II SA/Kr 777/07

Kraków, dnia 18 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie w dniu 17 lipca 2007 r. wniósł Wójt Gminy S. na decyzję z dnia 22 maja 2007 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 2007 r. i umorzyło postępowanie przed organem l instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy S., jako organ który wydał w l instancji zaskarżoną decyzję. Wskazać należy, iż pozycję prawną gminy rozpatrywać należy w dwóch kategoriach. Po pierwsze jako podmiotu, któremu przepisami prawa przyznane są określone kompetencje do realizowania władztwa administracyjnego i który w związku z tym działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie (sfera imperium), a po drugie, jako osoby prawnej, której przysługują określone prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego i która dochodząc realizacji tych praw może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (sfera dominium). Te dwa zakresy występowania gminy w obrocie prawnym nie mogą być jednak wykorzystywane zamiennie według uznania reprezentujących ją organów. Powierzenie gminie wykonywania zadań publicznych, obejmujących sprawowanie administracji publicznej w zakresie zadań własnych oraz zadań zleconych administracji rządowej (art. 2 ust. 1, art. 6 i art. 8 ustawy o samorządzie gminnym) i w konsekwencji prowadzenie przez jej organy postępowań administracyjnych w konkretnych sprawach, ogranicza zakres uprawnień procesowych tej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej. Wyłączona jest zatem możliwość realizowania przez gminę jako podmiot, którego rolą i obowiązkiem jest reprezentowanie w danym postępowaniu administracyjnym interesu publicznego, a konkretnie interesu wspólnoty gminnej z realizowaniem przez nią w tym samym postępowaniu administracyjnym, a także w postępowaniu sądowoadministracyjnym swojego interesu prawnego jako osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez tą jednostkę samorządu terytorialnego następuje, zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Gmina, której organ występuje w ustawowej roli organu l instancji orzekającego w sprawie o ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie ma więc interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zaskarżeniu decyzji kasacyjnej organu odwoławczego do sądu administracyjnego. Ta zróżnicowana pozycja prawna gminy wyłącza bowiem możliwość równoczesnego występowania jej w charakterze organu l instancji rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną oraz w charakterze strony biorącej udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Wskazać tu można jedynie na istnienie po stronie gminy interesu faktycznego, wyrażającego się w możliwości uzyskania przez nią określonych dochodów budżetowych. Tak rozumiany interes gminy nie może być jednak podstawą - w świetle powołanego powyżej przepisu - do jej występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony i uznania przez Sąd, iż przysługuje jej legitymacja procesowa w przedmiotowej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r, II OSK 780/05 Lex nr 209459, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.