II SA/Kr 800/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z.o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.znak:[...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Wojewoda decyzją z dnia 13 kwietnia 2018 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. (obecnie: [...] Sp. z o.o.) od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 sierpnia 2017 r., Nr [...] (znak: [...]), wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi na budynku przy ul [...] w K., teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 10 sierpnia 2017 r., Nr [...] (znak: [...]), Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z dnia 12 czerwca 2017 r. dotyczącego robót określonych we wniosku, jako instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi na budynku przy ul. [...], dz. nr [...], wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. w W.. Strona odwołująca się zarzuciła kwestionowanej decyzji, m.in. naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b., poprzez ich niezastosowanie i wniesienie sprzeciwu oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., poprzez jego zastosowanie, gdy nie istniały przesłanki do jego zastosowania. Ponadto strona odwołująca się podniosła, że sprzeciw został wniesiony po upływie terminu materialnoprawnego wyznaczonego przez ustawodawcę. Wojewoda, badając przedmiotową sprawę wskazał na wstępie, że rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno być – co do zasady – poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 u.p.b.), poza wyliczonymi w art. 29-31 u.p.b. w sposób enumeratywny rodzajami budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. W nawiązaniu do powyższego, organ odwoławczy podał, że przedmiotowe zamierzenie (instalacja na dachu budynku antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 8,17 m wraz z urządzeniami radiokomunikacyjnymi oraz towarzyszącym osprzętem) zostało zgłoszone, na zasadzie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., jako instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. (urządzenia o wysokości powyżej 3 m). Tym samym organ II instancji podkreśli, że zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy była ocena, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy ww. zgłoszenie może być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, czy też koniecznym będzie uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, że w przypadku takiej inwestycji zawsze konieczne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Przywołując treść art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. organ odwoławczy zaznaczył bowiem, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Dlatego też, zdaniem organu II instancji, wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tej stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. Argumentując swoje stanowisko, Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż skoro art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. stanowi o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm. - dalej jako: rozporządzenie lub rozporządzenie z dnia 26 października 2005 r.) jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a właściwie budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści się w wyjątkach od zasady określonej w art. 28 u.p.b. W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołując treść art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b. wskazał, że w jego ocenie, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Podkreślono przy tym, że obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia zależnie od miejsca jego wykonania. Jednocześnie odnosząc się do wyliczenia budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b., organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując, że określone w tym przepisie wyliczenie budowli nie stanowi katalogu zamkniętego, a ma charakter jedynie przykładowy, pomimo nieużycia przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności". Podkreślono przy tym, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) umieszczonej na fundamencie, wraz z urządzeniami antenowymi, nie może być klasyfikowana jako instalowanie (montaż) urządzeń na obiekcie, a w związku z tym nie będzie objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., w następstwie czego konieczne będzie dla realizacji takiej inwestycji uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto zaznaczono, że nowelizacja przepisów Prawa budowlanego przez ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie zmieniła zakresu pojęcia "urządzenie", jak również nie pozbawiała aktualności dotychczasowej wykładni pojęcia "instalacja", co oznaczało, że ww. przepis miał zastosowanie do sytuacji, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Zwrócono również uwagę, że niezależnie od powyższego nie można było przyjąć, iż zakres robót związanych m.in. z budową masztu i anten ograniczał się będzie do prac budowlanych polegających na instalowaniu. Dodano także, że pojęcie to