II SA/Kr 779/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg: Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...]" w K. i P. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala Decyzją z 18.12.2020 r., nr [...].[...] znak: [...], Prezydent Miasta Karkowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Inwestorowi: firma A, dla inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej w tym oddymiania garażu, instalacją elektryczną, wewnętrznymi instalacjami na zewnątrz budynku: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, wraz ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji ogólnospławnej i elektrycznej, budową i przebudową sieci ciepłowniczej oraz budową dróg wewnętrznych na dz. nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. W uzasadnieniu organ zacytował zgłoszone w toku postępowania uwagi stron i wyjaśnił, że dojazd do terenu inwestycji przebiega po istniejącej drodze wewnętrznej po działkach [...], [...], [...] obr. [...], będących we współwłasności inwestora (dz. nr [...], [...]) oraz służebności przejazdu i przechodu (dz. nr [...]) ustanowionej na rzecz każdoczesnych z właścicieli i użytkowników wieczystych dz. nr [...], [...], [...] obr. [...]. Stwierdzono, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 21.12.2006 r., a także przepisami techniczno-budowlanymi i wymaganiami ochrony środowiska. Stwierdzono, że projekt jest kompletny, sporządzony przez uprawnione osoby, inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego na cele budowlane do terenu inwestycji. Inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa (znak: [...] z 05.04.2017 r.), dokumentacja geologiczno-inżynierska została zatwierdzona decyzją znak: [...], pozytywnie zaopiniowano usunięcie 6 szt. drzew kolidujących z projektowaną inwestycją, Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków zaakceptowało projekt architektoniczny (pismo znak: [...] z 2.10.2017 r.), wskazano, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Od decyzji odwołała się Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]", zarzucając: naruszenie prawa w postępowaniu prowadzonym przez organ l instancji poprzez pominięcie jako stron postępowania współwłaścicieli działek nr [...] i [...] (ul. [...]), osób fizycznych, których pozbawiono możliwości obrony swoich praw w związku z zamiarem wykorzystania na cele dojazdu do projektowanej inwestycji placu dojazdowo-parkingowego na tych działkach; naruszenie przez złożony do zatwierdzenia projekt budowlany przepisów dotyczących wymagań dla dróg przeciwpożarowych; brak złożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu na cele budowlane do terenu, po którym przewidziano dojazd do projektowanej inwestycji tj. działek nr [...] i [...] obr. [...]; niewyczerpujące zebranie i zbadanie projektu pod względem zgodności zaprojektowanych rozwiązań z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w spawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej WT), naruszenie art. 7, 11 i 77 a także 107 § 3 kpa. Odwołanie złożył także P. Z., zarzucając brak powiadomienia o toczącym się postępowaniu wszystkich właścicieli samodzielnych lokali w budynkach zarządzanych przez ZSMB [...], współwłaścicieli działek [...] i [...] obr. [...]; wadliwe określenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji poprzez pominięcie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] obr. [...]; brak uwzględnienia jako strony postępowania tych osób, które są uczestnikami postępowania w sprawie ustanowienia drogi koniecznej (sygn. akt l Ns 644/20/K). Zarzucił także brak dostępu inwestycji do drogi publicznej. Odwołanie złożyli także J. D. i M. D., podnosząc iż ich mieszkania będą miały zacieniane okna przez projektowaną inwestycję. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 kwietnia 2021r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. 2020.1333 ze zm.), zwanej dalej Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazano w uzasadnieniu, iż projektowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym. Budynek posiada cztery kondygnacje nadziemne i trzy podziemne, w których znajduje się garaż wielostanowiskowy. Projektowany budynek jest wolnostojący, o rzucie zbliżonym do kształtu litery "L", o wymiarach dłuższych boków 29,87 m x 25,80 m w części nadziemnej. Przykryty jest dachem płaskim. