II SA/Kr 779/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Mariusz Kotulski Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Wojewody z dnia 28 kwietnia 2015 r., znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego W.P. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S. pozwolenia na budowę odnośnie robót budowlanych polegających na zmianie konstrukcji dachu z płaskiego na dwuspadowy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na działce nr [...] w miejscowości W. obr. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz posiada wymagane opinie i uzgodnienia. W ocenie Starosty przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A", zatwierdzonym uchwałą nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Odnosząc się do zastrzeżeń złożonych przez W. P., Starosta podkreślił, że odległości między budynkami zostały określone na podstawie mapy sytuacyjno- wysokościowej do celów projektowych przyjętej do zasobu geodezyjnego sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Ponadto przedstawione w projekcie opracowanie dotyczące linijki słońca zostało sporządzone zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Starosta podkreślił, że z tego opracowania wynika, że zostały spełnione wymagania w zakresie oświetlenia i nasłonecznienia budynku na działce sąsiedniej. Starosta wskazał też, że wysokość posadowienia przedmiotowego budynku oraz roboty budowlane będące przedmiotem wniosku nie będą miały negatywnego wpływu na istniejący budynek oraz wilgoć w nim istniejącą. Organ I instancji wyjaśnił też, że forma oraz nachylenie połaci dachowych zostały narzucone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A" w zakresie § 26 ust. 5 pkt 10 i 12. Starosta podał, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, a przedmiotowa inwestycja nie wymaga prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. P., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A"; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niekompletny, a przyjęte w nim rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 3) art. 138 § 2 kpa poprzez pominięcie przez organ l instancji okoliczności, wskazanych przez organ odwoławczy, jakie zobligowany był wziąć Starosta pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 4) § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja budowlana nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich; 5) art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 6) art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia; 7) art. 6 i art. 8 kpa poprzez działanie organu l instancji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, oraz podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, co spowodowało zatwierdzenie przez organ administracyjny projektu budowlanego zawierającego dane niezgodne z rzeczywistym stanem oraz sprzeczne z sobą. Wojewoda decyzją z dnia 28 kwietnia 2015 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, że działka nr [...] obr. [...] w W., objęta planowaną inwestycją, znajduje się w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar ,,A", zaś z załącznika graficznego do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka objęta planowaną inwestycją znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu 183 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Postanowienia § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierają szczegółowe ustalenia dotyczące terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1 MN - 274 MN). Zgodnie z tym przepisem, podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna w zakresie przeznaczenia terenu z ustaleniami miejscowego planu, a z uwagi na charakter inwestycji, dotyczącej wyłącznie przebudowy dachu, planowana inwestycja nie wpłynie na zmianę powierzchni zabudowy, powierzchni zainwestowania, ani powierzchni terenu biologicznie czynnego. Wojewoda wskazał, że z rysunku rzutu dachu (karta 27 projektu budowlanego) wynika, że planowany kąt nachylenia dachu będzie wynosił minimalną wartość wyznaczoną w § 26 ust. 12 planu tj. 35° . Ponadto Wojewoda zaznaczył, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano także, że projektant posiadający stosowne uprawnienia oświadczył, że projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych. W ocenie Wojewody projekt budowlany zawierał niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość była kompletna i załączono do niego informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej inwestycji, w związku z parametrami budynku podlegającego przebudowie, dochowanie określonej w planie wysokości 11 m dla obiektów rozbudowywanych, wyklucza zachowanie ustalonego minimalnego kąta nachylenia dachu (35° - § 26 ust. 12 ustaleń planu). Natomiast zachowanie minimalnego kąta nachylenia dachu wynikającego z § 26 ust. 12 ustaleń planu powoduje przekroczenie ograniczenia wysokości budynku o 32 cm. Wobec kontekstu prawnego wynikającego z przepisów prawa miejscowego, w którym przepisy nawzajem się wykluczają, projektant pokierował się ogólnymi zasadami zachowania ładu przestrzennego, co jest podstawowym celem zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i intencją ustawodawcy. Wojewoda wskazał, że aktualnie dach przebudowywanego budynku ma wysokość ok. 8,80 m (wysokość ścianki attyki, która, przeznaczona jest do rozbiórki wynosi 0,75 m). Projektowana konstrukcja dachu zostanie posadowiona na