie wniesione w terminie liczonym od doręczenia decyzji I instancji staje się odwołaniem przedwczesnym. W ocenie Sądu taka wykładnia art. 111 § 2 i art. 129 § 2 k.p.a. jest nieprawidłowa. Przy dokonywaniu wykładni tych przepisów należy mieć na uwadze, że dwuinstancyjność postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) jest jedną z najważniejszych zasad postępowania administracyjnego, a możliwość rozpatrzenia całości sprawy przez dwie odrębne instancje jest podstawowym uprawnieniem strony postępowania. Strona, która wnosi środek zaskarżenia od decyzji organu I instancji zgodnie z pouczeniem zawartym w doręczonej jej decyzji ma prawo oczekiwać, że jej odwołaniu zostanie nadany bieg, a sprawa będzie podlegać całościowemu rozpoznaniu przez organ wyższej instancji. Wniesienie przez tę samą bądź inną stronę postępowania wniosku o uzupełnienie albo sprostowanie decyzji organu I instancji nie pozbawia wniesionego skutecznie środka odwoławczego bytu prawnego, nie likwiduje go, nie niweczy skutku prawnego w postaci zaskarżenia decyzji. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje, że termin, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a. - liczony od doręczenia stronie postanowienia w przedmiocie uzupełnienia albo sprostowania decyzji - jest terminem dodatkowym, wydłużającym termin wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. Możliwość skorzystania z dodatkowego terminu zaskarżenia decyzji może zyskać znaczenie zwłaszcza wówczas, gdy dokonane przez organ I instancji uzupełnienie czy sprostowanie decyzji nadaje jej nowy kształt, odmienny od tego, które było przedmiotem wcześniejszego odwołania. Termin ten nie wyklucza, nie zastępuje terminu wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a., lecz go uzupełnia. Na takim też stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. II OSK [...] (LEX nr 606587). W sprawie tej chodziło o wniosek o uzupełnienie decyzji II instancji i wpływ tego rozstrzygnięcia na bieg terminu do wniesienia skargi, niemniej rozważania te znajdą zastosowanie również w przypadku wniosku o uzupełnienie decyzji I organu instancji i wpływ tego rozstrzygnięcia na bieg terminu do wniesienia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona; w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, zażaleniowym czy też sądowoadministracyjnym. Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.). Celowościowa wykładnia cytowanych przepisów prowadzić musi do wniosku, że przesunięcie terminu do złożenia środka odwoławczego służy zapewnieniu stronie możliwości skutecznego zakwestionowania decyzji w dalszym postępowaniu. Innymi słowy, jeżeli wydany akt dotknięty jest nieistotnymi brakami, które mogą podlegać uzupełnieniu przez organ w trybie art. 111 § 2 k.p.a., to winne one zostać uzupełnione czy też sprostowane przez ten organ, ale strona nie może ucierpieć w związku z upływem terminu jaki wiąże się procedurą określoną w cytowanym przepisie. W tym też znaczeniu art. 111 § 2 k.p.a. nie jest stricte przesunięciem początku biegu terminu, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie. Przepis art. 111 § 2 k.p.a. nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów regulujących terminy do złożenia środków odwoławczych, bowiem nie wyłącza ich zastosowania na rzecz innej regulacji, ale je uzupełnia. Nie można bowiem uznać, że wniosek o uzupełnienia decyzji oraz skarga, odwołanie czy też powództwo są dla siebie środkami konkurencyjnymi. Złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. służy usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia". Taki sam pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Kr [...] (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "W zaskarżonym postanowieniu SKO w K. uznało, że złożenie przez jedną ze stron postępowania administracyjnego na podstawie art. 111 kpa wniosku o uzupełnienie decyzji sprawia, iż odwołanie od tej samej decyzji wniesione przez inną stronę tego postępowania staje się niedopuszczalne. W ocenie Sądu żaden przepis prawa nie daje podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w takiej właśnie sytuacji. Przeciwnie, z treści art. 111 kpa wynika, że złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji, a następnie rozpatrzenie tego wniosku (uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia) nie zamyka terminu do wniesienia odwołania, lecz otwiera go na nowo". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że w postanowieniu wydanym w przedmiocie wniosku o uzupełnienie decyzji PINB organ ten "zawarł stosowne pouczenie". Pouczenie to brzmi: "Zgodnie z art. 111 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r., poz. 23 z późn. zm.): w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji termin dla strony do wniesienia odwołania biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. (...) W związku z wydaniem niniejszego postanowienia - przysługuje stronom prawo wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nr [...] z dnia 31.08.2016 r.". Z pouczenia tego nie wynika w sposób jednoznaczny, że odwołania wniesione wcześniej są bezskuteczne i konieczne jest ponowne wniesienie środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 8 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z kolei art. 9 k.p.a. stanowi: "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Nie sposób uznać, że obowiązki wynikające z tych przepisów zostały w niniejszej sprawie spełnione. Wobec tak niejednoznacznego pouczenia zawartego w postanowieniu PINB strony nie miały podstaw by wątpić w skuteczność odwołań wniesionych już wcześniej zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. i zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji PINB z dnia 31 sierpnia 2016 r. oraz by stwierdzić konieczność ponownego wniesienia środka zaskarżenia od tej decyzji. Jak wynika z powyższego Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie przyjął, że art. 111 § 2 k.p.a. wyłącza zastosowanie art. 129 § 2 k.p.a. i błędnie uznał odwołanie skarżących za wniesione przedwcześnie tj. przed otwarciem terminu do zaskarżenia decyzji organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu kwestia terminu zaskarżenia decyzji PINB powinna zostać oceniona zgodnie ze wskazaniami zawartymi powyżej. Jednocześnie za bezzasadny należy uznać zarzut uznania pisma zatytułowanego "wniosek o uzupełnienie decyzji" za wniosek o uzupełnienie decyzji w rozumieniu art. 111 § 1 k.p.a., podczas gdy - zdaniem skarżącej - winno być ono potraktowane jako odwołanie od decyzji organu I instancji. Jak już wcześniej wskazano skarżąca w dwóch odrębnych przesyłkach poleconych z dnia 19 września 2016 r. przesłała dwa różne pisma procesowe: jedno z nich zatytułowane było "odwołanie", drugie zaś "wniosek o uzupełnienie decyzji". Oba zostały sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem. W drugim z wymienionych pism wyraźnie powołano się na art. 111 § 1 k.p.a. Prawidłowo więc Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. uznał to pismo za wniosek o uzupełnienie decyzji, złożony w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku zawartego w skardze o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. nr [...] z dnia 25 października 2016 roku, znak: ROIK [...] o odmowie uzupełnienia decyzji PINB, bowiem wykraczałoby to poza granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd w ramach tej sprawy może kontrolować wyłącznie zaskarżone postanowienie, nie może odnosić się do innych wydanych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć takich jak odmowa uzupełnienia decyzji organu I instancji czy też sama decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania, zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu jako naruszające przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. Dlatego też orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. W pkt II wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym "W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". Na zasądzone koszty postępowania w kwocie [...]zł składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).