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzona od poziomu terenu projektowanego przed głównym wejściem do budynku do poziomu górnej krawędzi attyki wynosi 15,50 m. Projekt obejmuje także budowę wewnętrznych instalacji, układu dróg wewnętrznych w formie ciągów pieszo-jezdnych i chodników, dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, budowę i przebudowę sieci ciepłowniczej, na terenie działek nr [...], [...] obr. [...]. Miejski Konserwator Zabytków w piśmie z 2.10.2017 r. zaakceptował przedstawione w projekcie rozwiązania i wyjaśnił, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie stanowiącym wnętrze bloku zabudowy śródmiejskiej, ograniczonej ulicami: [...] W rejonie inwestycji znajdują się liczne obiekty powstałe z końcem XIX w. i początkiem XX w. oraz w okresie międzywojennym, ujęte w gminnej ewidencji zabytków i podlegające ochronie konserwatorskiej. Znajdująca się w projekcie budowlanym kopia Dokumentacji Geologiczno-lnżynierskiej zawiera prognozę zmian warunków geologiczno-inżynierskich w trakcie budowy. Znajdują się tam wyjaśnienia, że zastosowanie ścianek szczelinowych zagłębionych w iłach pozwoli na miejscowe obniżenie poziomu wodonośnego bez tworzenia się leja depresyjnego, mogącego mieć wpływ na sąsiednie obiekty. Wyjaśniono także, że przy tak projektowanej realizacji inwestycji nie przewiduje się większych zmian warunków geologiczno-inżynierskich podłoża w trakcie realizacji inwestycji (str. 44 projektu budowlanego). Projektowaną inwestycję zaliczono do II kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych (str. 46 projektu budowlanego). Organ odwoławczy dokonał analizy zgodności projektowanego zamierzenia z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 21.12.2006 r. znak: [...], nr [...] (dalej WZ), utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28.02.2007 r. znak: [...] W decyzji tej, z uwagi na lokalizację terenu inwestycji odstąpiono od wyznaczenia linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek nr [...] i [...] ustalono w wysokości do 32% - zaprojektowano powierzchnię równą 601,65 m2 co stanowi 31,95%. Szerokość elewacji frontowej w doniesieniu do granicy zachodniej terenu inwestycji wyznaczono w przedziale 12 m - 40 m - zaprojektowano 29,87 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w odniesieniu do granicy zachodniej terenu inwestycji oraz pozostałych elewacji nowej zabudowy ustalono do 15,50 m - zaprojektowano budynek o wysokości 15,50 m od licząc od średniego poziomu terenu istniejącego, natomiast od poziomu terenu projektowanego przed głównym wejściem do budynku wysokość ta wynosi 15,22 m. Zabudowa powinna mieć dach płaski lub połaciowy - zaprojektowano dach płaski. Wyznaczono minimalną odległość nowej zabudowy od elewacji południowych i zachodnich obiektów mieszkalnych kształtujących zwartą zabudowę kwartału nie mniejszą niż 16 m -odległości te wynoszą od 17.00 m do 21,56 m. Ilość kondygnacji naziemnych do 5 -zaprojektowano 4 kondygnacje nadziemne. Forma architektoniczna powinna uwzględniać charakter historycznej zabudowy sąsiedniej z wykluczeniem blokowej schematycznej formy nowej zabudowy. Ustalono stosowanie detalu architektonicznego: boniowania, gzymsów, ryzalitów balkonów wykuszy - zaprojektowano balkony i inne detale architektoniczne. Pod względem ochrony zieleni nakazano zachowanie dwóch jesionów rosnących w północnej części terenu inwestycji - jesiony przewidziano do pozostawienia (str. 126 projektu budowlanego). Nałożono obowiązek opracowania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej - dokumentacja geologiczno-inżynierska została wykonana i zatwierdzona decyzją z 01.09.2017 r., znak: [...] Zalecono ogrzewanie z miejskiej sieci ciepłowniczej - w projekcie wskazano na zaopatrzenie inwestycji w ciepło z sieci miejskiej. Dostęp do drogi publicznej, ul. [...], poprzez działki nr [...], [...], [...] obr. [...] - warunek spełniony. Określono, że wymagana ilość miejsc postojowych winna być zapewniona w granicach terenu inwestycji zgodnie z wymogami WT i wskazano, że zalecana ilość to 1 miejsce postojowe na jedno mieszkanie - łącznie w garażu podziemnym zaprojektowano 56 miejsc postojowych i 2 na poziomie terenu. Według zaleceń uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla Miasta Karkowa liczba miejsc postojowych winna być obliczana według wskaźnika 