istniejącym stropie, na wysokości 8,05 m, zatem planowana inwestycja nie podlega przepisowi § 26 ust. 11 ustaleń miejscowego planu ponieważ budynek przed przebudową dachu ma wysokość mniejszą niż 11 m. Projekt budowlany spełnia wymóg minimalnego kąta nachylenia dachu, określony w § 26 ust. 12 miejscowego planu, w związku z czym wysokość kalenicy przebudowywanego dachu, wskutek istniejącej rozpiętość konstrukcji budynku 8,85 m, wynosi 11,32 m. Organ odwoławczy ocenił wpływ na wizualny potencjalny odbiór obu wariantów możliwych do zastosowania rozwiązań projektowych i przyjął, że zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest przyjęte przez projektanta, polegające na zachowaniu wymaganego kąta nachylenia połaci dachu. W ocenie Wojewody przekroczenie wysokości budynku o 32 cm będzie niezauważalne, natomiast naruszenie wymaganego minimalnego kąta 35°, może stanowić dysonans w świetle ogólnych zasad zachowania ładu przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie techniczne przyjęte w projekcie budowlanym było dopuszczalne. W związku z zarzutem odwołania dotyczącym niespójności projektu budowlanego w zakresie wysokości budynku Wojewoda wyjaśnił, że projektant protokolarnie wyjaśnił nieścisłości i wprowadził korektę wartości wysokości na karcie 15 projektu budowlanego, wprowadzając wartość 11,32 m, oraz wyjaśnił, że wartości wskazane na kartach nr 3 i 15, tj. 11,32 m, są mierzone zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto wysokości podane na kartach nr 27 i 28 są wskazane od poziomu 0,00 i wynoszą 11,29 m, natomiast wartość wskazana na karcie 35, w rysunku analizy nasłonecznienia i zapewnienia naświetlenia została wskazana z uwzględnieniem różnicy terenu od strony zachodniej i wynosi 11,45 m. W ocenie organu odwoławczego zarówno wyjaśnienia jak i wskazane wysokości były spójne z całością projektu budowlanego. W odniesieniu do zarzutów odwołania dotyczących ograniczenia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia budynku na działce nr [...], Wojewoda wyjaśnił, że z analizy naturalnego oświetlenia załączonej do projektu budowlanego wynika, iż zacieniająca krawędź przebudowywanego dachu znajduje się na wysokości 7,75 m, parapet okna zacienianego znajduje się na wysokości 2,96 m, zatem wysokość zacieniania wynosi 4,79 m (7,75 - 2,96). Odległość między budynkami na działkach nr [...] i [...] wynosi 6,08 m. Oznacza to, że, zgodnie ze sporządzoną przez projektanta analizą, projekt budowlany spełniał wymogi § 13 warunków technicznych. Ponadto z projektu budowlanego wynika, że kalenica przebudowywanego dachu znajduje się na wysokości 11,45 m, parapet okna zacienianego znajduje się na wysokości 2,96 m, zatem wysokość zacieniania wynosi 8,49 m (11,45 - 2,96). Odległość kalenicy od zacienianej ściany wynosi 10,51 m (6,08 + szerokość połaci dachu 4,43). W ocenie Wojewody oznaczało to, że projekt budowlany spełniał wymogi § 13 warunków technicznych. Ponadto podkreślono, że do projektu budowlanego załączono analizę zapewnienia czasu nasłonecznienia okien, znajdujących się w zacienianej elewacji budynku na działce nr [...], przeprowadzając dowód spełnienia wymogów w tym zakresie. Wojewoda zaznaczył też, że budynek na działce nr [...] jest obiektem wolnostojącym, który posiada okna pomieszczeń mieszkalnych również w innych elewacjach, poza elewacją południowo - zachodnią, skierowaną w stronę budynku podlegającego przebudowie. Oznacza to, że w budynku na działce nr [...] znajdują się pomieszczenia, których okna, z uwagi na usytuowanie względem stron świata, nigdy nie będą zacieniane przez planowany budynek. Wobec tego Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały wymogi określone w § 60 ust. 2 warunków technicznych. Skargę na decyzję Wojewody wniósł W. P., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 3 w związku art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A"; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niekompletny, a przyjęte w nim rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 3) art. 138 § 2 kpa poprzez pominięcie przez organ l instancji okoliczności, wskazanych przez organ odwoławczy, jakie zobligowany był wziąć Starosta pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; 4) art. 35 ust. 3 w związku art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 8 kpa i art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonywanie wykładni contra legem w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego; 5) § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja budowlana nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich; 6) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu rozpoznającego sprawę, jako organ l instancji, która wydana została z naruszeniem przepisów prawa administracyjnego materialnego oraz procesowego, a w konsekwencji niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, pomimo iż istniały podstawy prawne i faktyczne do uchylenia decyzji; 7) art. 6 i art. 8 kpa poprzez działanie organu l instancji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej, a to spowodowało zatwierdzenie przez organ administracyjny projektu budowlanego zawierającego dane niezgodne z rzeczywistym stanem oraz sprzeczne z sobą; 8) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji, w tym nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 16 września 2014 r. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uczestnik P. P. wniósł o uwzględnienie skargi, podnosząc, że odległość między budynkami, wynosząca jedynie nieco ponad 6 metrów, jest za mała do tego, aby sąsiedni budynek był przebudowywany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Kluczowym przepisem dla oceny zaskarżonej decyzji jest art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko". Podkreślić należy, że przepis ten wyraźnie nakazuje zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest to przepis o charakterze uznaniowym i dlatego organy architektoniczno – budowlane nie są uprawnione do decydowania, które ustalenia miejscowego planu nie muszą być dokładnie przestrzegane. Oczywiście organy powinny dokonać wykładni postanowień miejscowego planu, podobnie jak dokonują wykładni innych przepisów prawa (ustaw, rozporządzeń), ale z uwagi na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organy nie mogą stwierdzić, że jakieś postanowienia miejscowego planu (zwłaszcza jeśli norma w nich zawarta jest jednoznaczna) nie muszą być wypełnione. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, Sąd uznał za zasadny zarzut skargi wskazujący na zatwierdzenie przez organy obu instancji projektu budowlanego, który jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A". Bezspornym jest, że działka objęta planowaną inwestycją znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu 183 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla tego rodzaju terenu § 26 ust. 5 pkt 10 "a" miejscowego planu ustanawia zasadę, że wysokość noworealizowanych i rozbudowywanych budynków mieszkalnych nie może przekraczać 11m. Z kolei z § 26 ust. 5 pkt 12 wynika, że dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci 35° - 45°. Zatem przytoczone postanowienia miejscowego planu ustanawiają dwie niebudzące wątpliwości interpretacyjnych normy, co prowadzi do wniosku, że organy architektoniczno – budowlane przy ocenie przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego są zobowiązane do sprawdzenia, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie pozostawało z nimi w sprzeczności. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym jednoznacznie ustalono, że realizacja projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora będzie skutkowała powstaniem budynku o wysokości 11,32 m, czyli sprzecznego z § 26 ust. 5 pkt 10 lit. "a" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A". Ponownie podkreślić trzeba, że wydając zaskarżoną decyzję, organ nie był uprawniony do dokonania wyboru, czy ważniejsze jest przestrzeganie § 26 ust. 5 pkt 10 "a" czy też § 26 ust. 5 pkt 12 miejscowego planu. Przy ocenie projektu budowlanego oba te przepisy powinny być uwzględnione i projekt powinien spełniać oba wymogi. Błędnie organy uznały, że pomiędzy tymi przepisami zachodzi sprzeczność. Normy te nie są bowiem sprzeczne, lecz tylko w rozpatrywanym przypadku (w przedstawionym projekcie budowlanym) nie zostały równocześnie spełnione. Nie oznacza to jednak, że inwestor nie może w ogóle rozbudować czy przebudować swojego budynku, ale - że ten konkretny projekt budowlany pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś obligowało organy do uznania, że wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie został spełniony. Zatem zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem tego przepisu Prawa budowlanego w związku z § 26 ust. 5 pkt 10 "a" i § 8 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A". To zaś naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadziło do udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego sprzecznego z miejscowym planem. Zwrócić należy uwagę, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wymienia wymogi, które należy spełnić przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę i wśród tych wymogów na pierwszym miejscu postawiona została zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wadliwie zatem rozstrzygnięcie tej kwestii w kontrolowanym postępowaniu sprawia, że ocena dalszych zarzutów podniesionych w skardze byłaby przedwczesna, ponieważ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy będą zobowiązane w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia kwestii zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem, z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni Prawa budowlanego i miejscowego planu. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących kwestii naruszenia uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich (m. in. kwestia nasłonecznienia budynku sąsiadującego z budynkiem inwestora), to powinna ona być oceniona dopiero po stwierdzeniu, że spełniony został wymóg zgodności z miejscowym planem. Ponadto zaznaczyć trzeba, że wprawdzie to na organach prowadzących postępowanie spoczywa obowiązek wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości, lecz w sytuacji, gdy projektanci wyjaśnili kwestię nasłonecznienia i oświetlenia, to dla skutecznego podważenia ich stanowiska przez skarżącego nie są wystarczające same tylko twierdzenia o wadliwości ustaleń projektantów bez przedstawienia konkurencyjnych obliczeń odnoszących się do kwestii nasłonecznienia, czy oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżącego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 135 ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 757 zł, na którą złożyły się kwota uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).