II SA/Kr 770/00

Sygn. akt II SA/ Kr 770/ 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Joanna Tuszyńska ( spr.) Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004r. sprawy ze skargi J. S., A. K. i K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2000r., Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody o na rzecz skarżącej J. S. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. ustala, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana II SA/Kr 770/00 UZASADNIENIE Decyzja z dnia [...] 1999r , wy daną na podstawie art.36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane/Dz.U. Nr 89 poz.554 z późn.zm./ oraz art.104 kpa , po rozpatrzeniu wniosku A.O.-S. z dnia 21.06.1999r w sprawie wydania decyzji na zmianę konstrukcji dachu nad garażem zlokalizowanego w K. przy ul.[...] działka Nr [...] obr.[...] wg projektu zamiennego , Prezydent Miasta K. zmienił decyzję z dnia [...].1991r znak : [...] o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego z pracownią plastyczną w K. przy ul. [...] dz. [...] Obr [...] w zakresie konstrukcji dachu nad budynkiem garażu , wg przedłożonego projektu zamiennego. W uzasadnieniu decyzji wskazano , że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji na zmianę konstrukcji dachu nad garażem ze stalowo-szklanej /z przeznaczeniem przestrzeni strychowej na oranżerię/ na konstrukcję drewnianą z przeznaczeniem przestrzeni strychowej na pracownię plastyczną. Ustosunkowując się do zarzutów J.S.-K. dotyczących zacieniania jej działki organ wyjaśnił, że spełniony został warunek wynikający z przepisu § 13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 .12 .1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie , gdyż wysokość garażu do kalenicy wynosi 7m a odległość budynku od granicy - 10 m. Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem "zacieniania działki". Odnośnie zarzutu przekroczenia współczynnika intensywności zabudowy organ stwierdził, że obiekty na działce inwestora wznoszone są na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej w oparciu o plan ogólny zagospodarowania przestrzennego , obowiązujący do dnia 31.12.1994r. W zapisie tego planu nie było mowy o intensywności zabudowy. Decyzja z 1991r jest prawomocna i obowiązuje nadal. Zmiana konstrukcji dachu nie powoduje zmiany kubatury budynku więc nie wymaga decyzji wzizt, a co za tym idzie zastosowania się do ustaleń obecnie obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego na tym terenie. Za niezasadny uznał również organ zarzut o nachyleniu połaci dachu pod kątem 41 stopni a nie 45 stopni , jak zaprojektowano. Odwołał się przy tym do treści § 13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 14.12.1994r. Kwestia nie dopełnienia warunków decyzji z dnia [...]1991 r. , podlega badaniu przez organ nadzoru budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji J.S.-K. zarzuciła, że skutkiem decyzji będzie nie tylko ograniczenie dostępu światła do jej budynku , ale też zmiana przeznaczenia pomieszczenia nad garażem na użytkowy , co powoduje przekroczenie intensywności zabudowy , już poprzednio znacznie przekroczonej. Podniosła , że decyzję o przebudowie dachu wydano w 1999r , czyli w okresie , kiedy sprawa intensywności zabudowy jest aktualna. Decyzją z dnia [...] lutego 2000r znak : [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art.104 kpa , Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zakresu zmian decyzji z dnia [...].1991r, orzekając : " zmienia się decyzję z dnia [...].1991r znak [...] o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego z pracownią plastyczną w K. przy ul. [...] dz. [...] , obr.[...] w zakresie konstrukcji dachu nad budynkiem garażu wg przedłożonego projektu zamiennego , z przeznaczeniem przestrzeni strychowej na pracownię graficzną" , a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do argumentacji organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J.S.-K., , A.K. i K.K. wnieśli ojej uchylenie. Zarzucili , że modernizacja budynku powinna zmierzać do dostosowania go do obecnie obowiązujących przepisów. Inwestor wybrał drogę zmiany decyzji z 1991 r. , gdyż w świetle dzisiaj obowiązujących przepisów nie uzyskałby pozwolenia na budowę z uwagi na przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Podniosła , że obiekt budowlany , zlokalizowany na działce przy ul. [...] w K. , został zrealizowany na podstawie decyzji z dnia [...].1991r. Powołując się na przepis art. 39 ust.2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uznała, że na zmianę konstrukcji dachu nie jest potrzebne uzyskanie decyzji wzizt, gdyż nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania działki. Zdaniem strony przeciwnej zmiana ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie spowodowała żadnych negatywnych skutków dla osób trzecich. Zmieniona w oparciu o art.36 a) ust. 1 prawa budowlanego decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia identyczne wymagania prawne, w tym również w stosunku do osób trzecich, co decyzja pierwotna. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. Stosownie do treści art.3 6 a prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji , istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W przypadku naruszenia przepisu ust. l, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. Przepis ten normuje zatem sytuację , w której inwestor przed zrealizowaniem obiektu budowlanego w całości , podejmuje zamiar istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Oczywistym jest, że przepis art. 36 a) prawa budowlanego nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy inwestor zrealizował obiekt budowlany, zgodnie z udzielonym wcześniej pozwoleniem na budowę , a obecnie zamierza przebudować istniejący już obiekt. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej j ą decyzji organu I instancji organy nie dokonały ustalenia czy obiekt budowlany objęty pozwoleniem z dnia [...].19991 r. został w całości zrealizowany. Jednakże w odpowiedzi na skargę Wojewoda podał , że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika , że obiekt ten został zrealizowany. Zgodnie z przepisem art.39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wymagaj ą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu, 2) roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Dlatego też rzeczą organu było dokładne wyjaśnienie , czy przebudowa dachu nad garażem przedmiotowego obiektu nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie organ stwierdził wprawdzie, że zmiana konstrukcji dachu nie powoduje zmiany kubatury budynku i nie wymaga uzyskania decyzji wzizt, ale nie dokonał oceny, czy wnioskowana przez inwestorów zmiana spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, a to jest kryterium konieczności uzyskania decyzji wzizt. Dla ustalenia, czy nastąpi zmiana zagospodarowania terenu, należy mieć na uwadze treść art. 1 ustawy, stanowiącego, że określa ona zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach. Zgodnie z art.2 ustawy , ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzić zatem należy , że zmiana sposobu zagospodarowania terenu może nastąpić nie tylko poprzez wykonanie obiektu budowlanego w przestrzeni, ale również przez przeznaczenie terenu na inny cel niż określony w decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego. Tak więc nie tylko kryterium kubaturowe pozwala na dokonanie takiej oceny. Gdyby organ ustalił, że nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania terenu, to konsekwencją tego byłaby konieczność uzyskania przez inwestora decyzji wzizt i to na podstawie aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w oparciu o przepisy planu obowiązującego w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w 1991 r. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu zgłoszonego w odwołaniu , że decyzja winna być wydana na podstawie aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznając , że nie wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , na podstawie powołanego przepisu oraz art.135 ustawy należało orzec jak w punkcie I sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku oparto na przepisie art. 152 ustawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.