II SA/Kr 785/21

Dnia 28 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 3 marca 2021 r. znak: [...] Wójt Gminy T., na wniosek E. S., ustalił warunki zabudowy dla budowy pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr [...] w K. W. . Odwołanie od tej decyzji złożył P. Z. wskazując, że w obrębie planowanej inwestycji nie ma tak intensywnej zabudowy. Ustalony w decyzji wskaźnik 30 % jest zbyt duży i zaburzy ład przestrzenny, albowiem w obszarze analizy nie występuje taki wskaźnik zabudowy. Skarżący nie zgodził się z ustaloną wysokością zabudowy wyjaśniając, iż budynek zlokalizowany na działce nr [...] ma wysokość wynoszącą 7,5 m. P. Z. podkreślił, że planowane budynki poprzez swoją wysokość spowodują zacienienie pomieszczeń mieszkalnych budynku na działce nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 maja 2021r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293): 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 1 (dotyczącego warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) i w tym zakresie orzekło: "1. Warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla planowanej inwestycji: - nieprzekraczalna linia zabudowy- 15 m od granicy z drogą gminną dz. nr 127/1- zgodnie z załącznikiem graficznym, - wysokość głównej kalenicy- max 9,5 m, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do okapu- max 5,40 m, - szerokość elewacji frontowej jednego segmentu do 10 m (od strony drogi gminnej), - geometria dachu- dach dwu lub wielospadowy o nachyleniu połaci od 20° do 45°, kierunek kalenicy głównej - równoległy lub prostopadły w stosunku do frontu działki - powierzchnia zabudowy do 30 % powierzchni działki nr [...], - powierzchnia biologicznie czynna minimum 30 % powierzchni działki nr [...], - dostęp do drogi publicznej- drogi gminnej dz. nr [...]." 2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu podano, iż w świetle § 3 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) w decyzji linia zabudowy ustalona w odległości 15 m od drogi gminnej, co należy uznać za prawidłowe. W świetle § 5 w/w rozporządzenia w analizie wskazano, że istniejący, średni udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 26,50 %. W decyzji wskaźnik ten ustalono na 30 %, uwzględniając fakt, że wniosek inwestora dotyczy pięciu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej. W obszarze analizy znajdują się działki gdzie stopień zainwestowania jest wyższy od 30 %. Zdaniem Kolegium nie ma tutaj podstaw do niweczenia zamierzeń inwestora. Ustalony wskaźnik nie odbiega od wskaźników zainwestowania występujących w obszarze analizy. W decyzji organ mylnie wskazał, że wskaźnik ten ma wynosić 30 % powierzchni działek, podczas gdy inwestycja dotyczy jednej działki. Dlatego Kolegium orzekając sprecyzowało, iż chodzi o działkę nr [...]. W świetle § 6 rozporządzenia średnia szerokość elewacji frontowych budynków na terenie analizowanym wynosi 10,60 m. W decyzji wskaźnik ten ustalony został na maksymalnie 10 m dla jednego segmentu, co jest zgodne z przepisami w/w rozporządzenia. W świetle zaś § 7 w/w rozporządzenia w decyzji organ nie ustalił wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, dlatego też Kolegium orzekając merytorycznie uzupełniło rozstrzygnięcie decyzji o ten wskaźnik, posiłkując się danymi wynikającymi z analizy. Jak wynika bowiem z analizy budynki sąsiadujące z terenem inwestycji nie mają tej samej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 5,36 m. Dlatego też Kolegium ustaliło wysokość górnej krawędzie elewacji frontowej do okapu maksymalnie do 5,40 m, a więc zgodnie z zapisami analizy i zgodnie z § 7 ust. 3 w/w rozporządzenia. Stosownie do § 8 w/w rozporządzenia w analizie stwierdzono, że w obszarze analizowanym występuje zróżnicowana geometria dachów, od 5° do 45°. Organ zasadnie zatem ustalił dach dwu lub wielospadowy i kącie nachylenia od 20° do 45°. Kolegium orzekło dodatkowo o dowolnym kierunku kalenicy głównej, jak bowiem wskazała urbanistka w analizie, w obszarze analizowanym kształty dachów istniejących budynków są bardzo różne, dlatego też nie ma potrzeby ustalania ściśle określonego kierunku kalenicy głównej dla projektowanych budynków mieszkalnych. Co do wysokości budynku to w obszarze analizy średnia ta wynosi 9,45 m. W decyzji wysokość kalenicy głównej ustalono na 9,5, a więc zgodnie z w/w przepisem. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano, iż wszelkie techniczne aspekty inwestycji rozstrzygane będą na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Warunki z art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są w niniejszej sprawie również spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej - działka nr [...]. Teren objęty wnioskiem ma zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej, na co wskazuje mapa zasadnicza załączona do wniosku inwestora. Ponadto w aktach sprawy zalega zapewnienie przyłącza sieci gazowej (pismo firma A z dnia 16.09.2020 r.), do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej (pismo [...] Wodociągów z dnia 21.08.2020r.), do sieci energetycznej (pismo firma B z dnia 21/j0i8r2d20r.). Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 w/w ustawy również jest spełniony z uwagi na fakt, że działka K. W. nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego urbanistę B. K. zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt decyzji został uzgodniony z Starostą Powiatu w T. w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z dnia 09.02.2021 r. znak: [...]) oraz Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w zakresie ochrony terenów górniczych (postanowienie z dnia 10.02.2021 r. znak: [...]). Zgodnie z wyjaśnieniami Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (pismo z 20.10.2020 r. znak: [...]) na terenie działki nr [...] w K. W. nie znajdują się urządzenia melioracji wodnych. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożył P. Z. zarzucając naruszenie: - art. 7 i 8 Kpa, poprzez zaniechanie podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. - art. 9 i 11 Kpa poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasada pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, - art. 77 § 1 i 78 § 2 Kpa, poprzez niedokonanie wyczerpującej i złożonej analizy materiału dowodowego oraz poczynienie ustaleń w sprzeczności ze stanem faktycznym. - § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), poprzez błędne uznanie, że średni udział powierzchni zabudowy wynosi 26,5 %, w sytuacji gdy warunki urbanistyczne analizowanego obszaru uzasadniały oparcie analizy na wskaźniku innym niż średni. - § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na zaniechaniu określenia ilości miejsc parkingowych i na pominięciu tej kwestii w ustalaniu parametru ilości miejsc parkingowych dla inwestycji, W uzasadnieniu podkreślono, iż SKO błędnie uznało obliczenie wskaźnika, które powinno polegać na ustaleniu średniej arytmetycznej wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki w oparciu o wartości (na wszystkich zabudowanych nieruchomościach znajdujących się w obszarze analizowanym). W zgromadzonych dotychczas materiałach nie znajduje się szczegółowe zestawienie wskaźników zabudowy dla wszystkich działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, co uniemożliwia mi weryfikację przyjętych przez organ I instancji wskaźników. Wg skarżącego W obszarze analizowanym znajdują się działki, dla których wskaźnik zabudowy jest niższy niż przyjęty. Są to działki: - 926 - wskaźnik wynosi 9,03 %. powierzchnia działki to 2300 m2 ,a powierzchnia, zabudowy 207,6 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 7,69 %, powierzchnia działki to 1300 m2 ,a powierzchnia, zabudowy 100 m2 - 77- wskaźnik wynosi 3,51 %. powierzchnia działki to 3700 m2 ,a powierzchnia, zabudowy 130 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 16,93%, powierzchnia działki to 1122 m2, a pow. zabudowy 190 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 23,05%, powierzchnia działki to 820 m2, a powierzchnia zabudowy 189 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 16,50%, powierzchnia działki to 1000 m2, a pow. zabudowy 165 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 7,33 %, powierzchnia