zostało m.in. użyte dla określenia robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. i w tym przypadku należy je odnosić do robót realizowanych na już istniejących obiektach budowlanych stanowiących nośnik do owej instalacji urządzeń. Tym samym wskazano, że zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Podniesiono bowiem, że fakt usytuowania masztu wraz z antenami oraz szeregiem pozostałych elementów na dachu budynku nie może wpłynąć na zmianę kwalifikacji tego zamierzania z obiektu budowlanego na "urządzenia", a nadto jest ono "obce" w stosunku do budynku i nie jest związane z jego funkcjonowaniem. Wojewoda dodał również, że fakt niezdefiniowania pojęcia "urządzenie" użytego m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. nie pozwala jeszcze przyjmować, że chodzić będzie w tym przypadku o jakiekolwiek urządzenie w rozumieniu potocznym. W ocenie organu odwoławczego, pojęcie to odnosi się natomiast do urządzeń budowlanych określonych w art. 3 pkt 9 u.p.b., które spełniają łącznie dwie cechy, tj. są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym oraz zapewniają one możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tymczasem zdaniem organu II instancji, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełniała drugiego z ww. warunków, a mianowicie jej celem nie było zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku magazynowego zgodnie z jego przeznaczeniem, gdyż budynek ten mógł funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tej stacji. Podkreślono bowiem, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowiła elementu wyposażenia tego budynku, ani też nie była urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Według organu odwoławczego, stanowiła ona natomiast odrębny od budynku obiekt, tworząc przy tym samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. W ocenie Wojewody, instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie byłoby możliwe, ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służyć ma prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Ponadto organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. można również zrealizować, np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych, czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami), co oznacza, że przepis ten nie jest niemożliwy do zastosowania. Ponadto powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy podał, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu związanego z emisją fal elektromagnetycznych oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze, do których to terenów inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu dotyczącego niedochowania terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. W tym zakresie Wojewoda powołując się na treść przepisów art. 30 ust. 5, 5c, 5d i 6a u.p.b., wskazał, że skoro nałożenie obowiązku przerywa bieg terminu 21 dni na wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 u.p.b.), to termin ten ponownie biegnie od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podał, że w warunkach przedmiotowej sprawy nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia z dnia 12 czerwca 2017 r. nastąpiło postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. (data nadania – 30 czerwca 2017 r.), zaś pismo stanowiące odpowiedź inwestora na zobowiązanie wpłynęło do organu w dniu 25 lipca 2017 r. Wobec tego zdaniem organu odwoławczego, należało uznać, że decyzja organu I instancji o sprzeciwie z dnia 10 sierpnia 2017 r., nadana w dniu 1 sierpnia 2017 r., powinna zostać oceniona, jako wniesienie sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 u.p.b. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Firma A, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b., poprzez jego niezastosowanie do całości prac objętych zgłoszeniami; b) art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów i uznanie, że zgłaszane roboty budowlane obejmują w istocie budowę budowli; c) § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że zgłoszone prace obejmują budowę obiektu budowlanego – budowli; d) art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniesiony sprzeciw był uzasadniony ze względu na obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla realizacji robót zgłoszonych przez inwestora; 2. przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 5c i 5d u.p.b., poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy z uwagi na charakter decyzji organu l instancji (sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego) oraz upływ materialnoprawnego terminu zawitego do wniesienia sprzeciwu przez organ l instancji, organ II instancji powinien był uchylić sprzeciw i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe; b) art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej ze względu na odstąpienie przy rozstrzyganiu sprawy od podstawowej reguły interpretacji przepisów prawa, tj. reguły racjonalnego prawodawcy; które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 13 kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. (obecnie: [...] Sp. z o.o.) od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 sierpnia 2017 r. wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi na budynku przy ul. [...] w K., teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Kwestią "sporną" pomiędzy stronami jest to, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) umieszczonej na fundamencie, wraz z urządzeniami antenowymi, może być klasyfikowana jako instalowanie (montaż) urządzeń na obiekcie, a w związku z tym nie będzie objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b., w następstwie czego konieczne będzie dla realizacji takiej inwestycji uzyskanie pozwolenia na budowę. Wzorcem kontroli materialnoprawnej jest treść art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b.. zgodnie z którym "2. Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: 15) instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych;". Zarazem zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 u.p.b. : "1. Zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4: 3) budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu: a) krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków, b) urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych;". Z powyższego wynika, że wykonywanie robót budowalnych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia. W przywołanym przepisie ustawodawca posługuje się pojęciem urządzeń/urządzenia a zatem od sposobu wykładni tego pojęcia m.in. zależy zakres zastosowania instytucji zgłoszenia, o której jest mowa powyżej. Te ustalenia są bardzo istotne z punktu widzenia praw podmiotowych potencjalnego inwestora i ewentualnie osób trzecich ponieważ w myśl art. 30 ust. 6 i 6a u.p.b.: "Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. W myśl art. 30 ust. 6a. Prawa budowalnego, za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego". W myśl art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, "w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji", a w myśl art. 30 ust. 5d : " Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5". Art. 3 pkt 1 Prawa budowalnego stanowi, że "Ilekroć w ustawie jest mowa o: "1 obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych;". Pod pojęciem budowli w myśl art. 3 pkt 3 u.p.b. , ilekroć w ustawie jest o niej mowa o :3) "należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;". Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b., ilekroć w ustawie jest mowa o: "9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki;". Ustawodawca zdefiniował także pojęcie budowy - stanowiąc, że należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; (art.3 pkt 6 u.p.b.). Pod pojęciem robót budowlanych, ustawodawca rozumie rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego;(art. 3 pkt 7 u.p.b.) W tym miejscu należy także zaznaczyć, że instytucja zgłoszenia jako forma działania administracji publicznej opierająca się na współdziałaniu organu ze zgłaszającym ma zastosowanie w ramach stosunków prawnych nawiązujących się pomiędzy zgłaszającym a organem, a zatem ta konstrukcja prawna nie przewiduje w tym swoistym uproszczonym procedowaniu udziału osób trzecich, którym ten udział gwarantowałby ochronę ich interesów prawnych. W związku z tym wydaje się w sposób w pełni uzasadniony wartościami demokratycznego państwa prawnego, że instytucja zgłoszenia nie przystaje do takich robót budowlanych polegających na instalowaniu, które dotyczą przedsięwzięć mających w myśl art. 28 u.p.b. wpływ na sytuację prawną i faktyczną innych podmiotów. Ta teza jest uzasadniona istotą procedury zgłoszenia i uproszczeniami postępowania zgłoszeniowego jakie w niej mają miejsce. Skarga jest nieuzasadniona z przyczyn wskazanych poniżej. Dokonując kontroli aktu stosowania prawa przez organ I i II instancji - Sąd stwierdza, że działanie kontrolowanych organów jest zgodne z prawem. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017r., 1257 ze zm. ), co do zasady, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29 ustawy. Ustawodawca w treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy przewidział jednocześnie, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych ". Przedmiotowe zamierzenie zostało zgłoszone przez inwestora w oparciu o wyżej wskazany przepis. W ocenie Sądu trafne i zgodne z przywołanym przez organ prawem jest stanowisko Wojewody, że w przypadku inwestycji objętej przedmiotowym zgłoszeniem konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przedmiotem zgłoszenia, o którym jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowalnego jest co prawda potencjalnie m.in. urządzenie typu antenowa konstrukcji wsporcza wraz z instalacjami radiokomunikacyjnych, ale trzeba po pierwsze stwierdzić, że tego typu urządzenie traktowane łącznie jako całość ma zarazem przystawać do instytucji zgłoszenia i jego uproszczonej procedury, nie bazującej na pojęciu osób trzecich jako ew. uczestników tego postępowania, a zatem