II SA/Kr 773/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 marca 2025 r., znak: WI-I.7840.24.6.2025.DW w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę Za pośrednictwem organu skarżący 29 kwietnia 2025 r. wniósł skargę (k. 6 i 10), a 19 maja 2025 r. ją wycofał (k. 13). Doręczone skarżącemu 7 lipca 2025 r. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi pozostało bez reakcji (k. 17 i 40). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponieważ rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do takiej skargi, która nie jest obarczona brakami formalnymi, a w terminie do 14 lipca 2025 r. nie było żadnej reakcji na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, to Sąd nie mógł uznać cofnięcia skargi za skuteczne, lecz zobowiązany był ją odrzucić. Wspomnieć trzeba, że ewentualne usunięcie braków formalnych skargi nie uchroniłoby skarżącego przed jej odrzuceniem, albowiem i tak podlegałaby ona odrzuceniu jako spóźniona. Choć zatem nie można było uczynić zadość wnioskowi skarżącego (żądaniu cofnięcia skargi), to i tak – zgodnie z jego wolą – Sąd nie rozpozna merytorycznie skargi. Z tych to względów Sąd orzekł po myśli art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.