II SA/Kr 802/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel - Ziaja (spr.) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Agata Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej K. S. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. , decyzją z dnia [...]. 2000 r., znak: [...] nakazał K.S. wykonać rozbiórkę samowolnie dobudowanej do istniejącego budynku mieszkalnego wiaty na działce ozn. nr [...] położonej przy ul.. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu [...].10. 2000 r. na posesji przy ul. [...], stwierdzono, że K.S. bez pozwolenia władzy budowlanej dobudowała do istniejącego budynku mieszkalnego wiatę stalową o wymiarach 2,87 x 8,64 m., z kątownika, obitą częściowo blachą dachówkową, a częściowo blachą trapezową, ze spadkiem dachu na sąsiednią nieruchomość. Stosownie do przepisu art. 48 prawa budowlanego z 1994 r. /Dz. .U. Nr 89, poz. 414 ze zm./, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącej w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesieni sprzeciwu przez właściwy organ. Skoro inwestorka nie posiada pozwolenia na budowę, organ zobowiązany był z mocy art. 48 prawa budowlanego nakazać rozbiórkę tego obiektu. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji, K.S. zarzuciła, że organ I instancji dokonał błędnych ustaleń gdyż dobudowana wiata nie jest obiektem nowym, nigdy nie istniejącym, a tylko generalnie wyremontowanym w sierpniu 2000 r. Wiata została faktycznie wybudowana w roku 1981 r. Najpierw został wybudowany fundament pod obiekt garażowy, na którym w tym samym roku wzniesiono konstrukcję blaszaną pokrytą następnie eternitem. Remont polegał na wymianie elementów blaszanych i eternitu na nowe elementy zastępujące zużyte w ciągu 19 lat istnienia tego obiektu. Decyzja nakazująca obecnie rozbiórkę wyremontowanego garażu jest krzywdząca. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , decyzją z dnia [...]. 2001 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wykazał że stanowisko organu I instancji jest trafne. Analizując wyjaśnienia ustawowe zawarte w przepisie art. 3 pkt. 6 prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja była odbudową mieszczącą się w ogólnej definicji budowy, a nie w pojęciu remontu zawartym w treści art. 3 pkt. 8 prawa budowlanego. Odwołująca się bowiem nie wykonała remontu istniejącego garażu, ale całkowicie rozebrała metalową konstrukcje i wybudowała na starych fundamentach i na starej wylewce betonowej obiekt obecnie istniejący (wiatę). Zrealizowała zatem odbudowę Przepis art. 28 prawa budowlanego, stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i 30 tej ustawy, które jednak nie zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takiego obiektu, jak przedmiotowy. Wybudowanie (odbudowanie) przedmiotowego obiektu w sierpniu 2000 r. przez odwołującą się, bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi samowolę budowlaną, a w takiej sytuacji organ I instancji na podstawie art. 48 prawa budowlanego zobowiązany był nakazać jego rozbiórkę. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca K.S. powtórzyła wszystkie argumenty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a zwłaszcza, że fundament pod dawny garaż został wybudowany w 1981 r., a w roku 2000 obiekt ten został tylko generalnie wyremontowany przez wymianę skorodowanych elementów i usunięcia szkodliwego dla zdrowia eternitu. Powołując się na swoją trudną sytuację życiową skarżąca podała, że nie stać jej na rozbiórkę obiektu , który dużym wysiłkiem finansowym wyremontowała.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł ojej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w osnowie decyzji i argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 97 par l ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 12717, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1. 01.2002 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wywiedzionych . Trafnie bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdza, iż zakres prac budowlanych wykonanych przez skarżąca polegających na rozebraniu istniejącego od 1981 r. obiektu i odbudowaniu go przy zastosowaniu innych materiałów nie jest remontem rozebranego obiektu, a jego odbudową. Aczkolwiek zarówno odbudowa jak i remont obiektu wyczerpują ustawowe pojęcie robót budowlanych, zawarte w przepisie art. 3 pkt. 7 prawa budowlanego - ustawa z 1994 r. /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./, który stanowi; że przez roboty budowlane - należy rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z postanowieniem art. 28 prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 31 powołanej w. ustawy, które nie zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia, na budowę takiego obiektu, jak przedmiotowy. Bezsporną w sprawie jest wszakże okoliczność, że skarżąca wybudowała (odbudowała) przedmiotowy obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, co stanowi samowolę budowlaną, a w takim przypadku ma zastosowanie art. 48 prawa budowlanego. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przepis ten ustanowił zasadę, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części w takim zakresie, w jakim wybudowano go z naruszeniem prawa tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i z odpowiedzi na skargę, garaż został odbudowany na starych betonowych fundamentach pochodzących z 1981 r. stanowiących wraz z wylewką betonową pozostałość dawnego, rozebranego obiektu -garażu. Nakaz rozbiórki w takiej sytuacji obejmujący cały obiekt, w tym wymienione części jest za daleko idący i narusza tym samym przepis art. 48 prawa budowlanego, gdyż zgodnie z jego dyspozycją można nakazać rozbiórkę tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę, /por. wyrok NSAIV S.A. 394/98, OSP 2001/7 -8/1077 Organ odwoławczy dokonując własnych ustaleń, co do posadowienia przedmiotowego obiektu na fundamencie i wylewce betonowej pochodzących z dawnego garażu z 1981 r., powinien uwzględnić w decyzji te części budowy i nakazem rozbiórki objąć tylko część obiektu wybudowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uwzględniając skargę orzekł na podstawie art. 145 par. l pkt l lit. "a" ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.o p.s.a.