II SA/Kr 803/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., znak: SKO.ZP/415/542/2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz J. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy R. decyzją z dnia 23.10.2024 r. znak BGK.6220.1.2.2024 odmówił uchylenia w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego swojej decyzji znak BGK.6730.11.2023 z dnia 4.09.2023 r. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą, w tym miejscem parkingowym, bilboardem reklamowym, zadaszeniem nad strefą dostaw oraz latarniami oświetleniowymi na działce nr [...] Obr. R. gm. R.. Rozstrzygnięcie zapadło w wyniku tego, że w dniu 20.02.2024 r. J. S. (skarżący) złożył do w/w organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją z dnia 04.09.2023 r. znak: BGK.6730.11.2023. Powołując się na przytoczone orzecznictwo sądowadministracyjne, Wnioskodawca zwrócił uwagę, że w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy, stronami tego postępowania mogą być nie tylko właściciele (użytkownicy wieczyści) działek sąsiadujących z terenem inwestycji, ale również właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym przesądza bowiem zasięg oddziaływania inwestycji. Objęta terenem inwestycji działka nr ewid. [...] w R. pozostaje w nieodległym sąsiedztwie działki będącej jego własnością (dz.nr ewid.[...]). Obie działki rozdziela działa nr ewid.[...], będącą własnością Gminy R., o szerokości nie większej niż 3 m, pełniąca rolę ścieżki, dawniej drogi dojazdowej i nie posiadająca ustabilizowanych granic w terenie. Zdaniem Wnioskodawcy mimo rozdzielenia jego działki i działki Inwestora ww. działką nr [...], winien być on włączony do grona stron postępowania. Wnioskodawca przywołał art. 28 k.p.a. oraz przepis art. 6 ust. 2 pkt. 2 i przepis art. 54 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2023r. poz. 977, dalej u.p.z.p.), wskazując, że każdemu przysługują uprawnienia do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących od innych osób oraz że ustawa nakłada obowiązek zawarcia w decyzji wz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wnioskodawca wskazał na przepisy § 12 ust. 3 oraz § 1 ust. 6 pkt. 1 i § 12 ust. 7 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.20022 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określające w jakich odległościach do granicy z działką sąsiednią może być usytuowany budynek. Wskazał też na przepisy § 271 ww. rozporządzenia dot. usytuowania ścian zewnętrznych budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, i wynikający z niego obowiązek zachowania odpowiedniej odległości miedzy budynkami. W związku z niewielką szerokością działki nr ewid.[...], nie większą niż 3 m, Wnioskodawca wykazał, że usytuowanie planowanego budynku ścianą zewnętrzna w najbardziej rygorystycznej (przepisami nakazanej) odległości 4 m od granicy z działką nr [...] powoduje oddziaływanie w głąb jego działki na odległość 1 m. To, zdaniem Wnioskodawcy, czyni go stroną postępowania. Ze względu na przytoczone w myśl § 271 ust.1 ww. rozporządzenia dopuszczone odległości wzajemne pomiędzy budynkami zlokalizowanymi na działkach sąsiednich oraz mając na niewielką szerokości działki nr. ewid [...] i ze względu na domniemane duże gabaryty budynku objętym planowaną inwestycji (sklep z częścią magazynową) organ winien rozważyć, czy projektowany budynek nie będzie budynkiem mieszanym o większej gęstości ogniowej. Zdaniem Wnioskodawcy projektowany budynkiem będzie oddziaływał na działki sąsiedniej w odległości 7,5 m lub na 10 m poza granicę działki objętej decyzją wz. Uzasadniając odmowę uchylenia decyzji, organ wskazał, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania na wniosek złożony w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., stanowi podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Kwestią warunkującą możliwość rozstrzygnięcia sprawy co do istoty jest