działki to 600 m2, a pow. zabudowy 44 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 15%, powierzchnia działki to 800 m2, a pow. zabudowy 120 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 14,81%, powierzchnia działki to 900 m2, a pow. zabudowy 133,25 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 3,50%, powierzchnia działki to 600 m2, a powierzchnia zabudowy 21 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 9,56%, powierzchnia działki to 1600 m2, a powierzchnia zabudowy 153 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 8,22%, powierzchnia działki to 2300 m2, a powierzchnia zabudowy 189 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 5,88%, powierzchnia działki to 2500 m2, a powierzchnia zabudowy 147 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 7,27%, powierzchnia działki to 1500 m2, a powierzchnia zabudowy 109 m2 -[...] - wskaźnik wynosi 19,43%, powierzchnia działki to 700 m2, a powierzchnia zabudowy 136 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 13,38%, powierzchnia działki to 1300 m2, a powierzchnia zabudowy 174 m2 - [...] - wskaźnik wynosi 8,83%, powierzchnia działki to 1472 m2, a powierzchnia zabudowy 130 m2 Z powyższej analizy wynika, że po zsumowaniu wartości wskaźników i podzieleniu jej przez ilość zabudowanych działek - otrzymano obliczony stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia średni wskaźnik zabudowy, który wynosi 11,17 %. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przedstawiło w uzasadnieniu decyzji szczegółowy sposób obliczenia tego wskaźnika, który można byłoby zweryfikować. Przyjęty wskaźnik 30% przez organ II instancji, wg jego opinii nadal znacząco odbiega od wskaźnika średniego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie w tych okolicznościach uznało, że średni udział powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 26,50 % w obszarze analizowanym i ustaliło wskaźnik na 30% dla planowanej inwestycji. W świetle takiej wiedzy budzi wątpliwość obliczony średni wskaźnik zabudowy przez Organ I Instancji. Wynika z tego, że współczynnik zabudowy dla planowanej realizacji 5 obiektów zabudowy szeregowej na działce [...] zwiększy się ponad dwukrotnie do stanu aktualnego (w stosunku do średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy występującego na obszarze zabudowanym). Ponadto jest to obszar wiejski i nie występuje na nim jakakolwiek zabudowa szeregowa, lecz większość działek w obszarze analizowanym, jest zabudowana o wiele niższym wskaźnikiem zabudowy, budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi i innymi z nimi funkcjonalnie powiązanymi lub też powiązanymi z rolnictwem. Ponadto brak określenia ilości miejsc parkingowych przez organ I i II instancji stanowi naruszenie §18 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Budowa 5 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce objętej wnioskiem z pewnością spowoduje duży wzrost natężenia ruchu drogowego i może doprowadzić do zablokowania ruchu kołowego przy ul. [...] w K. W. . Dlatego też brak określenia w decyzji przez organ I i II instancji ilości miejsc parkingowych dla tego typu obiektu nie będzie bez uszczerbku dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości wzdłuż ulicy [...] w K. W. . Wymagana liczba miejsc postojowych powinna być przedmiotem analizy, z uwzględnieniem specyfiki rejonu i zamierzonego sposobu wykorzystania terenu, tj. czy 5 budynków na jednej działce i z jednym wjazdem na działkę [...] w K. W. nie utrudni płynności komunikacji drogowej w okolicy, z niekorzyścią dla stałych użytkowników ulicy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 28 października 2021 r. Skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na oczywiście wadliwą analizę urbanistyczną, która stanowiła podstawę do określenia parametrów zabudowy dla planowanego zamierzenia. Jak trafnie podnosi się w skardze, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla działek z obszaru analizowanego, został w analizie znacząco zawyżony, co przełożyło się na znaczące zawyżenie średniej tego wskaźnika. Z pomiarów dokonanych