II SA/Kr 77/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w dniu 27 lutego 2015 r. w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Z. B. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. znak: [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, którym wymierzono Z. B., T. G., W. G., M. S. i I. S. karę z tytułu nielegalnego użytkowania w wysokości 112.500 zł. W uzasadnieniu wniosku, uzupełnionego pismem z dnia 23 lutego 2015 r., Z. B. wskazał, że całość swoich życiowych oszczędności przeznaczył na budowę segmentu "B" spornej inwestycji. Skarżący podkreślił, że obecnie nie posiada żadnych lokat bankowych, papierów wartościowych oraz polis inwestycyjnych, a w trakcie realizacji inwestycji musiał sprzedać samochód w celu pokrycia nieprzewidzianych wydatków. Skarżący przedstawił wyciągi z banków [...] i [...], z których wynika, że na dzień 24 lutego 2015 r. na jego rachunkach w tych bankach nie ma żadnych środków. Skarżący podał, że nie pracuje zawodowo z uwagi na przebytą operację przepukliny, a pod koniec 2015 r. zamierza przejść na emeryturę. Wskazał też, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która za rok 2014 uzyskała dochód w wysokości 18.154,91 zł. Natomiast skarżący w 2014 r. uzyskał dochód 18.652 zł, który przeznaczył na utrzymanie rodziny oraz wydatki związane z prowadzoną inwestycją, które wyniosły 14.967,90 zł. Na potwierdzenie poniesionych wydatków skarżący przedłożył stosowne faktury. Ponadto skarżący podniósł, że uzyskał stosowne pozwolenie na użytkowanie dotyczące segmentu "B" przedmiotowej inwestycji, zaś kara dotyczy segmentu "A", którego inwestorami, zdaniem skarżącego, byli wyłącznie T. G., W. G., M. S. i I. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny złożonego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, należało przyjąć, iż niewstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu odwoławczego grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Należy bowiem mieć na uwadze, że postanowienie nakładające karę z tytułu nielegalnego użytkowania jest aktem, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Przeprowadzenie egzekucji w rozpatrywanym przypadku oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, czyli zajęcie posiadanych przez skarżącego środków pieniężnych. Względy doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, że kwota nałożonej kary (112.500 zł) jest wysoka i znacznie przekracza roczne dochody uzyskane przez skarżącego i jego żonę w 2014 r. Zatem wyegzekwowanie nałożonej kary pozbawiłoby skarżącego i jego rodzinę środków niezbędnych do codziennego utrzymania. To zaś prowadzi do wniosku, że zostały spełnione przesłanki do wstrzymania zaskarżonego postanowienia, ponieważ wykonanie nałożonego na skarżącego obowiązku realnie zagraża wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody w postaci uszczerbku dla utrzymania jego rodziny. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa.