II SA/Kr 783/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi J. P. i K. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.15.74.2024.MŁ w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta Tatrzański decyzją z dnia 4 września 2024 r. znak: AB.6740.449.2023.ASS działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku O. Sp.z.o.o. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz oraz architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem 2- stanowiskowym oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryką, wentylacją mechaniczną, C.O., pompą ciepła. Adres zamierzenia: Identyfikator dz. ewid. nr [...] Kat. obiektu: I, VIII." W ocenie organu I instancji inwestor nie udowodnił posiadanego przez przedmiotową inwestycję faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie dostęp do działki inwestycyjnej do drogi publicznej nie został potwierdzony przez inwestorów w przedkładanych dokumentach, jak i przedłożonej dokumentacji projektowej. Powyższe należało wyjaśnić zgodnie z treścią postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wydanego 6 czerwca 2024 r. przez Starostę Tatrzańskiego. W ocenie organu I instancji wskazane w treści postanowienia wady projektowe miały charakter usuwalny, a poprzez udowodnienie dostępu prawnego i faktycznego inwestycji do drogi publicznej rozumie się spełnienie zapisów § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł O. – K. Sp.z.o.o. zarzucając miedzy innymi naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a § 14 WT, art. 8 § 2 k.p.a.; art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a.; art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 84 § 1, art. 85 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 kwietnia 2025 r. nr WI-I.7840.15.74.2024.MŁ uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekam o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz o udzieleniu dla inwestora "O.-K." Sp. z o.o., pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wbudowanym garażem 2-stanowiskowym z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, wentylacją mechaniczną, C.O., pompą ciepła, kanalizacją sanitarną, wodną) z instalacjami zewnętrznymi (elektryczną, kanalizacją sanitarną, kanalizacją deszczową) zbiornikiem retencyjnym prefabrykowanym, utwardzonym dojściem i dojazdem do budynku oraz murami oporowymi". W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego projektant wskazał w dokumentacji projektowej przewidywany przebieg przyłączy kanalizacyjnego i wodociągowego, rezygnując z przebiegu po m.in. działce nr [...]. Przebieg oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu został oznaczony na działkach nr [...], [...], [...] (przyłącz sieci kanalizacji) oraz na działkach [...], [...], [...], [...] i [...] (przyłącz się sieci wodociągowej). Podkreślenia wymaga, że na projekcie zagospodarowania terenu przedstawia się przewidywany (ale nie wiążący projektanta i Inwestora) przebieg przyłączy do budynku, w celu wykazania możliwości przyłączenia budynku do sieci. Organy administracji architektonicznobudowlanej, w przypadku nieobjęcia przyłączy wnioskiem, nie weryfikują czy inwestor w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, dysponuje tymi nieruchomościami na cele budowlane. W zakresie przebiegu przyłącza instalacji kanalizacji i wodociągowej inwestor przedstawił oświadczenia właścicieli tych nieruchomości, z których wynika, że wyrazili oni zgodę na takie poprowadzenie przyłącza (dotyczy działek [...], [...], [...]). W odniesieniu natomiast do działek po, których inwestor zaplanował przyłącza, a dla których nie przedłożył oświadczeń ich właścicieli należy wyjaśnić, ze działki te [...], [...] i [...] maja charakter drogowy i są zarządzane przez Gminę K. . Na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego rozszerzono obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji z uwagi na w/w proponowany przez projektanta przebieg przyłączy instalacji kanalizacji i instalacji wodociągowej przez tereny działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że dla terenu inwestycji obowiązuje uchwała nr IX/56/03 Rady Gminy K. z dnia 23 września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru wsi K. w Gminie K.. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym w MPZP symbolem M19, tereny w zespole C. – N., przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne, wewnętrzne drogi dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną (§ 6 ust.1 pkt 6 i ust.1 MPZP). Przedmiotem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę jest obiekt budowlany, będący budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, jednolokalowym z wbudowanym garażem podziemnym (dwustanowiskowym). Obiekt posiada jedną kondygnację nadziemną oraz jedną kondygnację w kubaturze dachu (poddasze użytkowe). Wjazd na teren inwestycji zaplanowano od południowej strony przedmiotowej działki, a wejście główne do budynku – od strony zachodniej. Ukształtowanie terenu inwestycji jest zróżnicowane w kierunku południowo-wschodnim (różnica wysokości około 1,4 m, tj. od 916,20 m n.p.m. do 914,80 m n.p.m.). Nie przewiduje się znacznej zmiany ukształtowania terenu istniejącego. W projekcie uwzględniono niewielką niwelację terenu wokół projektowanego budynku mieszkalnego oraz jego obniżenie do poziomu przyziemia w części działki. Na terenie inwestycji brak zieleni wysokiej, nie przewiduje się wycinki drzew. Działki sąsiadujące z terenem inwestycji są w większości zabudowane zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz pensjonatową. Wyjaśnić należy, że podstawą odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę jest brak wniesienia wyjaśnień lub też niedostateczne naprawienie wskazanych przez organ wad i braków w dokumentacji projektowej. Wezwanie do usunięcia nieprawidłowości winno dawać możliwość ich naprawienia. Jednocześnie ocena poprawności wykonania nałożonych obowiązków nie może być uznaniowa, lecz winna odnosić się do obowiązujących przepisów prawa, w tym prawa miejscowego. W niniejszym przypadku, w ocenie organu odwoławczego, nieprawidłowości zostały wyjaśnione i skorygowane jeszcze na etapie pierwszoinstancyjnym, a mimo to została wydana decyzja odmowna. W niniejszej sprawie, postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. wydanym na podstawie organ I instancji nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w treści pisma nieprawidłowości w projekcie budowlanym (karta 50 akt org. I instancji). W treści postanowienia w sposób szczegółowy organ wymienił m.in. w ust. II pkt 3 - wykazanie faktycznego dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej (zgodności z treścią § 14 WT)., jednocześnie informując, że dostęp prawny przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej jest zapewniony, cyt.: "zatem należy uznać, że inwestor posiada dojazd prawny, ale nie spełnia wymagania dojazdu faktycznego (brak drogi dojazdowej do terenu inwestycji – jezdnia żwirowa występuje jedynie na części działki ewid. nr [...]." Ponadto, w trakcie trwania postępowania pierwszoinstancyjnego, pismem z 18 lipca 2024 r. (karta 60 akt org. I inst.), oraz z 1 sierpnia 2024 r., (karta 156 akt org. I inst.) poinformowano Inwestora o wniesionych przez strony postępowania uwagach dot. przedmiotowej inwestycji oraz konieczności odniesienia się do ich treści przez Inwestora. 25 lipca 2024 r. Pełnomocnik inwestora przedłożył wyjaśnienia dotyczące wskazanych w postanowieniu Starosty Tatrzańskiego z 6 czerwca 2024 r. braków projektowych jednocześnie wnosząc o korektę nazwy zamierzenia budowlanego (karta 154 akt org. I inst.). 7 sierpnia 2024 r. inwestor złożył wyjaśnienia (dotyczące uwag wniesionych przez stronę postępowania, J. P. (karty 155-157 akt org. I inst.). W tym miejscu należy się odnieść do treści zarzutów stawianych przez J. P., gdyż okoliczność ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W treści wniesionego pisma (karta 155 akt org. I inst.) J. P. poinformował, że jako współwłaściciel dz. nr [...] nie wyraża zgody na wykonanie przez Inwestora utwardzenia na w/w działce oraz prowadzenia przez nią sieci instalacji. Z kolei inwestor odpowiadając na powyższe pismo wyjaśnił, iż utwardzenie drogi dojazdowej do projektowanej inwestycji zostało już zrealizowane, co w konsekwencji wskazuje, że zarówno dostęp prawny, jak i faktyczny inwestycji do drogi publicznej został spełniony (karta 157 akt org. I inst.). Kolejne uwagi dot. inwestycji J. P. i J. P. złożyli 27 sierpnia 2024 r., informując, iż część drogi dojazdowej wzdłuż dz. nr [...] nie jest utwardzona (w szczególności fragment przylegający do działki nr [...], należącej do inwestora). Podkreślić przy tym należy, że po wpływie pism z 27 sierpnia 2024 r. Starosta Tatrzański nie powiadomił inwestora o uzupełnionym materiale dowodowym, który miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jedynym powodem odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę w/w inwestycji jest domniemany brak dostępu faktycznego do drogi publicznej, dlatego kluczowa dla niniejszej sprawy jest konieczność szerokiej analizy tego zagadnienia. Zgodnie z treścią w/w przepisu (§ 14 ust 1. WT), cyt.: "Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m." Z kolei, w kwestii sposobu utwardzenia drogi dojazdowej prowadzącej do inwestycji należy odnieść się do § 15 ust. 1. WT, cyt.: "Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych." Natomiast zgodnie z definicją dostępu do drogi publicznej, zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy przez nią rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi (rozumianej zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych) albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej (jak ma to miejsce w niniejszym przypadku), możliwy jest dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. poprzez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności drogowej. Pamiętać przy tym należy, że przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. Dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej zapewniając odpowiednią nośność i stateczność. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez Inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Podkreślić należy, że dostęp faktyczny i prawny winien się pokrywać. Dostęp do drogi publicznej, ul. [...], nr [...], następuje pośrednio, poprzez dojazd z dz. inwestycyjnej nr [...] (teren inwestycji), przez działki: ( [...], KW nr [...] (zw. – żwir), [...] własność inwestora; ( [...] KW nr [...] (j.br. – bruk) - współwłasność inwestora; ( [...], KW nr [...] (j.br. – bruk) - [...] własność inwestora; ( [...], KW nr [...] (j.br. – bruk) –fragment działki, utwardzony jako część drogi wzdłuż wschodniej granicy działki, obciążony służebnością na rzecz działki inwestycyjnej, służebność nieograniczona w czasie ujawniona wyłącznie w KW nr [...] dla dz. nr [...] (działki inwestycyjnej). Zatem dostęp prawny inwestycji do drogi publicznej jest zachowany. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz samej (tzw. czystej) mapy do celów projektowych, dołączonej do akt sprawy: droga dojazdowa urządzona na dz. nr [...] nie jest objęta terenem inwestycji, zatem nie jest też przedmiotem niniejszego wniosku o pozwolenie na budowę.; zgodnie z art. 15 ust. 1. 1 ust. 2 Pb część rysunkową projektu zagospodarowania terenu sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych. Z kolei zgodnie z adnotacją na w/w mapie została ona sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do państwowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych. Z w/w mapy do celów projektowych wynika, że dz. nr [...] jest utwardzona wierzchnią warstwą żwiru (zw.) na odcinku sięgającym za teren działki inwestycyjnej, kończąc na odcinku połowy długości dz. nr [...]. Szerokość drogi dojazdowej po dz. nr [...] wynosi od 4,0 m do 4,2 m, która w przypadku realizacji dojazdu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, winna wynosić minimum 3,0 m (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2515/23). Zatem dostęp faktyczny nieruchomości do drogi publicznej (C. B., nr [...]) zarówno wzdłuż spornego odcinka dz. nr [...], jak i wzdłuż pozostałych w/w działkach jest zachowany. Reasumując, kontrola prawidłowości badania danej inwestycji w zakresie zgodności z przepisami prawa spoczywa na organach administracji architektonicznobudowlanej. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Mapa do celów projektowych zawiera treść mapy zasadniczej pozyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zweryfikowaną przez wykonawcę prac geodezyjnych ze stanem faktycznym na gruncie, dlatego organ nie ma podstaw by podważyć prawdziwość danych w niej zawartych. Utwardzenie przy użyciu kruszywa drogi dojazdowej, która służy do komunikacji niewielkiej liczby użytkowników jest w ocenie tut. organu wystarczająca. Natomiast jak wynika z akt sprawy, Inwestor posiada 50% udziałów w dz. nr [...], dlatego w przypadku braku zgody wszystkich współwłaścicieli gruntu, powołując się na art. 199 KC, posiada on realną możliwość rozstrzygnięcia ewentualnego sporu przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Powyższe nie jest jednak kwestią mającą wpływ na przedmiotowy wniosek, ponieważ zgodnie z