II SA/Kr 788/10

Kraków, dnia 12 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 12 marca 2010r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zaliczki postanawia: odrzucić skargę. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wniósł skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 12 marca 2010r. Nr [...], mocą którego ustalono wysokość zaliczki na poczet postępowań prowadzonych na wniosek Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie ustalenia odszkodowań za nieruchomości przeznaczone pod lokalizację drogi: Rozbudowa skrzyżowania ulic; Radzikowskiego - Conrada - Armii krajowej - Jasnogórskiej w Krakowie wraz z rozbudową infrastruktury: odwodnienia, oświetlenia, sygnalizacji świetlnej oraz kolidującego uzbrojenia podziemnego sieci: kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, gazociągowej, elektroenergetycznych i teletechnicznej na kwotę 41.358,00 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że na powyższe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), określanej w skrócie "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W przedmiotowej sprawie wniesiono skargę na postanowienie ustalające wysokość zaliczki na pokrycie kosztów postępowania, wydane w trybie art. 262 § 2 k.p.a. Skarga na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, ponieważ postanowienie ustalające wysokość zaliczki nie mieści się w żadnej kategorii postanowień, które, zgodnie z przytoczonym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 3 p.p.s.a., można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Niewątpliwie bowiem nie jest to postanowienie, które kończy postępowanie, ani też nie jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, gdyż dotyczy jedynie kwestii zaliczkowania kosztów. Ostateczne koszty i strony zobowiązane do ich pokrycia ustalane są w oparciu o art. 264 § 1 k.p.a., który stanowi, iż jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Dopiero postanowienie wydane w trybie art. 264 § 1 k.p.a. podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Zatem postanowienie o ustaleniu wysokości zaliczki na koszty nie jest też postanowieniem, na które służy zażalenie, ponieważ zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie służy tylko na takie postanowienia, w stosunku do których kodeks wyraźnie taką możliwość ustanawia. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadził zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 262 § 2 k.p.a. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z trzech opisanych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.