II SA/Kr 776/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 18 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniane Prezydent Miasta decyzją z dnia 30 grudnia 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z.o.o na zamierzenie inwestycyjne: rozbudowa i przebudowa poziomu [...] praz nadbudowa poziomu [...] wraz z rozbudową wewnętrznych; elektrycznych, słaboprądowych, wod-kan, c.o., wentylacji mechanicznej oraz gazów medycznych budynku Szpitala [...] w K. w oparciu o istniejące przyłącza i zagospodarowanie terenu przy ul. [...] w K.– na dz. nr [...] obr. [...] P. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 22 lipca 2015 r. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Od tej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] podnosząc, że projekt budowlany nie uwzględnia zasady ogólnej wyrażonej w rt. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, a zarzuty strony zostały pominięte w trakcie postępowania (pismo z dnia 28 grudnia 2015 r.). Ponadto wniesiono o przeprowadzenie nowej analizy zacieniania i przesłaniania uwzględniającej istniejące balkony nad oknami mieszkań pierwszej kondygnacji w budynku przy ul. [...] oraz zaprojektowania rozwiązań w zakresie wyciszenia (na zewnątrz) ciągłej pracy projektowanych urządzeń wentylacyjnych planowanych na ostatniej kondygnacji celem nieprzekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w budynku przy ul. [...]. Wojewoda decyzją z dnia 18 kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej 22 lipca 2015 r. dla przedmiotowej inwestycji, która poprzez określenie inwestycji jako nadbudowę, rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku szpitala, ustalała wysokość nadbudowy - do poziomu gzymsu/attyki - w przedziale od 21 m- 22 m oraz maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji szpitala na poziomie 272,50 m n.p.m.). W decyzji tej określono rodzaj dachu jako płaski. Warunki te zostały spełnione. Gzyms dachu płaskiego zaprojektowano 22 m nad poziomem terenu tj. na wysokości 270,50 m n.p.m. Uznać należy, że przedmiotowa inwestycja nie narusza w wyżej opisanym zakresie wymogów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt budowlany zawiera wymagane opinie w tym rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (projekt zagospodarowania terenu - karta [...], rys. rzut poziomu PO - karta [...]), zawiera także opinię o możliwości nadbudowy, rozbudowy i przebudowy budynku, wraz z orzeczeniem dotyczącym stanu technicznego konstrukcji i elementów budynku (karta [...] projektu budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych. Załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta [...] projektu budowlanego). Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dalej organ wskazał, iż do projektu budowlanego załączone zostało opracowanie pn.: "Naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, czas nasłonecznienia w budynku usługowo-mieszkalnym [...]" - wykonane przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, z którego wynika, że wymagania określone w przepisach § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostały spełnione - "odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m". Wysokość przesłaniania wynosi 14,50 m zatem jest mniejsza od odległości między budynkami wynoszącej 16,70 m (karta [...] projektu budowlanego). Nie stwierdza się naruszenia wymagań § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia - "pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8-16, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7-17, gdyż projektowana nadbudowa budynku (podniesienie poziomu gzymsu do 22 m) nie powoduje naruszenia wymagań dotyczących czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynku sąsiedniego - czas nasłonecznienia wynosi 4 godziny (karta [...], [...], [...] projektu budowlanego). Brak jest dowodu, że balkony budynku skarżących powodują ograniczenia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, dodać należy, iż z uwagi na niezbyt wielki wysięg płyty balkonowej, światło słoneczne dociera do pokoi mieszkalnych. Odpowiadając na argument odwołania odnoszący się do rozwiązań projektowych- tj. odnośnie wyciszenia urządzeń wentylacyjnych, projektowanych zarówno wewnątrz obiektu jak i na dachu ostatniej kondygnacji (zewnętrznych) organ wyjaśnił, że w celu wyciszenia hałasu pochodzącego z urządzeń wentylacji mechanicznych, zastosowane zostały tłumiki akustyczne umieszczone w kanałach wentylacyjnych. Dodatkowo w celu wyciszenia pracy central wentylacyjnych i agregatów chłodniczych zastosowane zostały specjalistyczne żaluzje akustyczne. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 kwietnia 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1/ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności niezweryfikowania zgodności projektu architektoniczno – budowlanego z wymogami warunków technicznych, określonych w § 147 i § 324 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2/ art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza tym, że organ nie odniósł się do stanowiska skarżącego, a w szczególności, iż planowana rozbudowa szpitala spowoduje, że lokale nr [...], [...], [...] i [...] mieszczące się w budynku przy ul. [...] w K. będą zacienione w okresie dłuższym niż 3 godziny, a zatem nie będzie spełniony warunek minimalnego czasu nasłonecznienia wynoszący 3 godziny, w okresie równonocy i nie dokonał oceny przedłożonej analizy zacienienia i przesłaniania oraz organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których przedłożona do akt analiza zacienienia i przesłaniania prowadzi do odmiennych wniosków, aniżeli załącznik do projektu – opracowanie pt. Naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, czas nasłonecznienia w budynku usługowo – mieszkalnym [...]; 3/ art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności brak odniesienia się przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję do zarzutów skarżącego i do przedłożonej do akt sprawy analizy zacieniania i przesłaniania; 4/ art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane w związku z § 147 i § 324 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie mimo, że do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno – budowlanej należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności – zgodności rozwiązań architektoniczno – budowlanych z normami techniczno – budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej i w konsekwencji nie skontrolowanie projektu pod kątem jego zgodności z powyższymi przepisami, gdy tymczasem: analiza zacieniania i przesłaniania prowadzi do wniosku, że lokale w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. o numerach [...], [...], [...] i [...] na skutek planowanej nadbudowy szpitala nie będą spełniały minimalnego czasu nasłonecznienia wynoszącego 3 godziny w okresie równonocy, jak również projekt architektoniczno – budowlany nie przewiduje rozwiązań, jeśli chodzi o wyciszenie urządzeń klimatyzacji na zewnątrz budynku; 5/ art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 147 i § 324 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do jego niezastosowania i błędne przyjęcie, że przestrzeganie norm dotyczących dopuszczalnego hałasu nie mieści się w zakresie przedmiotowym wymogów ochrony środowiska; 6/ art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 prawa budowlanego poprzez jego nieprawidłową wykładnię i przez to błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich i spełnia wymagania w zakresie ochrony przed hałasem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającej na rozbudowie i przebudowie Szpitala [...] w K. Zdaniem sądu decyzja organu II instancji jest wadliwa. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy administracji dwu instancji, jeżeli strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji złoży od wydanej decyzji odwołanie. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji RP, który stanowi: "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". Ustanowiona w Konstytucji RP zasada dwuinstancyjności jest realizowana w postępowaniu administracyjnym, które przyjmuje w art. 15 zasadę ogólną. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). A zatem ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest przede wszystkim ustalić (w oparciu o przepis prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie) zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, później poddać ocenie materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, a następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których ewentualnie dopuścił się organ niższej instancji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo). Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów, podobnie jak i nowych dowodów przedstawionych przez strony już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Organ odwoławczy przeprowadza także postępowanie dowodowe we własnym zakresie lub powierza to organowi I instancji w sytuacji, kiedy uzna stan faktyczny sprawy za nieustalony w sposób dostateczny a nie zachodzą podstawy do wydania decyzji typu kasacyjnego. Wadliwość decyzji II instancyjnej w ocenie sądu dotyczy tego, że organ nie odniósł się w wystarczający sposób do zarzutu, który pojawił się na etapie postępowania odwoławczego, iż wbrew stanowisku inwestora i przedstawionego przez niego opracowania - analizy przesłaniania, z którego miało wynikać, iż na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji nie dojdzie do niedopuszczalnego przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przesłaniania budynków sąsiednich, do przesłaniania takiego jednak dojdzie. Stanowisko to poparte zostało przedłożeniem analizy sporządzonej przez osobę z uprawnieniami w tym zakresie a z której to analizy wynikało by, że na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji lokale nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] zostaną zacienione w okresie dłuższym niż 3 godziny, a zatem nie zostanie spełniony warunek minimalnego czasu nasłonecznienia wynoszący 3 godziny w okresie równonocy. Pismo w tej sprawie należało traktować jako uzupełnienie odwołania. Strona ma bowiem prawo do przedstawiania własnego stanowiska, nowych okoliczności czy też dowodów w sprawie do czasu wydania przez organ decyzji, także jeżeli dokonuje to przed organem II instancji. Pismo skarżących w tej sprawie z dołączoną analizą przesłaniania wpłynęło do organu 22 marca 2016 r. Decyzja wydana została 18 kwietnia 2016 r. Organ powinien zatem do pisma tego a w zasadzie załączonej do niego analizy odnieść się, gdyż wynikają z niej odmienne wnioski niż te przedstawione przez inwestora. Podkreślenia wymaga też, iż kwestia przesłaniania zabudowy istniejącej przez zabudowę planowaną podlega badaniu przez organy architektoniczno–budowlane, a to związku z tym, iż wysokość budynku projektowanego w aspekcie przesłaniania budynków już istniejących, wchodzi w zakres projektu zagospodarowania działki lub terenu a który to aspekt jest badany przez organ pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wskazać jednakże należy, iż zarzut skargi jakoby organ architektoniczno-budowlany miał umocowanie a zarazem obowiązek badania projektu budowlanego w zakresie szerszym niż to wynika z brzmienia art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane tj. w zakresie wykraczającym poza badanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi a więc badanie projektu budowlanego w aspekcie zgody tego projektu z wszystkimi (w tym dotyczącymi hałasu) przepisami techniczno-budowlanymi, jest chybiony. Prawdą jest, iż przepis art. 81 ust 1 pkt 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane stanowi, iż do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności: zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Jest to jednakże przepis ogólny, kierowany do dwóch różnych organów, o różnych kompetencjach tj. do organu architektoniczno-budowlanego który to organ udziela pozwolenia na prowadzenia robót budowlanych (czy to w sposób aktywny – poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego czy to biernie – nie wnosząc sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania prac budowalnych nie wymagających pozwolenia na budowę) oraz do organu nadzoru budowlanego, badającego między innymi stan techniczny budynków (art. 66 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) czy w procesie legalizacji samowoli budowlanej oceniającego, czy samowola ta nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Tymczasem zakres kompetencji (a więc tak obowiązków jak i uprawnień) organów administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę został uregulowany przepisem szczególnym tj art. 35 ust 1, a w aspekcie badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techiczno-budowlanymi, regulacja ta wyraźnie ograniczyła te kompetencje do badania tej zgodności jedynie do projektu zagospodarowania działki lub terenu, który stanowi część projektu budowlanego. W pozostałym zakresie za prawidłowość projektu pod względem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi odpowiada projektant a ostatecznie inwestor nie tylko w aspekcie cywilnoprawnym (np. odpowiedzialność za szkody wywołane nieodpowiednim stanem technicznym obiektów budowlanych czy za immisje) ale też w aspekcie administracyjnym tj. przed organami nadzoru budowlanego, który jak mowa o tym wyżej ma kompetencje do badania odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych. Tym niemniej brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu nieprawidłowości projektu budowlanego w kwestii niedozwolonego przesłaniania budynków sąsiednich przesądza, iż uchybieniem tym organ naruszył przepisy art. 15 K.p.a. art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. w stopniu uzasadniającym eliminację decyzji z obrotu prawnego. Z kolei decyzja organu I instancji zdaniem sądu jest wadliwa z uwagi na jej uzasadnienie (a w zasadzie jego brak) co uniemożliwia sądowi kontrolę tego aktu. Zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014 r. II GSK 2075/12 uzasadnienie decyzji administracyjnej ma objaśnić stronie tok rozumowania organu prowadzący do zastosowania przepisu w sprawie w określonym stanie faktycznym. Konsekwencją tego rozumowania jest bowiem wydanie przez organ rozstrzygnięcia odpowiadającego normie prawnej zawartej w danym przepisie ustawy. Konkretyzacja prawa dokonuje się więc w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej, a uzasadnienie decyzji służy wskazaniu stronie motywów, jakimi kierował się organ przy załatwieniu jej sprawy administracyjnej. Tymczasem 7-zdaniowe uzasadnienie decyzji organu I instancji sprowadza się do bezkrytycznego poświadczenia przez organ, bez najmniejszej choćby analizy, spełnienia przez inwestora ustawowych kryteriów warunkujących uzyskanie pozwolenia na budowę, które to kryteria, o czym mowa wyżej – choćby z uwagi na niewyjaśniona kwestię przesłaniania nie są oczywiste. Uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią. Decyzja zaś nie jest kierowana (przynajmniej w niniejszej sprawie) jedynie do inwestora. Uzasadnienie decyzji ma umożliwić stronie, także tej która nie wyraża zadowolenia z jej wydania, tok rozumowania organu i zastosowane przez niego przepisy, nie może natomiast jedynie stwierdzać że zachodzą podstawy do wydania tego aktu. W tym stanie rzeczy decyzja organu I instancji nie mogła się ostać w obrocie prawnym Wobec powyższego, skoro doszło do naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 cyt. wyżej ustawy.