urządzenie to nie może oddziaływać w myśl art. 28 Prawa budowalnego na interesy osób trzecich. Po drugie samo przykładowe wskazanie takiego typu urządzenia jako przykładu w pzrepisie prawnym nie zmienia zakresu pojęciowego urządzeń budowlanych i urządzeń radiokomunikacyjnych, w ten sposób, aby zasadnie móc twierdzić mając na uwadze systemową wykładnię prawa, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem a nie jest budowlą. Miejsce posadowienia stacji bazowej telefonii komórkowej na gruncie, czy też na budynku nie może determinować jej charakteru prawnego jako przedsięwzięcia inwestycyjnego. Przedmiotem zgłoszenia, wobec którego zasadnie został wniesiony sprzeciw nie jest tylko antenową konstrukcją wsporczą. Jest nim maszt antenowy, spełniający wraz z pozostałymi elementami konstrukcyjnymi atrybuty stacji bazowej, który - w ocenie Sądu - w realiach kontrolowanej nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, a zdaniem Sądu wyłącznie urządzenia budowlane, o których mowa w ww. przepisie podlegają zwolnieniu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu "urządzenie budowlane", zgodnie z definicją z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym oraz urządzenie, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa nie jest elementem wyposażenia budynku warunkującym jego zgodny z prawem byt jako obiektu budowlanego w świetle Prawa budowlanego, ani nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z tym budynkiem zapewniającym jego zgodny z Prawem budowlanym byt jako obiektu budowalnego, a celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z przeznaczeniem w myśl Prawa budowalnego. Sąd podkreśla, że te wypowiedzi są czynione w nawiązaniu do norm Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do Prawa budowalnego. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, że użytkowanie obiektu budowalnego/budynku jest funkcjonalnie uzależnione od bytu na nim stacji telefonii komórkowej. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że na podstawie zgłoszenia, uzupełnionego w dniu 25.07.2017 r. (data wpływu do organu) - przedmiotem zgłoszenia jest wykonanie robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi na budynku przy ul. [...] w K.. W ramach zgłoszenia na dachu budynku mają zostać wykonane roboty polegające na zamontowaniu balastowego masztu antenowego z zastrzałami o wysokości 8,17 m. Na maszcie na projektowanych ramkach ma zostać zamocowanych 6 anten sektorowych oraz 3 anteny radioliniowe. Do trzonu masztu mają zostać zamontowane moduły RRH. Również na dachu budynku mają zostać zamontowane dwie szafy sprzętowe oraz siłownia [...]. Ponadto mają zostać wykonane drabiny kablowe zapewniające okablowanie w poziomie dachu oraz drabiny wyłazowe zapewniające dostęp na dach. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie "Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają: 2) telekomunikacyjny obiekt budowlany - linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe; 4) inne obiekty budowlane - obiekty budowlane, których obszary lub struktury są przedmiotem współwykorzystania, zbliżeń lub skrzyżowań z telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi; 9) wolno stojący maszt antenowy - wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami; 13) wolno stojąca wieża antenowa - wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, bez odciągów;" W ocenie Sądu, opis powyższego przedsięwzięcia "zgłoszeniowego" wskazuje, że jest nim stacja bazowa telefonii komórkowej, która o takiej swej charakterystyce/opisie jest elementem składowym sieci telekomunikacyjnej określonej w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 z późń. zm.), która jednocześnie zawiera w sobie, odpowiednio "konsumuje" pojęcie telekomunikacyjnych obiektów budowlanych wymienionych w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.). Skoro na samą budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę, to w konsekwencji obowiązywania prawa obowiązany jest uzyskać to pozwolenie również na jej rozbudowę. A budowa stacji bazowych, dzięki którym zasiąg i obszar działania sieci telekomunikacyjnej się powiększa, niewątpliwie stanowi przypadek jej rozbudowy. Sieci telekomunikacyjne i ich elementy w postaci stacji bazowych są, w siatce pojęciowej prawa budowlanego, budowlą – niebędącą budynkiem ani obiektem małej architektury obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3. W ocenie Sądu, do budowy odnośnej stacji bazowej nie znajduje zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.bud., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, ani art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b pr.bud., w myśl którego wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia. O instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsparcia), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Występujący w powołanych przepisach zwrot "na obiektach budowlanych" utwierdza w przekonaniu, że chodzi w nim wyłącznie o roboty wykonywane na obiektach