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. Przeliczenie według tego zalecenia wymaganej ilość miejsc postojowych dla 28 projektowanych mieszkań wskazuje, że minimalna ich ilość to 34 miejsca. Zaprojektowanych 56 miejsc jest ilością dwukrotnie większą niż podana w decyzji WZ. Wskazano, że inwestor winien opracować "Plan operacyjny ochrony przed powodzią" - na kartach nr 85-107 projektu budowlanego znajduje się "Projekt Planu Operacyjnego Ochrony Przed Powodzią Na Czas Realizacji Inwestycji". Dokonana analiza potwierdza, że projekt inwestycji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją jest zgodny w wymaganiami decyzji WZ. W toku postępowania odwoławczego pozyskano informację o prowadzeniu postępowania przez Komendę Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie (dalej KWPSP) w zakresie złożonych skarg o niezgodności pod względem ochrony przeciwpożarowej projektowanej inwestycji. Pismo zawierające wnioski z dokonanej analizy w tym zakresie zawarte zostały w piśmie z 14.04.2021 r. znak [...] .PS, cyt.: Biorąc pod uwagę wymagania ochrony przeciwpożarowej dla przedmiotowego budynku, poszczególne części obiektu budowlanego (stanowiące odrębne strefy pożarowe) właściwie przyporządkowano do odpowiedniej klasyfikacji. (...) Analizowany budynek mieszkalny wielorodzinny właściwie zaliczony został do grupy budynków niskich (N). (...) budynki mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie należą do grupy wysokości niskie (N). Natomiast część budynku, znajdująca się nad pierwszym poziomem mieszkań dwupoziomowych, stanowi antresole w rozumieniu § 3 pkt 19 rozporządzenia Ml. (...) sporny drugi poziom mieszkań dwupoziomowych, jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie ma powierzchnie mniejsze, niż pomieszczenia znajdujące się pod przedzielającym je stropem pośrednim oraz nie jest zamknięty przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielony. (...) przeanalizowano także inne zagadnienia projektu pod kątem spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Na koniec stwierdzono: Reasumując, zdaniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Stary Pożarnej obiekt budowlany zlokalizowany na dz. nr [...], [...], obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie, zaprojektowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz na zasadach wiedzy technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Organ odniósł się także szczegółowo do zarzutów podkreślając, iż z akt sprawy wynika, że dojazd do projektowanej inwestycji przebiega po trasie dojazdu, z którego korzystają mieszkańcy budynku przy ul. [...] w Krakowie. Nie nastąpi zmiana sposobu użytkowania działek, jedynie zwiększy się ilość przejeżdżających samochodów. Nie można zatem wskazać indywidulanego interesu prawnego mieszkańców, w tym zakresie oddziaływania na części wspólne nieruchomości są oni reprezentowani w postępowaniu przez ZSB-M "Piast". W zakresie wymagań dla dróg przeciwpożarowych pozyskano wyczerpujące wyjaśnienie KWPSP w Krakowie. Nie stwierdzono naruszenia prawa w tym zakresie; Zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 oraz 32 ust. 4 pkt 2 oraz Pb, oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania terenem na cele budowlane inwestor składa w odniesieniu do terenu, na którym mają być wykonywane roboty budowlane. Ponieważ na działkach nr [...] i [...] obr. [...] nie przewidziano wykonywania robót budowlanych, ww. oświadczenie nie jest wymagane; W zakresie zgodności zaprojektowanych rozwiązań z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w spawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w projekcie budowlanym i w aktach organu l instancji zawarte są analizy, wykonane przez uprawnionego projektanta w specjalności architektonicznej, wyczerpująco przedstawiające zagadnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia opisane w ww. przepisach WT. W ocenie organu odwoławczego zarzut jest niezasadny. W zakresie niedopuszczalności wykorzystania na cel dojazdu do projektowanej inwestycji działek zabezpieczających obecnie potrzeby parkingowo- manewrowe mieszkańców budynku przy ul. [...] – inwestor posiada, tak jak inni współużytkownicy wieczyści, prawo do korzystania z przejazdu, a wielkość udziału użytkowania nie ma znaczenia dla istoty sprawy. Niezasadne są także argumenty o zmianie sposobu