dokumentacją zdjęciową Inwestora oraz mapą do celów projektowych, droga dojazdowa już istnieje i nie planuje się na jej terenie żadnych robót budowlanych. Ponadto, jeżeli z akt sprawy wynika, że inwestor jest współwłaścicielem działki służącej jako dojazd do terenu inwestycji (a działka ta ewidentnie ma charakter drogi dojazdowej w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej działek nr [...], [...], [...]), to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może jedynie na podstawie braku zgody innych współwłaścicieli gruntu, co do jego urządzenia i samej możliwości przejazdu – przesądzić o braku możliwości korzystania z tej właśnie działki o charakterze drogowym, jako dojazdu do terenu inwestycji. W tym miejscu należy podkreślić, że za określenie jakie parametry nośności winna mieć droga dojazdowa odpowiada projektant. Zatem, jeżeli inwestor posiada prawa do korzystania z nieruchomości, nieruchomość ta ma ewidentnie charakter drogowy i inwestor posiada prawną możliwość realizacji docelowej drogi dojazdowej o parametrach ‘lepszych’ niż parametry wymagane na czasu budowy, to co do zasady uznaje się spełnienie § 14 WT w zakresie dostępu do drogi publicznej. Dlatego organ I instancji powołując się na § 14 WT winien był zbadać tylko możliwość zapewnienia prawnego (kwestie własności, służebności drogowych) i faktycznego (rzeczywista możliwość przejazdu) dostępu do nieruchomości. Kwestie dotyczące wzajemnych sporów współwłaścicieli terenu nie objętego nawet przedmiotowym wnioskiem nie są przedmiotem niniejszego postępowania i winny być rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej przez odpowiednie instytucje (którą nie jest organ administracji architektoniczno-budowlanej). "Kwestia natomiast uzyskania zgodności inwestycji z przepisami technicznobudowlanymi (np. § 14 rozporządzenia WT), winna być badana przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, a nie na etapie pozwolenia na budowę." (Wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r. II SA/Kr 164/22). Bezsprzecznym jest, że inwestor wystarczająco udowodnił dostęp do drogi publicznej dla planowanej inwestycji już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a decyzja organu I instancji jest wadliwa. W ocenie Wojewody Małopolskiego inwestor wywiązał się z nałożonego przez Starostę Tatrzańskiego postanowieniem z 6 czerwca 2024 r. obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dalszej części uzasadnienia organ przeprowadził analizę zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdził zgodność. Analizując zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi należy wskazać, że lokalizacja budynku jest zgodna z § 12 ust. 1 WT oraz § 12 ust. 6 pkt 1 WT (odległość rampy wjazdowej do garażu od granicy działki = 1,5 m). Z dokumentacji projektowej wynika, iż budynek mieszkalny należy traktować jako nierozprzestrzeniający ognia (NRO). Budynek zaliczany jest do kategorii ZLIV (budynki mieszkalne), zgodnie z § 209 ust. 2 pkt. 4 WT. Ponadto, zgodnie z § 8 pkt. 1) WT, projektowany budynek ze względu na wysokość (= 10,36 m) zalicza się do kategorii budynków niskich (N). Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowano zgodnie z §12 ust.1 WT, w odległościach od granic z działkami sąsiednimi: ( 8,1 m od strony wschodniej, przy granicy z dz. nr [...]; ( 8,7 m od strony zachodniej, przy granicy z dz. nr [...]; ( 4,2 m od strony północnej, przy granicy z dz. nr [...]; ( 7,1 m od strony południowej, przy granicy z dz. nr [...]. Budynki zlokalizowane na działkach sąsiednich należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO), a zachowane odległości przedmiotowej inwestycji od tych budynków spełniają zapisy § 12, § 271 ust.1 WT. Ponadto inwestycja ta nie narusza zapisów dotyczących odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiając tym samym naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, tzw. przesłaniania (§ 13 WT). Projektant na rysunku załączonym do części graficznej pzt wskazał planowaną lokalizację miejsca do gromadzenia odpadów stałych (przy zachodniej granicy działki rys. nr [...], karta w części graficznej pzt). Dodać należy, że w związku z zapisami § 23 ust. 4 WT, nie jest wymagane zachowanie odległości, o których mowa w § 23 WT. Obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji, in. dostęp do drogi publicznej ul. [...], nr [...], następuje pośrednio, poprzez dojazd z dz. inwestycyjnej