II SA/Kr 797/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi B. B., J. L., W. K. i G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. odrzuca skargi B. B., J. L. i G. S.; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego W. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Wnioskodawca Firma B w K. złożyła w dniu 4 marca 2016 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Po doprecyzowaniu nazwy zamierzenia inwestycyjnego pismem z dnia 31 marca 2016 r. oraz oświadczeniem z dnia 15 marca 2016 r. powyższy wniosek obejmował "Budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową zjazdu (...) przy ul. [...] w K.". 2. Prezydent Miasta K., po rozpoznaniu wniosku [...] w K., decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r. (znak: [...]) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową zjazdu na działce nr [...] obr. jw. przy ul. [...] w K.." Nadto, organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie stalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę zjazdu z drogi publicznej ul. [...] nr działki [...] obr. [...] w zakresie pasa drogowego. Parametry przyszłej inwestycji zostały określone w następujący sposób: . linia zabudowy – ustalona została zgodnie z par. 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej akt powoływany jako "rozporządzenie") – od strony ul. [...] w odległości 6,5 m od granicy z działką drogową nr [...] (na przedłużeniu istniejącej zabudowy jednorodzinnej, położonej na działce nr [...]) zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym nr [...] do decyzji; . wskaźnik powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki – ustalony na podstawie par. 5 ust. 2 rozporządzenia, wyznaczono na poziomie 27 % z tolerancją +- 1 % (tj. od 26 do 28%); udział powierzchni biologicznie czynnej – min. 50 % . szerokość elewacji frontowej – 10 m +- 1 m; . wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki – poziom okapu wyznaczono od 4,5 do 5m jednak nie wyżej niż 232 m.n.p.m. Podstawą prawną ustalenia tego parametru był par. 7 ust. 4 rozporządzenia; . geometria dachu: przewidziano dach dwu- lub wielospadowy, kąt nachylenia od 30 do 45 stopni, doświetlenie poddasza oknami połaciowymi, facjatami lub lukarnami, o kształcie nawiązującym do formy dachu; kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki, równoległy do kierunku szeregu; wysokość kalenicy przewidziano od 8 do 9 m, nie więcej niż 236 m.n.p.m. dopuszczono zastosowanie elementów płaskich – maksymalnie do poziomu okapu w celu utworzenia tarasów wypoczynkowych, zadaszenia wybudowanych garaży, wejść do budynków. Podstawą prawną ustalenia tego parametru był par. 8 rozporządzenia; . dostęp do drogi publicznej: wg organu I instancji, inwestycja ma bezpośredni dostęp do ul. [...] oraz pośredni od ul. [...], poprzez drogę wewnętrzną po działce nr [...] i [...]; . w zakresie komunikacji w decyzji wskazano, że obsługa komunikacyjna – ul. [...] odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd na drogę wewnętrzną przebiegającą po działkach [...] i [...] – prowadzącą na teren inwestycji oraz ul. [...] poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji; . w zakresie miejsc parkingowych przyjęto wskaźnik 1,2 miejsca na 1 mieszkanie. 3. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. B., W. K., J. K., W. K., E. D.. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28.03.2018 r. (SKO.Zp [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie punktu I Załącznika nr 1 Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, pkt 4. "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji" litera d) punkt pierwszy "inne warunki w komunikacji", i w tym zakresie orzekło, co do istoty rzeczy w ten sposób, że: I.4.d. Załącznika nr 1 do decyzji brzmieć będzie zgodnie z oświadczeniem ZIKiT z dnia 5.05.2016 r. oraz oświadczeniem pełnomocnika inwestora E. Z. dnia 27.02.2018 r.: Teren planowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...] oraz pośredni dostęp do ul. [...] i tym samym do drogi publicznej ul. [...] poprzez wskazaną działkę nr [...] oraz poprzez sąsiadującą z nią działkę o nr [...], na których to działkach znajduje się droga wewnętrzna i działki te są własnością Inwestora. W pozostałym zakresie Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Prezydenta Miasta K. w mocy. Organ odwoławczy, powołując się na przepisy art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, iż przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczną jest prawidłowa. SKO podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta K., iż w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane obiektami, które mogą stanowić podstawę dla ustalenia poszczególnych parametrów i