budowlanych, które już istnieją i które służą za nośnik urządzenia. Stacja bazowa nie jest też urządzeniem budowalnym w rozumieniu art. 3 pkt 9 pr.bud. W orzecznictwie wskazuje się - i Sąd orzekający w kontrolowanej sprawie jak to już było podnoszone stanowisko to podziela - że urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące warunki: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei, celem budowy przedmiotowej stacji nie jest jednak zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego w myśl Prawa budowalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Stacja ta nie jest w myśl norm Prawa budowlanego elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Skład obecnie orzekający nie podziela poglądu, w myśl którego przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit, b Prawa budowlanego należy interpretować w powiązaniu z szeroko wykładaną treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy, który jako urządzenie instalowane na obiekcie budowlanym traktuje także stację telefonii bazowej. Teza strony skarżącej pomija specyfikę zgłoszenia, okoliczność, że powinno dotyczyć tylko interesów prawnych zgłaszającego. Skarżąca strona podkreśla przy tym, że zarówno art. 29 ust. 2 pkt 15, jak i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit, b ustawy Prawo budowlane mówią o urządzeniach. Podkreślaj, że art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane dodatkowo precyzuje, że chodzi tu również o urządzenia będące zarówno konstrukcją wsporczą, jak i instalacją radiokomunikacyjną. W ocenie Sądu przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna powinna przystawać do instytucji zgłoszenia tzn. nie oddziaływać na prawa podmiotowe osób trzecich w myśl art. 28 Prawa budowalnego. Ta instalacja determinuje zarazem nośnik. W kontrolowanej sprawie maszt wraz z antenami stanowi jedną całość w postaci stacji bazowej, ale ta całość jako budowla nie przystaje do przedmiotu instytucji zgłoszenia w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowalnego . Należy odróżniać ew. intencje ustawodawcy i ich odbiór przez stronę skarżącą – w nawiązaniu do słów zawartych uzasadnieniu do ustawy - od rzeczywistego wydźwięku normy obowiązującej w jej wykładni systemowej i uwzględniać jednocześnie aksjologię prawa. Skarżący podnosi: " W stosunku do takiego urządzenia ma zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo budowlane. Ta interpretacja przepisów jest zgodna z celami, jakie zamierzał osiągnąć ustawodawca dokonując zmian w ustawie Prawo budowlane na podstawie art. 65 pkt 3 lit, b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która znowelizowano przepis art. 29 ust. 2 pkt 15. W uzasadnieniu tego aktu wskazano, że: <>". Zdanie to, w ocenie Sądu, pomija bezsprzeczny i oparty na prawie fakt, że tak sformułowana teza może odnosić się tylko do takich urządzeń, które będą "instalowane" i bezsprzecznie prima facie nie będą oddziaływać poza teren, do którego posiada tytuł prawny zgłaszający". Sąd podkreśla, że ma na uwadze również to, że art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. otrzymał obecne brzmienie w wyniku nowelizacji dokonanej przepisem art. 65 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010 Nr 106 poz. 675), a nowelizacja ta polegała na dodaniu słów "w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych". W ocenie Sądu, w ten sposób nastąpiło jedynie doprecyzowanie urządzeń określonego rodzaju, nie został jednak co należy z całą mocą podkreślić natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Niezmienione pozostaje również dotychczasowe rozumienie pojęcia "instalacja", obejmujące sytuację, w której istnieje już nośnik, na którym miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Również odwołanie się do wykładni historycznej nie podważa zatem przeprowadzonego wcześniej rozumowania i nie uzasadnia modyfikacji wyników wykładni literalnej (zaprezentowana tu wykładnia relewantnych przepisów jest zbieżna z poglądami prawnymi przedstawionymi w szczególności w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., II OSK 1999/14, CBOSA oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 lutego 2017 r., II SA/Kr 1588/16, CBOSA). Idąc dalej , trzeba mieć na uwadze tezy sformułowane w wyroku NSA z dnia15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 613/17, które skład obecnie orzekający w pełni podziela i w konsekwencji obecnie uznaje za swoje, że w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa ochrony środowiska stacja bazowa telefonii komórkowej jest instalacją, zespołem stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, powodujących emisję fal elektromagnetycznych (art. 3 pkt 4 Pr.ochr.środ.). Fale elektromagnetyczne emitowane przez stację bazową telefonii komórkowej z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 Prawa bud.), co może potencjalnie wprowadzać na terenie wyznaczonym w otoczeniu tego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu w tym zabudowy (art. 3 pkt 20 Prawa bud.). Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron w postępowaniu, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa bud., nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Pr.bud.) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.). Poza tym stanowi to naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Wyznaczenie miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z art. 124 Pr.ochr.środ. oznacza jedynie określenie obszarów, na których nie powinny być przekroczone dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku w związku z budową stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie oznacza to jednak, że na pozostałym obszarze nie będzie miała miejsca w ogóle emisja fal elektromagnetycznych spowodowana działaniem takiej stacji bazowej, co powinno być już wystarczającą przesłanką do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tak więc już z samego rozumienia pojęcia miejsc dostępnych dla ludności z uwagi na bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzkiego, wynika ograniczenie prawa własności w zakresie zagospodarowania terenu, do którego inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, która ma także zastosowanie w przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej tylko w takim zakresie, w jakim wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to prawo należy rozumieć zgodnie z postanowieniami art. 143 k.c. W związku z powyższym, także w ocenie Sądu I instancji, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania obiektu jest większy (szerszy) niż teren, do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w przypadku stacji bazowych jest w zasadzie regułą. I to ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, wyłącza z postępowania podmioty, które zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego powinny mieć przymiot strony, ponieważ ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, co wcale nie musi oznaczać, że na obszarze tym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych. Obecnie orzekający skład Sądu I instancji podziela stanowisko NSA, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może mieć wyłącznie zastosowanie przy instalowaniu poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, które jako takie, nie połączone w jedną całość, nie emitują fal elektromagnetycznych, ale nie przy budowie jak w tym przypadku, nowej stacji bazowej telefonii komórkowej jako całego zamierzenia budowlanego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. może mieć też zastosowanie przy instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń antenowych, konstrukcji wspornych i instalacji radiokomunikacyjnych o charakterze odbiorczym, nie powodujących emisji fal elektromagnetycznych. Przepis art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska definiujący miejsca dostępne dla ludności, nie może być traktowany w świetle przepisów prawa cywilnego (art. 140, 143, 144 k.c.), jako przepis legalnie ograniczający konstytucyjne prawo własności właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości znajdujących się w otoczeniu nowej stacji bazowej telefonii komórkowej, pozbawiając ich prawa do udziału w postępowaniu wynikającego z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W tym miejscu Sąd I instancji stwierdza, że w pełni podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji kontrolowanego organu, uważa ją za spójny, zgodny z prawem akt stosowania prawa zarazem systemowo ustosunkowujący się do zarzutów odwołania z oparciem na tezy orzecznictwa sądowego, które Sąd I instancji w pełni podziela. Powyżej przedstawione stanowisko Sądu I instancji na tle kontroli zgodności z prawem decyzji organu I i II instancji koresponduje odpowiednio z zarzutami skargi z czego wynika zarazem oczywista argumentacja dlaczego Sąd I instancji ich nie podziela. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że kontrolowane organy nie naruszyły przepisów postępowania, w tym art. 8 k.p.a., w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Z przebiegu postępowania znajdującego odbicie w aktach sprawy, a także w treści sprzeciwu oraz w treści decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy sprzeciw jasno wynika, że kontrolowane organy nie naruszyły art. 105 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 5c i 5d u.p.b. przez ich niezastosowanie. Podniesiony w skardze charakter decyzji organu l instancji (sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia budowlanego) oraz rzekomy upływ materialnoprawnego terminu zawitego do wniesienia sprzeciwu, spowodowany według strony skarżącej tym, że organ niezasadnie obliczał termin do wniesienia sprzeciwu - w żaden sposób, zdaniem Sądu, nie uzasadnia tezy strony skarżącej, że organ II instancji powinien był uchylić sprzeciw i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Skarżąca podnosi, że organ I Instancji zdecydował się wydać w dniu 30 czerwca 2017 roku postanowienie, w którym zobowiązał [...] z o.o. do uzupełnienia dokumentacji zgłoszeniowej. Skarżąca