nr [...], przez działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. W związku z powyższym, jak już udowodniono w niniejszej decyzji, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych zapewniono dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, spełniając przy tym treść § 14 ust. 1 WT. Ścieki bytowe z projektowanego budynku zostaną odprowadzone do sieci kanalizacji sanitarnej poprzez projektowane przyłącze (nie objęte niniejszym wnioskiem). Zaopatrzenie w wodę nastąpi do istniejącej sieci wodociągowej poprzez budowę przyłącza (nie objęte niniejszym wnioskiem). Zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi poprzez budowę przyłącza (nie objęte niniejszym wnioskiem). Główny projektant złożył oświadczenie o braku możliwości podłączenia inwestycji do istniejącej sieci ciepłowniczej. Przewiduje się rozprowadzenie wód opadowych z powierzchni utwardzonych – po terenie własnym inwestora (nieutwardzonym). Woda opadowa z dachu budynku zostanie odprowadzona przy pomocy projektowanej sieci kanalizacji deszczowej do szczelnego prefabrykowanego zbiorka na wody deszczowe, zlokalizowanego na terenie przedmiotowej działki. W przedłożonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji wynika, iż odprowadzenie wód opadowych nie narusza stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz zapewnia ochronę wód zgodnie z przepisami odrębnymi, co również zostało potwierdzone przez głównego projektanta (karta 6 części opisowej pzt). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. P. i K. W. zarzucając naruszenie: 1/ art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony, tj. A. P. o toczącym się postępowaniu oraz podjętych czynnościach zarówno przed organem I instancji jak też przed organem odwoławczym, mimo, że jest on współwłaścicielem nieruchomości ewid. nr [...] objętej kw nr [...], po której następuje bezpośredni dojazd do nieruchomości inwestora O. – K. Sp.z.o.o., co w konsekwencji spowodowało brak udziału strony w istotnej czynności postępowania bez jego winy, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art, 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2/ art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dokonanie zmian w aktach sprawy, w szczególności wykreśleniu wzmianek białym korektorem i naniesienie zmian oraz nie poinformowanie o fakcie stron postępowania; 3/ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji i zatwierdzeniu projektu, pomimo że ze względu na okoliczności sprawy w szczególności istniejące istotne uchybienia w projekcie, organ winien uchylić decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania; 4/ art. 107 § 3 k.p.a. polegające na brakach w sporządzonym uzasadnieniu poprzez nie wskazanie wszystkich stron postępowania; 5/ art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie na mocy 77 § 1 kpa obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ograniczenie się wyłącznie do podniesionego przez organ I instancji uchybienia bez zbadania w sposób szczegółowy projektu; 6/ art. 8 w zw. z art. 9, art. 11 k.p.a., tj. naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, zasady informowania stron oraz zasady przekonywania, będących podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego - poprzez działanie organu, który po zapoznaniu się skarżących z aktami postępowania dopuścił do dokonania zmian (korektor w aktach), nie zawiadomił o tym fakcie skarżących, jak też nie dokonał żadnych czynności w celu udzielenia informacji w tym zakresie; 7/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący i wszechstronny przedmiotowej sprawy i nie ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci przyznania wiarygodności zgodności projektu architektoniczno budowlanego z faktycznym wykonaniem pomimo, że: a) mury oporowe na terenie inwestycji zaprojektowane zostały w ten sposób, że na nie wydzielono dojścia do terenu biologicznie czynnego który mury te okalają; b) mur oporowy przy granicy z działką skarżących został zaprojektowany niezgodnie ze sztuką budowlaną i w sposób nieprecyzyjny, tj, na umiejscowiony na terenie o tożsamej wysokości co działka skarżących, kolejno na drugim przekroju ten punkt BB zaprojektowano w ten sposób, że wystaje on ponad teren działki sąsiedniej 120 cm, nie wskazano o ile będzie podniesiony teren projektowany od strony działki sąsiedniej; c) zgodnie ze sporządzonym projektem izolacja budynku winna zawierać mur zabezpieczony dodatkowo deską, w niemniej deska ta nie jest ujęta w przekroju elewacji co może mleć wpływ na odległości wskazane w projekcie nie zostały zachowane; d) zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu wznoszony obiekt winien zarówno formą architektoniczną, gabarytem winien nawiązywać do tradycyjnej formy i skali architektonicznej regionu, w sytuacji gdy wznoszony obiekt budowlany nie spełnia wskazanych wymogów; - co w konsekwencji powyższego doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i uchylenia decyzji w sprawie. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności reformacyjnej decyzji organu odwoławczego, którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji (o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę) i udzielono pozwolenia na budowę, dla zamierzenia polegającego budowie budynku jednorodzinnego . W ocenie organu, zamierzenie objęte projektem budowlanym, jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ma zapewniony dojazd do drogi publicznej po działkach, których jest inwestor jest właścicielem lub współwłaścicielem. W ocenie sądu decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) (dalej; ustawa) decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b)(uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przytoczona wyżej regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń) oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ust 1 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego). Stwierdzenie, iż projekt budowlany ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, kontrole o której mowa wyżej, w sposób prawidłowy przeprowadził. Dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zachodniej części obszaru wsi K. w gminie K., tak co do przeznaczenia terenu w którym inwestycja ta ma być realizowania (obszar M 19) jak i szczegółowo porównał parametry zabudowy w tym terenie obowiązujące z parametrami inwestycji planowanej. Dokonał też oceny zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zasadnie uznając, że spełnienie wymagań w tym zakresie jest wykazane. Kwestią sporną (było to przedmiotem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji) było skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną. Jak mowa wyżej, organ przyjął, że skomunikowanie to jest zapewnione po działkach stanowiących drogę dojazdową, których inwestor jest właścicielem lub współwłaścicielem. W ocenie organu, droga ta ma także odpowiednie parametry, by uznać ją za drogę dojazdową w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Stanowisko to sąd ocenił jako prawidłowe. Zgodnie z definicja zamieszczona § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.(dalej; rozporządzenie) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przepis ten we fragmencie, w którym mowa o dostępności działki do drogi publicznej należy wykładać jako dostęp w rozumieniu faktycznym i prawnym poprzez realną możliwość jej skomunikowania z drogą publiczną oraz lokalizację zjazdu do drogi publicznej. Co do kwestii prawnego dostępu do drogi publicznej, inwestor musi wykazać się, że bądź działka budowlana przylega do drogi publicznej i zagwarantowana jest możliwość lokalizacji do niej zjazdu (np. nie przylega do autostrady), bądź dostępność do drogi publicznej ma się odbywać po drodze wewnętrznej (dojazdowej) do której inwestor ma prawnie zagwarantowany dostęp, oraz z której ma zapewnioną lokalizację zjazdu do drogi publicznej i która spełnia warunki techniczno-budowlane, by zakwalifikować ją jako dojście i dojazd do drogi publicznej. Tę ostatnią kwestię (aspekty techniczno-budowlane) regulują przepisy § 14 rozporządzenia. Stanowi on, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust 3). Z przepisów tych wynika, iż minimalna szerokość jezdni drogi wewnętrznej-dojazdowej, po której odbywać się skomunikowanie z działki budowlanej z drogą publiczną, to trzy metry. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2024 r. II OSK 615/23 powyższy przepis (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) reguluje kwestię zapewnienia działkom budowlanym oraz budynkom i urządzeniom z nimi związanych dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej i określa, że szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób zapewniony jest tylko dojazd do nieruchomości, a dojście nie jest możliwe. Przepis § 14 ust. 1 r.w.t. mówi bowiem zarówno o dojściu, jak i o dojeździe zapewniającym dostęp do drogi publicznej, a nie tylko o samym dojeździe. Przywoływane przez skarżący kasacyjnie organ uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 r.w.t., dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 r.w.t., gdyż mówi nie tylko o dojściu i dojeździe do działek budowlanych i drogi publicznej, ale jednocześnie o umożliwieniu ruchu pieszych, ruchu pojazdów i postoju pojazdów. Jeżeli zatem pominie się możliwość postoju pojazdów, to dojście i dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych może być zapewniony stosownie do § 14 ust. 1 r.w.t., bez konieczności spełnienia wymogów z ust. 2 tego paragrafu. Pogląd wyżej zaprezentowany, w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Dojazd do drogi publicznej z terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym jest zapewniony, jeżeli inwestor ma prawną możliwość korzystania z drogi wewnętrznej, na której odbywa się zjazd z drogi publicznej, a droga ta ma zapewnione parametry dotyczące jej szerokości, które wynoszą minimum 3 metry. Organ wykazał, że takie parametry ma droga wewnętrzna (dojazdowa), po której ma się odbywać zjazd na drogę publiczną z terenu działki nr [...]. Dojście i dojazd do tej działki ma się odbyć się ma drodze wewnętrznej o szerokości 4,2 m do 4,2 m., a zatem drodze wystarczającej do zapewnienie dojścia i dojazdu do tej działki. Inwestor jest przy tym właścicielem lub współwłaścicielem działek, po których ta droga przebiega. Zauważyć należy, że co prawda w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, działki stanowiące drogę wewnętrzną do terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym, nie są oznaczone jako droga wewnętrzna czy dojazdowa oraz w ewidencji gruntów działki te nie są oznaczone jako działki drogowe, to są one wyodrębnione ewidencyjnie a ma podstawie portalu internetowego Geoportal, wyraźnie można stwierdzić że działki te stanowią drogę dojazdową do kilku nieruchomości w tym nieruchomości inwestora. Położone są też w terenie zabudowy mieszkaniowej, gdzie poszczególne działki budowlane nie mają zapewnionego innego dojścia i dojazdu, niż przez przedmiotowe działki. W ocenie sądu, działki te spełniają kryteria by zakwalifikować je jako droga dojazdowa. Korzystanie z działki drogowej jako dojęcie i dojazd do działki budowlanej, jest przy tym zwykłym korzystaniem z rzeczy i jeżeli działka taka jest przedmiotem współwłasności wielu podmiotów i stanowi skomunikowanie wielu działek budowlanych z drogą publiczną, absurdem byłoby wymagać zgody wszystkich współwłaścicieli, na dojście czy dojazd do poszczególnych tych działek. Także, sposób utwardzenia dróg dojazdowych do działek budowlanych, nie jest przedmiotem regulacji prawnej. Dojście i dojazd do działki budowlanej (w zależności od tego jak działka ta ma być zagospodarowana) może odbywać w teorii po drodze gruntowej. Organ ustalił zresztą, że sporny odcinek tej drogi – działka nr [...] ma nawierzchnię żwirową, co też znajduje potwierdzenie w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanym z 13 października 2025 r. o umorzeniu postępowania w sprawie budowy utwardzonego ciągu pieszo jezdnego na działce [...], jaką przedłożył pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. Decyzja ta zresztą świadczy, że na datę wydania zaskarżonej decyzji, teren działki nr [...] (ciąg pieszo-jezdny) miał utwardzoną powierzchnię, co potwierdza jej prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ. Usunięcie tego utwardzenia nastąpiło po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie wynikają z tego faktu, żadne okoliczności, które mogły by wpłynąć na ocenie sądu co do legalności zaskarżonej decyzji. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, nie bada bowiem legalności czy braku legalności robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu pod drogę dojazdową do terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym. Marginalnie zauważyć przy tym należy, że usunięte utwardzenie może być zastąpione innym utwardzeniem zaś wszczęcie a następnie umorzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanym w sprawie legalności tego utwardzenia, jest bez znaczenia dla oceny legalności decyzji, w której ten fragment drogi organ traktuje jako drogę dojazdową do działki inwestycyjnej. Zarzuty skargi są w ocenie sądu w tym zakresie bezzasadne. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.