II SA/Kr 778/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.G.F. J.G.F. J.G.F. , B.S. i T.W. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 13 kwietnia 2010 r. nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...], którą ustalono warunki zabudowy działek nr 1 i 2 obr.[...]. Z. , na cele realizacji wielorodzinnego budynku mieszkalnego z miejscami postojowymi, garażem i dojazdami. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący A.G.F. , J.G.F. , J.G.F. , B.S. i .T.W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie podając uzasadnienia swojego wniosku. W piśmie z dnia 4 października 2010 r. skarżący oraz T.W. , uczestniczka postępowania na prawach strony, wobec odrzucenia jej skargi przez sąd, zwrócili się ponownie z prośbą o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podali, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji objętej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Nadto wnioskodawcy wskazali, że w dniu 30 września 2010 r. Rada Miasta Z. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy [...] w Z. , który nie przewiduje w tej dzielnicy budownictwa wielorodzinnego. W tej sytuacji, w ocenie wnioskodawców dojdzie do nieodwracalnej szkody społecznej, jeżeli zostanie wybudowany obiekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z literalnej treści przytoczonego przepisu wynika więc, że wstrzymać można tylko taki akt administracyjny (w tym decyzję), który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania (tak też w doktrynie, T. Woś, Komentarz LexPolonica do art. 61 powołanej ustawy). Innymi słowy, tylko tam, gdzie z takiego aktu wynika konieczność jakiegoś zachowania jego adresata, polegającego na: działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego, można mówić o możliwości wstrzymania wykonania tego aktu. Oznacza to przede wszystkim, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie mogą zostać wstrzymane w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika bowiem bezpośrednio żadna powinność określonego zachowania się strony. Tego typu akt stwierdza tylko ogólne warunki dla przyszłego zamierzenia inwestycyjnego i może być jedną z podstaw późniejszego domagania się udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z natury rzeczy nie podlegają wstrzymaniu ich wykonania, z powodu braku przedmiotu wykonania, który mógłby zostać wstrzymany. W istocie skarżący domagają się wstrzymania prowadzenia innego postępowania, jakim byłoby postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W takim jednak zakresie Sąd nie może wstrzymywać posłużenie się przez stronę decyzją ustalającą warunki zabudowy. Skarżący zaś, gdyby było prowadzone postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i byłoby wydane takie pozwolenie, mogliby domagać się wstrzymania pozwolenia na budowę, bowiem to tylko na podstawie pozwolenia na budowę (pomijając procedurę zgłoszenia) można realizować obiekty budowlane. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.