II SA/Kr 779/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Grażyna Firek NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi J. T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: 1. oddalić wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; 2. zawiesić postępowanie sądowe. Uzasadnienie postanowienia Skarżący w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy M. ustalającą jednorazową opłatę dla zbywców prawa własności nieruchomości wynikającą z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - domagali się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanym dalej p.o.p.s.a), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. W sprawie niniejszej skarżący wniosek o wstrzymanie uzasadniaj ą jednym zdaniem : "Wnosimy ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bowiem w naszym przekonaniu narusza ona w sposób oczywisty i rażący prawo, a jej wykonanie spowodowałoby powstanie dotkliwej szkody". Takie uzasadnienie wniosku nie może doprowadzić do j ego uwzględnienia. Z tych też względów na podstawie art. 61 § 3 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji. Zaskarżona decyzja oparta jest m.in. o treść art. 37 ust.1 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm.). Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz.717 z późn. zm./ w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, kiedy przeznaczenie nieruchomości było określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. który utracił moc z uwagi na upływ terminu określonego przepisem art. 87 ust. 3 tej ustawy -jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej i dlatego na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.