II SA/Kr 773/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z [...].01.2013 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., póz. 647), §1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), §2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) na wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowego z jednokondygnacyjnym parkingiem podziemnym w miejscu istniejących budynków [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. jw., przy ul. [...] w K. . Załączniki: Nr 1-warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, Nr 2 -część graficzna warunków zabudowy, Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowiły integralną część niniejszej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji wpłynął 15.03.2012 r. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z 26.04.2012 r. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 4.05.2012 r. w zakresie ochrony środowiska; opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z 14.05.2012 r. w odniesieniu do terenów zagrożonych powodzią ; opinię [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. z 04.05.2012 r. w odniesieniu do melioracji wodnych; opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK z 30.04.2012r; opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z 25.06.2012 r. w odniesieniu do .terenów objętych ochroną konserwatorską; uchwałę Rady Dzielnicy VIII Miasta K. z 09.05.2012r. Wystąpiono również o uzgodnienie projektu decyzji do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. , w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ww. ustawy. Organy nie zajęły stanowiska w terminie 2 tygodni, stąd uzgodnienie uznano za dokonane. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane ustawą uprawnienia. W toku postępowania P.S. i A.N. wnieśli zastrzeżenia w kwestii: lokalizacji inwestycji w zakolu W. na terenie okresowo zalewanym, braku możliwości zrealizowania budynku podpiwniczonego, konieczności wyburzenia zabytkowej stajni dla koni, wybudowanej przed l wojną światową oraz usunięcia starych drzew, które są zabytkami przyrody, oszpecenia okolicy, naruszenia szeregu przepisów prawa, w tym m. in. art. 88n ustawy Prawo Wodne , niezgodności warunków z będącym obecnie w uzgodnieniach Planem Zagospodarowania Przestrzennego dla [...], nieodwracalnych szkód w krajobrazie, pogorszenia warunków mieszkaniowych okolicznych mieszkańców, przesłonięcie widoku, zwiększonego ruchu samochodowego, obniżenia wartości nieruchomości. W związku z powyższym organ wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy jest tylko pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji i nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Taką podstawą jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W ramach projektu budowlanego inwestycji winny być rozwiązane m.in. kwestia konkretnej lokalizacji budynku na działce, gabaryt i forma architektoniczna obiektu, w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich. Podstawowym celem i zadaniem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest zbadanie czy projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w tym z przepisami odrębnymi. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie jest wymagana zgoda współwłaścicieli nieruchomości sąsiednich. Odnośnie wniesionych zastrzeżeń i uwag dotyczących naruszenia przepisów ustawy Prawo Wodne oraz zaburzenia warunków wodno-gruntowych na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji, organ wyjaśnił, że wystąpił o opinię do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, który zaopiniował pozytywnie przedmiotową inwestycję, wskazując ł warunki jakie należy spełnić w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza i przed hałasem. Dalsze kwestie i analizy wpływu tej inwestycji na środowisko będą badane przed wydaniem pozwolenia na budowę. Ponadto Inwestor uzyskał decyzję [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. , zwalniającą z zakazów wynikających z ustawy Prawo Wodne. Przedmiotowa inwestycja musi spełniać wszystkie warunki zawarte w powyższej decyzji. Uzyskano opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. z 25.06.2012 r., zgodnie z którą Inwestor przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę musi przedłożyć do uzgodnienia projekt koncepcyjny przedmiotowej inwestycji. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji w obszarze analizowanym, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. Od decyzji odwołania złożyli: L.C. , M.N., B.P oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w K. L.C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organu l instancji, ewentualnie zmianę decyzję. Zarzuciła, że w przedmiotowym postępowaniu nie brali udziału i nie zostali powiadomieni współwłaściciele działki nr [...] . Organ l instancji poprzestał na uczestnictwie jednego współwłaściciela tej działki tj. Spółdzielni Mieszkaniowej [...] , chociaż w/w osobom (które nie są członkami Spółdzielni) przysługuje wyodrębniona własność lokali, a więc udział w nieruchomości wspólnej, przez którą ma przechodzić przyłącze wodociągowe do planowanej inwestycji. Odwołująca wskazała, że żadna z przesyłek kierowanych do B.D. nie została odebrana, co sugeruje, że adresatka pod wskazanym adresem nie mieszka. Nadto do A.G. kierowano korespondencję na niewłaściwy adres mimo zaznaczenia na zwrotce, że adresat wyprowadził się. L.C. zarzuciła, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. jako wnioskodawca planowanej inwestycji winien być wyłączony z uzgodnień aby nie działać we własnej sprawie. Odwołująca się wskazała na brak uzgodnienia decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków dla inwestycji planowanej w pobliżu kamienic wciągniętych do ewidencji zabytków a położonych w bezpośrednim sąsiedztwie [...] , które wpisane są do rejestru zabytków. Zarzuciła , że inwestor nie zaplanował wystarczającej ilości miejsc parkingowych oraz stwierdziła, że projektowany budynek o wysokości 12 m nie harmonizuje z otoczeniem, przesłoni widok na [...] i jest sprzeczny z założeniami opracowywanego dla obszaru "[...] " miejscowego planu, ustalającego na 11 m wysokość obiektów. Oświadczyła też, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie przez działkę stanowiącą jej współwłasność jakichkolwiek instalacji do przedmiotowej inwestycji. B.R. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 ust. 2, § 3 ust. 2, § 4 ust.1, § 7 ust.4, § 9 ust.1, § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 8 i art. 7 kpa. Wskazała, że w sprawie, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. jako wnioskodawca nie może uzgodnić projektu decyzji, ponieważ działa we własnej sprawie. Dyrektor RZGW w K. powinien mieć na względzie słuszny interes obywateli i uzgodnić projekt w interesie publicznym, a nie własnym. Wyznaczona linia zabudowy nie tylko pozostaje oderwaniu od dotychczasowej zabudowy na analizowanym terenie, lecz pozostaje w sprzeczności z. obecną zabudową, zaburza dotychczasowy ustalony wcześniej ład przestrzenny i rodzi dalsze negatywne konsekwencje. Wskazała na błędnie wyznaczony obszar analizy, podkreślając, że w sprawie wyjątkowo istotna jest analiza wpływu otaczającego obszaru na zamierzenie inwestycyjne ponieważ jest to teren zalewowy. W decyzji niektóre wymagania ustalono na podstawie wniosku inwestora a nie przeprowadzonej analizy. M.N. wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 kpa oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o gospodarce nieruchomościami, prawa wodnego. Podniósł, że pominięto istotną problematykę realizacji garaży podziemnych i zagrożenia płynącego z tego rodzaju prac dla sąsiednich budynków. Podkreślił, że planowana inwestycja spowoduje szkody w krajobrazie, pogorszenie warunków bytowych mieszkańców sąsiednich nieruchomości poprzez zwiększoną emisję spalin oraz hałasu i natężenia drgań. Nadto zwrócił też uwagę, że organ l instancji nie uwzględnił negatywnej opinii Rady dzielnicy oraz faktu, iż na nieruchomości objętej wnioskiem niedopuszczalnym jest budowa obiektów podpiwniczonych. Zasugerował również zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto M.N. i A.N. wniosły o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z uwagi na uzgadnianie inwestycji z organem który jednocześnie jest wnioskodawcą, naruszenie art. 88n ustawy Prawo wodne, nieuwzględnienie faktu, że inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, niespełnienie przesłanek art. 61 ust. 1 ustawy. Wskazały również, że nie wzięto pod uwagę negatywnej opinii Rady Dzielnicy. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] również podniosła, że jest wielce prawdopodobne, że nie będzie zgody współwłaścicieli działki nr [...] na przeprowadzenie linii kablowej i doprowadzenie wody przez tę nieruchomość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 04.2013 r. znak: [...] , na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §§ 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że wnioski o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wniesione przez M. i A.N. zostały rozpatrzone w trybie odwoławczym, ze względu na szerszy zakres uprawnień organu odwoławczego od organu nadzoru. Nadto nadmienił, że odwołanie A.J. , zostało wniesione z uchybieniem terminu przysługującego na jego złożenie. W ocenie Kolegium analiza urbanistyczno-architektoniczna została opracowana niestarannie i niezgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. Nie została prawidłowo zgodnie z § 3 ust. 2 tegoż rozporządzenia wyznaczona granica obszaru analizowanego. Na załączniku graficznym (nr 2 