II SA/Kr 782/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2004 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] 2004 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: skargę odrzucić II S.A./Kr 782/04 Uzasadnienie postanowienia z dnia 26 sierpnia 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.K. podał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem skarżącego od decyzji Starosty L. Uznał bowiem, że skarżący nie jest stroną postępowania, nie ma indywidualnego interesu prawnego. W związku z tym skarżący, w dniu 19 lutego 2004 r. złożył /datowany na 16 lutego 2004 r./ wniosek o wyjaśnienie "wątpliwości co do nieuznania go za stronę postępowania i wyjaśnienie terminu "braku indywidualnego interesu prawnego". W odpowiedzi otrzymał pismo Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska i Rolnictwa Oddziału Zamiejscowego w N. z dnia 12 marca 2003 r. Cytując przepis art. 113 § 2 i 3 kpa, skarżący podniósł, że "postanowienie z dnia [...] marca 2004 r. wyjaśniające wątpliwości zostało wydane bez podstawy prawnej, bez pouczenia o możliwości złożenia zażalenia i nie przez organ, który wydał decyzję". W ten sposób zostały rażąco naruszone przepisy kpa. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego datowany 16 lutego 2004 r., adresowany do Wojewody i złożony w dniu 19 lutego 2004 r. We wniosku tym skarżący domagał się "zgodnie z art. 112 kpa wyjaśnienia co do treści decyzji ...". Wątpliwości skarżącego dotyczyły znaczenia "indywidualnego interesu prawnego" w postępowaniu administracyjnym. Wniosek ten został skierowany do załatwienia Oddziałowi Zamiejscowemu Urzędu Wojewódzkiego w N. "zgodnie z zarządzeniem wewnętrznym Dyrektora Wydziału Środowiska i Rolnictwa MUW". Opisana przez skarżącego odpowiedź z dnia 12 marca 2004 r. - to pismo opatrzone nagłówkiem "Urząd Wojewódzki Wydział Środowiska i Rolnictwa Oddział Zamiejscowy" i podpisane przez Z-cę Kierownika Oddziału i Inspektora Wojewódzkiego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji, pomimo braku pełnej formy przewidzianej w art. 107 § l kpa, jest decyzją, jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Takimi elementami są: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ. Nie ma też wątpliwości, że stanowisko powyższe należy odnosić także do postanowień. Rzecz w tym jednak, że opisane pismo z dnia 12 marca 2004 r. nie zawiera wymienionych, podstawowych nawet elementów. Postanowieniem wydawanym w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji organ administracji przede wszystkim rozstrzyga o zasadności wniosku w tej sprawie. Takiego rozstrzygnięcia pismo nie zawiera. Nie jest bowiem równoznaczne z uwzględnieniem wniosku strony składanym w trybie art. 113 § 2 kpa, udzielenie jej, bez powołania się na jakikolwiek przepis kpa, "wyjaśnień" stanowiących w istocie powtórzenie elementów uzasadnienia decyzji. Z takiego pisma nie wynika, czy stwierdzono, czy też nie istnienie ustawowej przesłanki uwzględnienia wniosku /wątpliwości co do treści decyzji/. Ponadto pismo zostało sporządzone przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego, ale nawet bez powołania się na upoważnienie Wojewody , nie można zatem uznać, aby pochodziło od organu. Skoro opisane pismo nie jest postanowieniem, to już z tego powodu skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zwrócić jednak trzeba uwagę i na to, że zgodnie z art. 113 § 3 kpa na postanowienie w sprawie wyjaśnienia przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy wydając postanowienie wyjaśniające treść własnej decyzji działa w I instancji niezależnie od tego, czy wyjaśnienie dotyczy decyzji podejmowanej w I czy w II instancji. Dopuszczalność zatem skargi na takie postanowienie uzależniona jest - stosownie do przepisu art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - od wyczerpania trybu zażaleniowego . Trybu tego zaś skarżący nie wyczerpał. Z powyższych względów skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § l pkt 6 w/w ustawy, należało odrzucić.