podkreśliła, że nastąpiło to aż po co najmniej 18 dniach od otrzymania Zgłoszenia, ponieważ data 30 czerwca 2017 roku - ta data postanowienia, a zgodnie z art. 30 ust. 6a ustawy - Prawo budowlanego wobec inwestora powinna liczyć się data nadania przesyłki do inwestora. Wskazane w postanowieniu braki miały być uzupełnione do dnia 21 lipca 2017 roku pod sankcją wydania sprzeciwu na podstawie art. 30 ustawy - Prawo budowlane. W dniu 21 lipca 2017 roku (data nadania korespondencji w placówce publicznego o pocztowego) [...] Sp. z o.o. udzieliła organowi I instancji odpowiedzi na kwestie wątpliwe, wskazane w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2017 roku, a także przedstawiła wszystkie żądane przez organ I Instancji dodatkowe dokumenty. Wskutek powyższego organ I instancji uznał - według skarżącej - Zgłoszenie za kompletne, o czym świadczy brak dalszych zastrzeżeń dokumentacji zaprezentowanej przez inwestora oraz niewydanie Sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 5c ustawy - Prawo budowlane. W dniu 10 sierpnia 2017 roku Organ I Instancji wydał Sprzeciw. Nastąpiło to zatem po co najmniej 16 dni od otrzymania od [...] Sp. z o.o. uzupełnionej dokumentacji zgłoszeń (pismo [...] Sp. z o.o. z dnia 21 lipca 2017 roku wpłynęło do Organu I Instancji w dniu 25 lipca 2017 roku; zaś względem inwestora termin wniesienia Sprzeciwu to termin nadania przesz placówce publicznego operatora pocztowego, a nie data wskazana na Sprzeciwie). W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że organ I instancji naruszył 21 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu, bowiem stosownie do treści art. 30 ust. 5d ustawy Prawo budowlane - nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c ustawy Prawo budowlane (obowiązek uzupełnienia zgłoszenia), przerywa bieg terminu na wniesienie sprzeciwu. Sąd podziela stanowisko kontrolowanych organów oraz tezy wskazanego orzecznictwa przyjmując je za swoje, że termin ten biegnie na nowo, od daty uzupełnienia zgłoszenia (tak. min. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7.12.2016 r. sygn. akt II SA/Gd 531/16, wyroku WSA w Warszawie z dnia 10.01.2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1377/17). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że w warunkach kontrolowanej sprawy nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia z dnia 12 czerwca 2017 r. nastąpiło postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. (data nadania – 30 czerwca 2017 r.), zaś pismo stanowiące odpowiedź inwestora na zobowiązanie wpłynęło do organu w dniu 25 lipca 2017 r. Wobec tego zdaniem organu odwoławczego, należało uznać, że decyzja organu I instancji o sprzeciwie z dnia 10 sierpnia 2017 r., nadana w dniu 10 sierpnia 2017 r., a nie jak omyłkowo stwierdziły organ w dniu 1 sierpnia 2017, powinna zostać oceniona, jako wniesienie sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 u.p.b. Kontrolowane organy nie naruszyły także z przyczyn wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b., poprzez jego niezastosowanie do całości prac objętych zgłoszeniami. W ocenie Sądu uargumentowanej szczegółowo powyżej kontrolowane organy właściwie zastosowały art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 u.p.b. trafnie, w sposób prawidłowo zinterpretowany oraz zgodnie z prawem stwierdziły, że zgłaszane roboty budowlane obejmują w istocie budowę budowli. Zdaniem Sądu I instancji, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia i charakteru prawnego jako budowli zależnie od miejsca jego posadowienia. W kontrolowanej sprawie "wyrażenia sprzeciwu w drodze decyzji" kontrolowane organy trafnie i zgodnie z prawem zastosowały § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r., prawidłowo przyjęły i zinterpretowały, co Sąd wykazał i uzasadnił powyżej, że zgłoszone prace obejmują budowę obiektu budowlanego - budowli. W konsekwencji kontrolowane organy zgodnie z prawem i stanem faktycznym sprawy zastosowały art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., gdyż w ocenie Sądu, powyżej wywiedzionej, wniesiony sprzeciw był uzasadniony charakterem zgłoszonego przedsięwzięcia nie mieszczącym się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. i trafnie tj. w myśl prawidłowej wykładni i zgodnie z prawem kontrolowane organy skonkludowały, że przedmiot zgłoszenia jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę dla realizacji robót zgłoszonych przez inwestora. A zatem organ II instancji zgodnie z prawem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zważywszy, że przedmiotowe roboty budowalne nie mieszczą się w hipotezie normy z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego (ani żadnej innej normy statuującej wyjątek od zasady, że roboty budowalne można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę) ich zgłoszenie aktualizuje kompetencję organu przewidzianą w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego – a zatem kontrolowane decyzje są zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.