i 4) wyznaczona granica obszaru analizowanego ma kształt owalny i w kierunku wschodnim oraz zachodnim i nie posiada wymaganej minimalnej trzykrotnej szerokości frontu działki i tym samym analizowany obszar jest zawężony. Organ II instancji zauważył, że istotne przy dokonywaniu analizy jest wykazanie, że nową zabudowę można pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze poprzez wskazanie działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz sposobu użytkowania istniejącej zabudowy. W sprawie tej w analizie terenu, a co za tym idzie również w zaskarżonej decyzji, nie ma ustaleń dotyczących funkcji zabudowy. Podano wprawdzie w decyzji, że planowana zabudowa tj. budynek biurowy) stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich, oznaczonych numerami: [...] ,[...] ,[...] ,.[...] ,[...] ,[...] (obr. [...]) jednakże nie wykazano, że na tych działkach znajduje się podobna zabudowa *do planowanej. Dlatego też trudno przyjąć, że funkcja planowanej inwestycji jest zgodna z funkcją występującą na działkach sąsiednich. Nie można też uznać, że przy ustalaniu wymagań dla przedmiotowej inwestycji kierowano się wyłącznie wynikami przeprowadzonej analizy terenu. Ja słusznie zauważono w odwołaniach przy ustalaniu niektórych wymagań dla projektowanej inwestycji kierowano się wnioskiem inwestora, co w szczególności dotyczy przyjętej z wniosku wysokości oraz wskaźnika wielkości pow. zabudowy do pow. działki, odnośnie którego nawet zalecono w wynikach analizy aby wskaźnik ten wyznaczyć od 26 % do 30 % jako kontynuację wskaźnika obecnego oraz zgodnie z wnioskiem inwestora. Tego rodzaju ustalenia nie mogą być uznane za zgodne z przepisami w/w rozporządzenia. Przepisy w/w rozporządzenia dopuszczają wyznaczenie innych wskaźników nowej zabudowy niż średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego, ale tylko gdy możliwość wynika z analizy terenu i zostanie uzasadniona. Ponadto zabrakło, zdaniem Kolegium ustalenia, czy budynek biurowy ma być realizowany jako siedziba wnioskodawcy, mająca normatywnie przyznaną cechę publiczności, czy też budynek planowany jest w innym celu stanowiącym zaspokojenia interesu indywidualnego. W przypadku realizacji siedziby należało rozważyć wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z2010 r. nr 102 poz.651). Organ odwoławczy nakazał rozważenie przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , czy w świetle obowiązujących przepisów oraz utrwalonego orzecznictwa nie podlega on wyłączeniu z uzgodnień we własnej sprawie. Odnośnie zaś braku uzgodnienia badanej decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków dla inwestycji planowanej w pobliżu kamienic wpisanych do ewidencji zabytków a położonych w bezpośrednim sąsiedztwie [...] , które wpisane są do rejestru zabytków - Kolegium podało, iż zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 4 pkt 2 w/w ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, ale tylko w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z 23. 07. 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 póz. 1568 ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Kolegium wyjaśniło również, że wiążące dla planowanej inwestycji są ustalenia planu miejscowego, który wszedł w życie, a nie gdy plan miejscowy jest jeszcze w opracowaniu. Ponadto na tym etapie postępowania nie jest wymagana jakakolwiek zgoda właścicieli nieruchomości sąsiednich. Odnośnie zastrzeżeń w zakresie jedynie uczestnictwie jednego współwłaściciela działki tj. Spółdzielni Mieszkaniowej [...] , Kolegium wyjaśniło, iż Spółdzielnia mogła reprezentować również pozostałych współwłaścicieli (wspólnotę) w/w działki jako zarządca z mocy prawa (art. 27 ust. 2 ustawy z 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U.01.4.27). Korespondencja dla A.G. została doręczona pod nowy adres. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B.R. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie - art. 8 kpa przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 10 § 1kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, - art. 11 kpa poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, - art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podała, że zastrzeżenia wzbudza treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które jest bardzo skrótowe i zbyt ogólne, co stwarza poważne niebezpieczeństwo, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ l instancji powieli swoje błędy i wyda ponownie nieprawidłową decyzję. W szczególności dotyczy to sposobu odniesienia do zarzutów w zakresie dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , będącego w tej sprawie wnioskodawcą planowanej inwestycji. Organ odwoławczy nie rozstrzygnął bowiem, czy okoliczność ta skutkuje wadliwością decyzji, ale ograniczył się do zasugerowania, aby organ uzgadniający będący jednocześnie wnioskodawcą rozważył, czy w świetle obowiązujących przepisów oraz utrwalonego orzecznictwa nie podlega on wyłączeniu z uzgodnień we własnej sprawie. Trudno takie stanowisko organu odwoławczego uznać za wystarczające. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy zauważyć, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, ze trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażoną w art. 11 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa i oddziaływania organów Państwa na świadomość i kulturę prawną (art. 8 k.p.a.) Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji są przepisy ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., w tym art. 6 ust. 1 i art. 61 ust 1. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania i warunków zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 cyt. u. p. z p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. , jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania warunków wskazanych w art. 61 ust. pkt 1 ustawy został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588), zwanym dalej w skrócie rozporządzeniem. Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem prawnym kształtującym zagospodarowanie przestrzenne, umożliwia się - na zasadzie wyjątku - realizację inwestycji, ale na warunkach określonych przez organy administracji publicznej, przy czym warunki te określa się w sposób wymagany przez prawo. Podkreślenia wymaga wskazanie, że ustawodawca nie ogranicza możliwości zagospodarowania i zabudowy nieruchomości w sytuacji braku planu miejscowego, jednakże w sytuacji jego braku wymaga - celem zachowania ładu przestrzennego - przestrzegania ww. przepisów. Ustalenie warunków zabudowy zgodnie z przepisami u.p.z.p. zawsze wymaga przeprowadzenia starannej i wnikliwej analizy funkcji i cech zabudowy w obszarze analizowanym - wyznaczonym wokół działki budowlanej - celem ustalenia warunków zabudowy w sposób określony w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uszczegółowiony w rozporządzeniu z 26. 08. 2003 r., którego § 1 wymaga ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalenia: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zakończonej wydaniem decyzji poddanej sądowej kontroli wydanej w oparciu o art. 138 § 2 kpa trzeba się zgodzić ze stanowiskiem SKO w K. , które zaskarżoną decyzją z 12 kwietnia 2013 r. uznało, że organ l instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wystarczający dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn." Budowa budynku biurowego z jednokondygnacyjnym parkingiem podziemnym w miejscu istniejących budynków na działce nr [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. jw., przy ul.[...] w K. " wskazując również okoliczności, jakie przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić organ l instancji. Należy podkreślić, że okoliczności te odnoszą się do prawidłowego ustalenia istotnych parametrów ww. przedsięwzięcia i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania trybu art. 136 kpa, a co za tym idzie organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 kpa. Nawiązując do ww. przepisów należy podkreślić, że zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznych i architektonicznym. Oznacza to, że istniejące warunki urbanistyczno-architektoniczne pełnią rolę wzorca dla warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z kolei sama decyzja o warunkach zabudowy, wraz z załącznikami do niej, określa możliwe działania inwestora wobec nieruchomości w zakresie wynikającym z ww. przepisów A zatem ustalone w decyzji parametry i cechy zabudowy stosownie do art. 61 ust. 1 i 7 u.p.z.p. oraz przepisów ww. rozporządzenia muszą być skonkretyzowane i określone jednoznacznie, w sposób wskazany przepisach prawa i w taki sposób aby nie dopuszczały dowolności i rozbieżnej interpretacji na etapie sporządzania projektu budowlanego planowanych przedsięwzięć budowlanych. Trzeba podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w oparciu o analizę urbanistyczno-arch(tektoniczną, której ustalenia stanowią podstawę ustalenia warunków zabudowy, a zatem wadliwość analizy - o ile jest istotna - w pełni uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej, ponieważ wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części. Trzeba również zważyć, że wydanie w takiej sytuacji decyzji reformacyjnej, naruszyłoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania przed organami administracji. W związku z powyższym trzeba stwierdzić, że analiza urbanistyczno-architektoniczna przeprowadzona w przedmiotowej sprawie przez uprawnioną mgr inż. arch. A.P. oraz ustalone w oparciu o nią warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego (załącznik nr 1 do decyzji Prezydenta M. K. z 30. 