użytkowania nieruchomości wspólnej, bowiem jest ona obecnie użytkowana jako dojazd do miejsc postojowych, dla samochodów. Po wybudowaniu budynku ta część wspólna będzie w dalszym ciągu dojazdem, także do miejsc postojowych w projektowanym garażu. W zakresie pominięcia współwłaścicieli działek [...] i [...] oraz wadliwego określenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji poprzez pominięcie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] - wymienione działki znajdują się po zachodniej i południowej stronie terenu inwestycji, z wyjątkiem działki nr [...], która jest po północnowschodniej stronie. Biorąc pod uwagę wielkość projektowanego budynku, jego lokalizację na działce inwestycyjnej a także odległość od wymienionych w odwołaniu działek i ich obecny sposób zagospodarowania stwierdzono, że zarzut jest nieuzasadniony. Wymienione działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W zakresie ustanowienia drogi koniecznej (sygn. akt l Ns 644/20/K), to zgodnie z treścią art. 28 Pb, osoby uczestniczące w ww. rodzaju postępowania przed sądem cywilnym, nie mogą być stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż nie są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wobec zarzutów J. D. i M. D., stwierdzono że ograniczenie czasu nasłonecznienia pokoju mieszkalnego nie nastąpi z naruszeniem wymagań § 60 WT. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniósł P. Z., zarzucając naruszenie: - zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a., zasady uwzględniania interesu słusznego interesu stron wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej wart. 8 k.p.a., nakładających na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygania sprawy; - art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechanie poczynienia szczegółowych ustaleń, czy faktycznie doszło do naruszenia przepisów, z jakich powodów i jaka jest waga naruszeń, co miało zasadnicze znaczenie; - art. 10 k.p.a., poprzez błędne ustalenie kręgu podmiotów posiadających przymiot strony; - § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, iż projektowany budynek jest budynkiem niskim, a co za tym nie wymaga doprowadzenia przewidzianej ww. przepisami prawa drogi pożarowej; - § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych przez pominięcie ustaleń oddziaływania obiektu; - art. 28 ust. 2 w zw. z art. z art, 3 pkt 20 Pb przez nieprawidłowe określenie obszaru oddziaływania obiektu oraz wynikające z tego błędne ustalenie kręgu podmiotów posiadających przymiot strony. Zjednoczona Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" zarzuciła naruszenie: - 1 art. 61 ust. 1 pkt. 2 upzp w zakresie wymogów dostępu do drogi publicznej określonych w art. 2 pkt. 14 tejże ustawy wobec braku wykazania przez inwestora faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej terenu działek o numerach [...] i [...] obr. [...] które stanowią obszar budowy planowanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego; 2. art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie przez organy I i II instancji, że projekt budowlany złożony przez w/w wnioskodawcę spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 21.12.2006r., pomimo złożenia przez inwestora wymaganego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania jedynie do działek objętych planowanym wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym, a bez wykazania przez inwestora posiadanego prawa do korzystania ze wskazanych w decyzji WZ działek o numerach [...], [...] obr. [...], w obrębie których dla planowanego budynku mieszkalnego miał zostać zapewniony wymagany pośredni dostęp do drogi publicznej jaką stanowi ulica [...]. Inwestor nie spełnił wymogu złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania całością terenu objętego realizacją obiektu kubaturowego wraz z niezbędną infrastrukturą komunikacyjną gwarantującą dostęp do drogi publicznej, co zostało uznane za prawidłowe zarówno przez organ I-szej jak i Il-giej instancji. Legalność dostępu, tj. prawo do korzystania z niego wynikać musi wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego. Powyższe warunki nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. A przecież dostęp do drogi publicznej inny niż bezpośredni, powinien co do zasady być zagwarantowany Prawnie, bowiem jedynie taki zapewnia dostęp w sposób