wskaźników dla projektowanego przedsięwzięcia. Działkami sąsiednimi, które będą służyć odwzorowaniu funkcji zabudowy oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę są działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Organ odwoławczy szczegółowo omówił parametry nowej zabudowy wynikające ze sporządzonej w sprawie analizy i stwierdził, iż wskaźniki i parametry są wręcz odzwierciedleniem tych danych występujących w terenie, bowiem nie odbiegają od już istniejących i z reguły ustalane były na poziomie wielkości średnich z obszaru. SKO w K. podkreśliło, że jakkolwiek mająca powstać zabudowa mieszkaniowa będzie zabudową wielorodzinną, to posiadać będzie parametry zabudowy jednorodzinnej. SKO stwierdziło, iż teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], a zatem wskazanie działek leżących przy tej ulicy, jako możliwych do odwzorowania cech i gabarytów jest w pełni zasadne. 5. Skargę do WSA w Krakowie na opisaną wyżej decyzję wnieśli B. B., J. L., W. K. oraz G. S.. Decyzji tej zarzucono naruszenie: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) poprzez ustalenie, iż istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; b) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż funkcja mieszkaniowa wielorodzinna to ta sama funkcja co funkcja mieszkaniowa jednorodzinna; c) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588) poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego; d) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez ustalenie, iż teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej tj. ulicy [...] i [...]; e) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez ustalenie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie odprowadzania wód opadowych jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Skarga zawierała wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w K. jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wnosiła też o zasądzenie kosztów postępowania. 6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. 7. W piśmie z dnia 16 października 2018 r. uczestniczka E. D. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga B. B., J. L. oraz G. S. podlegała odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik wymienionych wyżej skarżących został skutecznie wezwany do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo prawidłowego odebrania powyższego wezwania, opłata sądowa nie został uiszczona (k. 42, 43). Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu, o czym sąd orzekł w pkt. II sentencji wyroku. Rozpoznając zaś skargę W. K. sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO w K. z dnia 28 marca 2018 r., jak również poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2017 r. obarczone są wadą nieważności. Stosownie do art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. Przepis art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Przypadkiem tym objęta jest m.in. sytuacja skierowania decyzji tj. ukształtowania sytuacji prawnej osoby, która nie może być podmiotem praw i obowiązków, gdyż już nie istnieje. Jak wynika z zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 sierpnia 2017 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony został przez Firma B w K.. Ten też podmiot był adresatem wydanych w ocenianej sprawie decyzji i beneficjentem ustalonych warunków zabudowy nieruchomości. Z analizy zamieszczonych w K. Rejestrze Sądowym wpisów dotyczących powyższego podmiotu (spółki jawnej) wynika natomiast, że podmiot ten został wykreślony z rejestru przedsiębiorców w dniu 24 maja 2017 r., zaś orzeczenie o wykreśleniu uprawomocniło się w dniu 10 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 25[1] Kodeksu spółek handlowych, spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru, zaś rozwiązanie takiej spółki następuje z chwilą wykreślenia jej z rejestru (art. 84 par. 2 k.s.h.). Stwierdzić więc należy, iż już w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (30 sierpnia 2017 r.) nie istniał podmiot (spółka jawna), który uznany został przez orzekające organy administracji za wyłącznego beneficjenta praw z wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Podmiot ten, z momentem wykreślenia z KRS, utracił bowiem byt prawny. Obie zaskarżone decyzje skierowane zatem zostały do podmiotu, który nie istniał już w chwili wydawania tych decyzji. Wypełnia to przesłankę określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. i nakazuje stwierdzić nieważność tak wydanych decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność decyzji SKO w K. z dnia 28 marca 2018 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt III sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 par. 2 p.p.s.a.