01. 2013 r. ) nie wskazują prawidłowo w jaki sposób przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zapewnia kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, przy uwzględnieniu działek dostępnych z tej samej drogi publicznej (art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p.). Sąd podziela w tym zakresie pogląd organu odwoławczego wyrażony w zaskarżonej decyzji, *iż obszar analizowany wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek (działka nr ewid. [...] obr. [...]w K. ) został wyznaczony z naruszeniem przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia z 6. 08. 2003 r., a to ze względu na fakt, że granica tego obszaru w kierunku wschodnim i zachodnim nie obejmuje wyznaczonej trzykrotnej szerokości frontu działki. Nadto Kolegium słusznie zauważyło, iż organ l instancji wskazując, że planowane przedsięwzięcie stanowić będzie kontynuację rodzaju i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] nie wykazało, że ww. działki są zabudowane w sposób wskazany przez wnioskodawcę tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K). A zatem należy się zgodzić ze stanowiskiem Kolegium, że nie zostało wykazane, że planowana zabudowa jest zgodna z funkcją występującą na działkach sąsiednich. Niezależnie od ww. nieprawidłowości, które w ocenie Sądu są wystarczające dla wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej należy zauważyć, iż Kolegium zakwestionowało sposób ustalenia poszczególnych parametrów i wskaźników w tym wskaźnika wielkości pow. nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, wskaźnik ten bowiem został ustalony bez wymaganego uzasadnienia w sposób dowolny na poziomie 26%-30%. Nadto Sąd podziela zastrzeżenia dotyczące wyznaczenia pozostałych parametrów , w tym parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, który został ustalony w oparciu o wniosek, a nie prawidłowo dokonaną analizę urbanistyczno-architektoniczną. W tym miejscu należy wskazać, że strona skarżąca w uzasadnieniu skargi dostrzega wadliwość sporządzonej w sprawie analizy, prowadzącej w konsekwencji do nieprawidłowego wyznaczenia wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Odnosząc się wprost do zarzutu nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można się zgodzić, iż uzasadnienie to nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn , z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym prawidłowo, w sposób uwzględniający normę z art. 11 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło bowiem zasadności przesłanek, którymi kierowało wydając zaskarżoną decyzję. Wskazane zostały w niej przesłanki, które były decydujące dla uchylenia decyzji l instancji tj. nieprawidłowo przeprowadzona analiza urbanistyczno - architektoniczna i wynikające stąd konsekwencje. Nadto zasada przekonywania i zasada pogłębiania zaufania obywateli do Państwa została także zrealizowana również poprzez odniesienie się do zarzutów odwołań wniesionych w sprawie. W kontekście konieczności ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jakie okoliczności powinien uwzględnić organ l instancji ponownie rozpoznając sprawę. Trzeba zauważyć, że organ odwoławczy wskazuje w tym zakresie okoliczności faktyczne, które w jego ocenie mają znaczenie dla sprawy i jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie może jednak przesądzić treści rozstrzygnięcia przez sformułowanie nakazu załatwienia sprawy w określony sposób. Stąd prawidłowo Kolegium wskazało na konieczność rozważenia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ l instancji zasadności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w miejsce wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy. Analogicznie Kolegium prawidłowo wskazało na zasadność rozważenia czy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. może uzgodnić projekt decyzji, będąc jednocześnie wnioskodawcą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia normy z art. 10 § 1 k.p.a. należy przede wszystkim zauważyć, że w ocenie Sądu znajdującej poparcie w aktualnym orzecznictwie strona - podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych w przepisie art. 10 § 1 k.p.a. - musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz , że miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z 25. 05. 2012 r. II OSK 414/11, Lex nr 1252061). Natomiast jak wynika z przedłożonych akt sprawy B.R. nie wskazała, że ona albo inna strona z powodu braku zawiadomienia przed wydaniem decyzji w sprawie w trybie art. 10 § 1 k.p.a. były ograniczone w możliwości brania udziału w sprawie. Dopiero wskazanie na konkretnych czynności procesowe oraz wpływu tego uchybienia na wynik postępowania skutkowałby uwzględnieniem powyższego zarzutu. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , póz. 270) skargę oddalił.