pewny i stabilny w trakcie realizacji robót budowlanych jak również po oddaniu do użytkowania przyszłym mieszkańcom zrealizowanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego, 3. art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie sprawy oraz błędne uznanie przez organ I-szej instancji, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki określone w przepisach do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę a także podtrzymania tej oceny przez organ II-giej instancji, pomimo nie usunięcia sygnalizowanych wątpliwości i nieprawidłowości w następujących zakresach: a) naruszenie wymogów opisanych w § 8 ust.2 pkt. 3 i § 8 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak określenia układu komunikacji wewnętrznej przedstawionej w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej (drogi publicznej) oraz określenia dróg wewnętrznych i dojazdów, b) braku szczegółowej i rzetelnej analizy wymaganego czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych w celu wykazania zrealizowania zgodności wymogów zawartych w zapisach § 13 i § 60 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, c) naruszenie obowiązujących przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (WT), a w szczególności warunki ochrony przeciwpożarowej poprzez zakwalifikowanie planowanego budynku do budynków niskich (15,5m wysokości) o 4-ch kondygnacjach nadziemnych, dla których nie ma obowiązku realizacji drogi pożarowej (posiadającej parametry umożliwiające zawracanie i wyjazd wozów bojowych służb ratowniczo gaśniczych) co nastąpiło bez uwzględnienia planowanej realizacji 5-tej kondygnacji nadziemnej obejmującej antresole, których poziom zbudowany jest z żelbetowych poziomych przegród trwałych. Brak wykazania trwałego faktycznego dostępu do drogi publicznej oraz przyzwolenie organów na brak realizacji obowiązku drogi pożarowej przy usytuowaniu planowanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego z 3-poziomowym garażem podziemnym wgłębi ściśle zabudowanego kwartału mieszkalno-garażowego, stanowi ewidentne zagrożenie dla zdrowia i życia oraz mienia mieszkańców nie tylko planowanego do realizacji budynku, ale całego kwartału zabudowy, którego ciąg ulicy [...] podlega w większości ochronie konserwatorskiej. 4. naruszenie przepisów art. 28 i art. 10 kpa przy wszczęciu i prowadzeniu postępowania przez organ I-szej instancji w przedmiotowej sprawie poprzez nie uznanie - pomimo ewidentnego oddziaływania planowanego zamierzenia na tę nieruchomość - za strony postępowania osób fizycznych posiadających odrębne prawo własności lokali mieszkalnych usytuowanych w: - wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] (działki o numerach nr [...] i nr [...]) w związku z zamiarem wykorzystania na cele dojazdu do projektowanego budynku placu dojazdowo-parkingowego na tych działkach, - wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] (działka nr [...]) i ul. [...] (działka nr [...]), co przyczyniło się do pozbawienia ich możliwości ochrony ich praw, 5. art. 7, art. 11 i art. 77 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie oraz na niewyczerpującym wyjaśnieniu stronom zasadności przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia, 6. art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa przez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, a także pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływa na wynik sprawy. W/w skargi Sąd na podstawie art. 111 p.p.s.a., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi skarżony organ i inwestor wnieśli o ich oddalenie, podtrzymując i popierając w całości, stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 w/w ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r. poz. 1842), gdyż Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 21 października 2021 r. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Zarzuty skarg są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z treści skarg, skarżący podnoszą w niej zarzuty w znacznym stopniu analogiczne jak w swoich odwołaniach, do których w zaskarżonej decyzji wyczerpująco odniósł się organ II instancji. Zarzuty te, mimo że graficznie wyodrębnione, dotyczą głównie kwestii braku złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie tzw. działki drogowej, dodatkowo zakwestionowano projekt budowlany w zakresie rozwiązań dotyczących antresol, jako nieprzewidzianej dodatkowej kondygnacji, wyakcentowano także w skargach kwestie drogi pożarowej, a także szereg zarzutów dotyczących wad postępowania, głównie odnoszących się do pominięcia stron postępowania oraz nieprecyzyjnego odniesienia się do zarzutów, w tym kluczowych dla sprawy powyższych kwestii materialnych. Wskazać na początku należy, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organy administracji zobowiązane są zbadać zgodność takiej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Art. 35 ust. 4 prawa budowlanego stanowi natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem w świetle art. 35 ust. 4 nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w ustępie 1 art. 35. Ponieważ analiza dokonana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej l i II instancji potwierdza spełnienie wymagań ww. przepisów, organy te były zobligowane do udzielenia inwestorowi decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego. W przedmiotowym wypadku organ dokonał wnikliwej oceny zgodności projektu budowlanego, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"), a ocena ta jest prawidłowa. W historycznej części uzasadnienia przytoczono obszernie stanowisko organu, które Sąd rozpoznający sprawę praktycznie w całości podziela, poniżej akcentując najbardziej kluczowe i sporne dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienia. Odnosząc się do tychże zarzutów skarg, co do braku złożenia przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu na cele budowlane do terenu, po którym przewidziano dojazd do projektowanej inwestycji tj. działek nr [...] i [...] obr. [...] - zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 oraz 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego wskazujące, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane, oczywistym jest, iż oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania terenem na cele budowlane inwestor składa w odniesieniu do terenu, na którym mają być wykonywane roboty budowlane. Ponieważ na działkach nr [...] i [...] nie przewidziano wykonywania robót budowlanych, ww. oświadczenie nie jest wymagane. Skoro zatem działka drogowa, stanowiąca dojazd do inwestycji, jest w kontrolowanej sprawie współwłasnością inwestora i nie będzie tam żadnych robót budowlanych, inwestor nie musi składać w/w oświadczenia. Nadto skoro działka taka stanowi jego współwłasność, to wolno mu z niej korzystać, również w zakresie transportu do terenu inwestycji. Natomiast samo prawo do dysponowania nieruchomością w zakresie działek na których realizowana będzie inwestycja zostało prawidłowo potwierdzone stosownie do wykładni, przedstawionej w niniejszej sprawie w wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020r. sygn. II OSK 609/19 tj. w zakresie tego, iż jeśli z umowy użytkowania wieczystego wynika prawo jakiejkolwiek zabudowy danej nieruchomości, to będzie przesądzało o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zatem prawo dysponowania przez użytkownika wieczystego nieruchomością na cele budowlane oznacza jedynie generalne prawo wykonywania na niej robót budowlanych, w tym jej zabudowy, a nie prawo wznoszenia konkretnej zabudowy o sprecyzowanym w umowie ustanawiającej użytkowanie wieczyste celu. Za przyjęciem, iż w kontrolowanej sprawie prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] obejmowało także uprawnienie do ich zabudowy przemawia nadto treść samego zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa z 28 kwietnia 2005 r, gdzie wskazano, iż działki te zabudowane są magazynem, a jednocześnie wskazano na przeznaczenie tej nieruchomości w planie miejscowym, wskazując, iż znajdują się one na obszarze mieszkaniowo-usługowym oznaczonym w planie symbolem M2P. W zakresie zarzutów odnoszących się do sposobu zaprojektowania antresol stwierdzić należy, iż wbrew argumentacji zawartej w skardze, poziom antresol nie stanowi dodatkowej kondygnacji, lecz antresole, jako rozwiązanie projektowe. Zatem oceniając projekt, skarżone organy nie mają żadnych podstaw do podzielenia stanowiska skarżącego sprowadzającego się do tworzenia przypuszczeń, w jaki sposób inwestor zrealizuje projekt, ewentualnie zmieniając go. