II SA/Kr 798/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 na rozprawie sprawy ze skargi T. D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. Starosta [...] postanowieniem z 28.04.2011 r., na podstawie art. 123 kpa w zw. z art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 art. 120, art. 121 § 2 i § 4 oraz art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze. zm.) nałożył na T. D. grzywnę w wysokości 2000 zł, w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego mostu ramowego na potoku bez nazwy, prawym dopływie potoku [...], na działce nr ewid. [...], [...] w S. i na działce nr ewid. [...] w K.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 27.07.2010 r. T. D. zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane zgłosił zamiar budowy mostu ramowego na potoku bez nazwy, prawym dopływie potoku [...] na działkach nr [...] i [...] w S. a także na działce nr [...] w K. jako tymczasowego przewidzianego do rozbiórki nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Obowiązek rozbiórki wynika z art. 29 ust.1 pkt 12 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Termin rozbiórki upłynął z dniem 19.01.2011 roku. W dniu 14.03.2011 r. wezwano Inwestora do wykonania obowiązku rozbiórki mostu wynikającego z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane z zagrożeniem, w przypadku niewykonania w/w obowiązku skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wezwanie zostało doręczone skutecznie w dniu 17.03.2011 r. Wizja w terenie dokonana po wezwaniu w dniu 29.04.2011 r. potwierdziła, że w dalszym ciągu obowiązek rozbiórki nie został wykonany. W związku z powyższym celem wyegzekwowania obowiązku rozbiórki mostu wdrożono postępowanie egzekucyjne. W ocenie organu zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jest środkiem najmniej uciążliwym a zarazem bardziej skutecznym. Wysokość grzywny została ustalona na podstawie art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nałożenie grzywny w wysokości 2000 zł jest wystarczające do osiągnięcia celu grzywny jakim wykonanie obowiązku rozbiórki. Na powyższe postanowienie zażalił się T. D., domagając się uchylenia postanowienia i umorzenia wszczętego postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że przedmiotem jego zgłoszenia była odbudowa mostka, bez ograniczenia czasowego dla jego istnienia i że został wprowadzony w błąd przez urzędnika, który nakazał mu wprowadzenie poprawek do wniosku. Ponadto organ nie odniósł si do jego wniosków o zawieszenie postępowania w tej sprawie i mediację. Podkreślił również, że droga przez mostek to jedyna droga do jego działki siedliskowej, a orzeczona grzywna stanowi 1/6 jego rocznego dochodu. Wojewoda [...] postanowieniem z 20.06.2011 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie Starosty [...] w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, postanowieniem z 29.05.2012 r. znak: [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z 25.07.2012 r. znak: [...], stwierdził nieważność wyżej wymienionego postanowienia Wojewody [...] z 20.06.2011 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 28.02.2013 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2315/12 uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25.07.22012 r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie z 29.05.2012 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 5.08.2013 r. znak: [...], działając z urzędu, kolejny raz stwierdził nieważność postanowienia Wojewody [...] z 20.06.2011 r. znak: [...]. Postanowieniem z 19.09.2013 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku T. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z 5.08.2013 r. znak: [...]. Postanowienie z 19.09.2013 r. zostało zaskarżone przez H. i T. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z 28.03.2014 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 23 § 4, art. 120, art. 121 § 2 i 4 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), w wyniku ponownego rozpatrzenia zażalenia T. D. na postanowienie Starosty [...] z 28.04.2011 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie ze zgłoszeniem z 26.07.2010, tymczasowy most ramowy winien zostać rozebrany najpóźniej przed upływem 120 dnia liczonego od 26.08.2010 r., tj. 24.12.2010 r. (art. 29 ust. 1pkt. 12 ustawy Prawo budowlane). W ocenie Wojewody [...] rozbiórka obiektu tymczasowego wskazanego w zgłoszeniu T. D., jest niepieniężnym obowiązkiem inwestora, którego źródłem jest zgłoszenie z określonym w nim terminem rozbiórki. Rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, nie później niż przed upływem 120 dni od dnia określonego w zgłoszeniu rozpoczęcia budowy, jest konstytutywnym elementem normy prawnej wynikającej z art. 3 pkt. 5 oraz art. 29 ust. 1 pkt. 12 ustawy Prawo budowlane, Oznacza to, że bez uwzględnienia tego warunku nie można mówić o tymczasowym obiekcie budowlanym. Obowiązek rozbiórki w określonym terminie tymczasowego obiektu budowlanego wynika również z samego zgłoszenia inwestora i z faktu jego przyjęcia przez właściwy organ bez wnoszenia sprzeciwu. Nie ulega więc wątpliwości, że obowiązek rozbiórki bądź przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego wynika bezpośrednio z przepisu prawa, dlatego ustawodawca nie sformułował w ustawie Prawo budowlane, odrębnego przepisu stanowiącego o istnieniu takiego obowiązku. W przypadku niedokonania rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego w przewidzianym w zgłoszeniu terminie, zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji, bowiem jest to obowiązek o charakterze niepieniężnym, o którym mowa w art. 2 § 1 pkt. 10, w związku z art. 3 § 1 tej ustawy (wyrok NSA z 14.05.2013 r., sygn. akt II OW 13/13). Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie. W szczególności wskazał, że Starosta [...], w piśmie z 14.03.2011 r. znak: [...], wezwał T. D. do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego mostu. W piśmie tym zaznaczył, że w przypadku nie wykonania powyższego obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Stwierdził również, że obowiązek rozbiórki stał się wymagalny z dniem: 19.01.2011 r., ze względu na faktyczną datę rozpoczęcia budowy, wskazaną przez T. D. na dzień: 20.09.2010 r. Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Natomiast zgodnie z art. 26 § 5 tej ustawy, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że pismo z 14.03.2011 r. T. D. odebrał 17.03.2011 r., zatem postępowanie egzekucyjne mogło zostać wszczęte najwcześniej po 24.03.2011 r. W wyniku kontroli przeprowadzonej 6.04.2011 r. w terenie stwierdzono, że rozbiórka tymczasowego mostu nadal nie została wykonana. W związku z tym, Starosta [...] w tym samym dniu - tj. 6.04.2011 r. wystawił tytuł wykonawczy, który został doręczony T. D. 13.04.2011 r., zatem egzekucja została wszczęta 13.04.2011 r. W tytule wykonawczym został pouczony o przysługującym mu prawie do zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżone postanowienie o nałożeniu na zobowiązanego grzywny w wysokości 2 000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a polegającego na obowiązku wykonania rozbiórki tymczasowego mostu ramowego, zostało podjęte z zachowaniem przepisów ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.). Okoliczności podnoszone przez T. D. w zażaleniu na wyżej wymienione postanowienie oraz wniosek o rozpatrzenie pod kątem prawnym zgłoszenia zamiaru odbudowy mostu ramowego, jakiego dokonał 26.07.2010 r., nie podlegają uwzględnieniu i rozpatrzeniu w niniejszej sprawie. Postępowanie przeprowadzone przez Wojewodę [...] dotyczyło postępowania Starosty [...] przeprowadzonego na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji, a nie postępowania dotyczącego zgłoszenia z 26.07.2010 r. Żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego nie może zostać uwzględnione, ponieważ w ocenie Wojewody [...], działania podjęte przez Starostę [...] są zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 59 § 1 tej ustawy. T. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 16, art. 77 § 1 , art. 107 § 3 kpa. Wskazał, że z zaskarżonego postanowienia nie wynika jednoznacznie kontroli jakiego postanowienia dotyczy. Organ nie wyjaśnił również czy decyzja Starosty [...] z 31.08.2006 r. znak: [...] na podstawie dołączonego do niej operatu wodnoprawnego pozwalała na odbudowę mostu. Nie odniósł się również do prawidłowości dokonanego zgłoszenia, z którego nie wynikało, że ma on zostać rozebrany. Ponownie podkreślił, że nakazanie mu rozbiórki mostku jest wynikiem błędów urzędników i że jego zamiarem nigdy nie było wybudowanie mostku na czas ograniczony. Skarżący wskazał również, że mostek istniał w tym miejscu od wielu lat i został jedynie wyremontowany, nie stanowi nowej inwestycji. Rozbiórka mostku oznaczać będzie brak dostępu ich nieruchomości do drogi publicznej co jest sprzeczne z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało ostateczne postanowienie Wojewody [...] z 28. 03. 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z 28.04.2011 r. nakładające na T. D. grzywnę w wysokości 2000 zł, w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego mostu ramowego na potoku bez nazwy, prawym dopływie potoku [...], na działce nr ewid. [...], [...] w S. i na działce nr ewid. [...] w K.. Skarga jest niezasadna . Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 tej ustawy z 17.06.1966 r. postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.e.a.) , egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (art. 3 § 1 u.p.e.a.) Zgodnie z przepisem 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenie tego upomnienia. Zgodnie z przepisem art. 26 § 1 cyt. ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. A zatem chwilą wszczęcia egzekucji w rozumieniu art. 26 § 5 jest dzień, w którym dochodzi do prawem określonego zdarzenia wywołującego w myśl tej regulacji określony w niej skutek w postaci wszczęcia egzekucji (wyrok NSA z 12. 08. 2008 r., sygn. akt I FSK 1298/06). Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. dla skuteczności wszczęcia egzekucji administracyjnej wymaga doręczenia tytułu wykonawczego. Nadto należy podkreślić, że co do zasady organ egzekucyjny nie jest upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, organ jednak może egzekwować jedynie obowiązek wymagalny. Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w kontrolowanym postępowaniu obowiązkiem objętym tytułem wykonawczym wystawionym przez Starostę [...] w dniu 6 kwietnia 2011 r. była rozbiórka tymczasowego mostu ramowego na potoku bez nazwy, prawym dopływie potoku [...], na działce nr ewid. [...], [...] w S. i na działce nr ewid. [...] w K.. Jak ustaliły organy I i II instancji - przedmiotowy obiekt użytkowany był po upływie terminu wskazanego w zgłoszeniu dokonanym w dniu 27 lipca 2010 r. przez inwestora T. D.. Obiekt ten, co jednoznacznie wynika ze zgłoszenia sporządzonego pismem odręcznym na urzędowym formularzu i podpisanym przez T. D. - przedłożonym do administracyjnych akt sprawy – stanowi obiekt tymczasowy zrealizowany na 120 dni. W zgłoszeniu wskazano, iż termin rozpoczęcia robót budowlanych nastąpi w dniu 26 sierpnia 2010. Obowiązek rozbiórki obiektu tymczasowego wynika z przepisu art. 3 pkt 5 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (. Dz. U. 2010 nr 243 poz. 1623), stosownie do których pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego ). Przez tymczasowy obiekt budowlanym - należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe ( art. 3 pkt 5). W tej sytuacji, po stwierdzeniu przez organ, że przedmiotowy tymczasowy most ramowy mimo upływu terminu do jego użytkowania był nadal użytkowany – a zatem nie został rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce - organ na podstawie przepisu art. 15 u.p.e.a. przesłał pisemne upomnienie z 14 marca 2011 r. Skarżącemu, odebrane w dniu 17 marca 2011 r. i po kolejnym stwierdzeniu w dniu 6 kwietnia 2011 r., iż obowiązek nie został wykonany – co jest poza sporem gdyż przedmiotowy most jest nadal użytkowany, organ prawidłowo wystawił tytuł wykonawczy w dniu 6 kwietnia 2011 r. Tytuł wykonawczy został doręczony w dniu 13 kwietnia 2011 r. , co oznacza , że w tym dniu wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Należy podkreślić, że celem administracyjnego postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji obowiązków przez podmiot zobowiązany. Z prawidłowo i poczynionych wyczerpujących ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że przedmiotowy most ramowy stanowiący stosownie do zgłoszenia obiekt tymczasowy, a więc zrealizowany legalnie, winien być rozebrany po upływie ustawowe terminu, natomiast bezspornym jest, iż jest on nadal użytkowany czyli obowiązku nie wykonano. W związku z powyższym, w sytuacji gdy Skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa także po wszczęciu postępowania egzekucyjnego - organ egzekucyjny mając za podstawie art. 121 § 2 i 4 u.p.e.a. był upoważniony i zobowiązany do nałożenia na Skarżącego grzywny w celu przymuszenia. W ocenie Sądu organ prawidłowo nałożył grzywnę w celu przymuszenia i poprawnie uzasadnił jej wysokość, wskazując iż jest to środek najmniej uciążliwy i skuteczny. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez organy I i II instancji dyspozycji z art. 7 i 8 kpa. Artykuły te bowiem stanowią o obowiązku stania na straży praworządności, podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7) i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli(art. 8). Uwzględniając wagę i charakter nałożonego, a niewykonanego przez skarżącego do dnia wydania postanowienia organu II instancji obowiązku oraz długi okres, od powstania obowiązku rozbiórki (grudzień 2010 r.) organy nie uchybiły ww. zasadom. Zasada z art. 7 kpa stanowiąca, że organy stoją na straży praworządności zobowiązuje bowiem organy w tym egzekucyjne do podejmowania działań przewidzianych prawem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 kpa trzeba natomiast wskazać, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z przepisami prawa procesowego w tym postępowania egzekucyjnego w administracji - jak to miało miejsce w sprawie poddanej sądowej kontroli - stanowi przykład działania zgodnego z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Bez znaczenia w sytuacji stosowania omawianego środka egzekucyjnego są podnoszone w skardze argumenty wskazujące na względy ekonomiczne, na użyteczność a nawet na niezbędność powyższego mostu ramowego, subiektywne odczucia skarżącego, ze został wprowadzony w błąd przez urzędnika lub, że przedmiotowy most nie stanowi "nowej inwestycji". Trzeba podkreślić, że sam skarżący w zaktualizowanym wniosku z 27 lipca 2010 r. własnoręcznie wpisał iż mostek jest "tymczasowy na okres 120 dni" . Nietrafne są również podnoszone w skardze zarzuty naruszenie Konstytucji w tym zasady wolności i godności człowieka, zasady równości wobec prawa i zasady niedyskryminacji. Grzywna w celu przymuszenia jest bowiem prawną odpowiedzią na niezgodne z przepisami postępowanie zobowiązanego, który dobrowolnie uchyla się od wykonania nałożonego nań obowiązku prawnego, narażając się tym samym na niedogodności związane z przymusową egzekucją. Należy przy tym podkreślić, iż grzywna ta nie stanowi kary, lecz środek mający na celu przymuszenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, a postanowienie w tej kwestii wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Ponadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia (art. 126 powołanej ustawy). Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.