II SA/Kr 778/11

Kraków, dnia 28 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.D. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: oddalić wniosek. W niniejszej sprawie W.D. w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Skarżący uzasadnienie swojego wniosku powiązał z zarzutami względem zaskarżonej decyzji tj. uciążliwościami i szkodami jakie ona spowoduje, a także jej niewykonalnością. W zakresie powyższego wniosku Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a - musi być wykładany ściśle, a zatem na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych przesłanek. W ocenie Sądu, okoliczności podane we wniosku nie stanowią spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy to zwłaszcza wskazywania na wcześniejsze działania inwestora w innych sprawach. Decyzja dotycząca wejścia w teren wiąże się z pewnymi uciążliwościami, ale nie ma podstaw, aby z góry zakładać, że doprowadzi to do poważnych szkód na nieruchomości sąsiedniej. Ponadto dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawały zarzuty względem wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ powyższe nie stanowią ustawowej przesłanki, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Te i inne okoliczności natomiast będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, i orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.