przez Sąd z wykorzystaniem mapy Geoportalu, czyli w analogiczny sposób jak liczył skarżący wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został prawie w każdym wypadku zawyżony przez urbanistę o kilkadziesiąt procent. Choć pomiar dokonany przez skarżącego i Sąd nie jest precyzyjny, to jednak skala rozbieżności jest tak znaczna, że całkowicie dyskwalifikuje przedmiotową analizę urbanistyczną jako dokument, w oparciu o który można wyznaczyć parametry dla nowej zabudowy. Zaznaczyć też należy, że z pomiarów dokonanych przez Sąd wynika, że skala zawyżenia jest niższa niż wskazał skarżący ale i tak niezwykle istotna, ponieważ rzeczywisty średni wskaźnik wielkości powierzchni istniejącej zabudowy jest o kilkadziesiąt procent niższy niż podano w analizie. Dla przykładu należy wskazać, że z pomiarów dokonanych przez Sąd wynika, że dla działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, tj. działki nr [...] i [...] wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został w analizie zawyżony o ponad 60%. Odpowiednio wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi ok. 13,3% zamiast 22% i ok. 9,3% zamiast 15%. Natomiast w przypadku działki nr [...] zawyżenie wynosi ok. 100%, gdyż wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy to ok. 10%, a nie 20% jak podano w analizie. Biorąc pod uwagę, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy został w zaskarżonej decyzji ustalony w wielkości jeszcze o ponad 13% większej niż istotnie zawyżona średnia podana w analizie, wyrazić należy pogląd, że parametr ten został ustalony w wysokości oczywiście nieprawidłowej, co czyni zaskarżone decyzje wadliwymi w stopniu uzasadniającymi wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W ponownym postępowaniu organ zleci sporządzenie nowej analizy urbanistycznej, a przed wydaniem decyzji zweryfikuje jej rzetelność, w zakresie wskazanych w niej parametrów zabudowy. Ponadto jeśli z uwagi na zachowanie ładu przestrzennego urbanista uzna, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki może być większy niż średnia z obszaru analizowanego, to musi to jednoznacznie wynikać z treści samej analizy. Wyznaczenie cech zabudowy i zagospodarowania terenu na zasadzie wyjątku musi wynikać z analizy, czyli być uzasadnione przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej, tzn. treść analizy powinna wykazywać, że odstąpienie od średniego wskaźnika służy zachowaniu ładu przestrzennego. Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Zabudowa szeregowa stanowi bowiem kontynuację funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej jaka występuje w obszarze analizowanym. Istotnym jest natomiast, aby jej parametry urbanistyczne zostały dostosowane do istniejącej zabudowy w sposób, umożliwiający zachowanie ładu przestrzennego. Co się tyczy miejsc postojowych, to aktualnie w orzecznictwie za przeważający należy uznać pogląd, który wyraża też Sąd rozpoznający sprawę, że w decyzji o warunkach zabudowy nie ma obowiązku wyznaczania konkretnej liczby miejsc postojowych. Obowiązek taki jako wprost wyartykułowany nie wynika bowiem z żadnego aktu prawnego, w szczególności z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli natomiast liczba taka w decyzji zostanie określona, to zgodnie z § 18 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, liczbę miejsc postojowych w decyzji o pozwoleniu na budowę należy dostosować do wymagań ustalonych w tym zakresie w decyzji o warunkach zabudowy. Co się tyczy technicznych aspektów inwestycji, w tym m.in. przesłaniania i zacienienia, to stanowią one przedmiot postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakresie pozostałych parametrów urbanistycznych należy wyrazić pogląd, że są one prawidłowe przy założeniu, iż w analizie wskazano rzeczywiste parametry obiektów istniejących w obszarze analizowanym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. tytułem zwrotu uiszczonego od skargi wpisu oraz kwotę 480 zł. tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w stawce podstawowej i zwrot opłaty za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł.