II SA/Kr 783/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 13 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. , P.D. i W.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 maja 2010 r., Znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji A.D. , P.D. i W.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] maja 2010 r., Znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na "konieczność zabezpieczenia substancji budynku przed dalszą dewastacją, do której może doprowadzić przeprowadzenie robót nakazanych przez WINB". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, że decyzje organu II instancji są ostateczne i jako takie wykonalne. Inwestor robót budowlanych W.N. jest zatem zobowiązana na skutek wydania zaskarżonej decyzji do wykonania nakazanych jej robót budowlanych. Roboty te mają zostać wykonane co prawda na budynku należącym do inwestora, ale ich charakter wskazuje, że będą one miały bezpośredni wpływ na budynek skarżących, co uzasadnia, zdaniem Sądu, obawy skarżących co do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.