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zmiana projektu wymaga stosownego postępowania związanego ze zmianą użytkowania. Na obecnym etapie postępowania, oceniane są aktualnie istniejące rozwiązania projektu. Skoro przewiduje on cztery kondygnacje oraz dodatkowe rozwiązanie w postaci antresoli to brak jest podstaw, aby przyjmować, iż w projekcie znajduje się dodatkowa, piąta kondygnacja. Podobnie rzecz należy ocenić w zakresie kwestii drogi pożarowej. Kwestia ta była przedmiotem badania przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, który w piśmie z dnia 14.04.2021 r., znak [...], szeroko cytowanym w części historycznej uzasadnienia, stwierdził, że sporny obiekt zlokalizowany na dz. nr [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] w Krakowie, zaprojektowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz na zasadach wiedzy technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej (por. akta adm. II instancji, karta nr 194). Zatem również i w tym zakresie organy, nie miały podstaw do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jak również nie miały podstaw do uwzględnienia odmiennego stanowiska skarżących w tym zakresie, nie popartego wiedzą specjalistyczną. W zakresie zarzutu braku odpowiedniego dostępu inwestycji do drogi publicznej, w decyzji wskazano, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. [...] - droga gminna, poprzez działki nr [...], [...], [...]. Analogicznie w projekcie budowlanym, w zakresie rozwiązań dotyczących układu komunikacyjnego, przewidziano obsługę komunikacyjną inwestycji od ul. [...] (z wykorzystaniem istniejącego dojazdu) poprzez istniejącą drogę dojazdową po terenie działek [...], [...], [...] obr. [...], zakończoną istniejącym zjazdem na działce nr [...]. Zatem dojazd do projektowanej inwestycji przebiega po trasie istniejącego dojazdu, z którego korzystają mieszkańcy budynku przy ul. [...] w Krakowie. Wobec tego okoliczność, że toczy się postępowanie w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej po innych działkach niż wskazane wyżej, pozostaje okolicznością nie mającą wpływu na prawidłowość wydanego pozwolenia. W zakresie zarzutów dotyczącej niewłaściwej analizy nasłonecznienia należy wskazać, że w projekcie budowlanym i w aktach organu I instancji zawarte są analizy, wykonane przez uprawnionego projektanta w specjalności architektonicznej, wyczerpująco przedstawiające zagadnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia opisane w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym przy wykorzystaniu programu ArchiCAD w odpowiednich wymaganych przedziałach godzinowych (akt adm., karta nr 141 i 149 Projektu budowlanego). W skargach oprócz zanegowania prawidłowości analizy nie przedstawiono żadnych przekonywujących i konkretnych zarzutów względem analizy uprawnionego projektanta. Nie mogły odnieść także skutku zarzuty odnoszące się do pominięcia stron postępowania, gdyż zarzut braku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu, skutecznie podnieść może wyłącznie strona, której takie naruszenie dotyczy (tzw. przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tą okoliczność się powoływać (por. wyrok NSA z 24.11.2020 r., sygn. akt II OSK 1584/18). Dlatego za nieskuteczne uznać należy zarzuty skarżących stron, dotyczące naruszenia prawa czynnego udziału w postępowaniu, podnoszone w imieniu innych osób. Z uwagi na powyższe nie można uznać za zasadne pozostałych zarzutów skarg, odnoszących się generalnie do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego i innych istotnych naruszeń prawa procesowego, gdyż projekt został wykonany i sprawdzony przez uprawnione osoby. Inwestor wykazał się posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składając stosowne oświadczenie, inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o w.z. Sam projekt jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem w przedmiotowym wypadku elementy. Stąd należy wyrazić pogląd, że w przedmiotowej sprawie wszystkie obowiązki w zakresie weryfikacji zamierzenia budowlanego, co do jego zgodności z prawem organ wykonał prawidłowo, a zatem istniały podstawy do zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a organ przed wydaniem decyzji dokonał prawidłowej i kompletnej oceny planowanej inwestycji i dokumentacji projektowej, w zakresie w jakim obligowały go do tego stosowne przepisy, mające zastosowanie w sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalając skargi.