zbadanie istnienia po stronie Wnioskującego interesu prawnego do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze Strony. Organ I instancji wskazał, że istotną w niniejszej sprawie jest kwestia oddziaływania planowanej inwestycji, która z uwagi na swój charakter, wiązać się może ze znaczącym wpływem na sposób wykonywania własności działek dalej położonych. Badanie przymiotu strony w tym postępowaniu wymagało znacznie szerszego rozważenia kwestii oddziaływania planowanej inwestycji, co wiązać się musiało ze zgromadzeniem odpowiedniego materiału dowodowego. Organ w tym celu uzyskał analizę oddziaływania inwestycji na działki sąsiadujące jak i działki dalej położone. Organ wyjaśnił, że pełna analiza akt postępowania oraz przestawiona analiza oddziaływania na nieruchomości w sąsiedztwie, w kontekście informacji podanych w samym wniosku prowadzi do konstatacji, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła powoływana podstawa wznowienia. Wnioski te zostały ustalone na podstawie analizy sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania przez Inwestora: D. S.A.. Ekspertyza przedłożonej analizy w sposobie ewidentny wyklucza jakiekolwiek oddziaływania inwestycji na nieruchomość oznaczoną nr ewid.[...] oraz nr ewid.[...] Skarżący wniósł odwołanie, podtrzymując swoje argumenty o istnieniu oddziaływania inwestycji na jego nieruchomości, zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 24.04.2025 r. nr SKO.ZP/415/542/2024 na podstawie 151 § 1 pkt 1 i art. 28 w związku z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca dokonał wprawdzie skrupulatnej oceny odległości w jakiej znajduje się jego niezabudowana działka od granic terenu inwestycji i wykazał, że ta odległość jest niewielka bowiem dzieli ją jedynie szerokość działki nr [...] (ok. 3 metry), lecz nie dowiódł, że planowana inwestycja – tj. realizacja budynku handlowo oraz sposób zagospodarowania działki nr [...] oddziaływać będzie, na tak położoną jego nieruchomość. Wnioskodawca wskazał wprawdzie na przepisy prawa materialnego z zakresu prawa budowalnego tj. § 12 ust. 3 oraz § 1 ust. 6 pkt. 1 i § 12 ust. 7 pkt. 1 a także § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.20022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to przepisy regulują zasady dopuszczalnego usytuowania budynków względem granicy działki na której maj być lokalizowane a także zasady odległości między ścianami zewnętrznymi istniejących budynków (tak § 271 ww. rozporządzenia w ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe) i w ten sposób zmierza do wskazania przepisów prawnych materialnych z których wywodzi on swój interes prawny, jednak działka wnioskodawcy obecnie pozostaje niezagospodarowania, nie istnieje na niej budynek, ze względu na który, i ww. ochronę przeciwpożarową zaktualizowałby się interes prawny w ochronie tej nieruchomości wnioskodawcy. Na etapie ubiegania się o decyzję wz. Inwestor nie miał obowiązku określenia dokładnej lokalizacji inwestycji. Jak wynika natomiast z przedłożonych przez Inwestora wyjaśnień będących odpowiedzią m.in. na obawy wnioskodawcy formułowane we wniosku z dnia 20.02.2024 r., program planowanej inwestycji przewiduje takie sytuowanie inwestycji kubaturowej tj. jak i taki sposób zagospodarowania całej działki, który nie prowadzić będzie do zwiększenia zasięgu oddziaływania inwestycji poza granice ww. działki nr [...]. Nie budzi sporu, że ze względu na przewidzianą w decyzji wz. gabaryty bryły planowanego budynku usługowo - handlowego nie dojdzie do przesłaniania i zacieniania innej zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, (pomieszczeń na pobyt stały w istniejących budynków). Ponadto lokalizacja budynku działce spełni wszystkie warunki wymaganych odległości od granic działki objętej wnioskiem (a tym samym od granic działek sąsiednich), tj. ściany z otworami zewnętrznymi oddalone są o ponad wymagane przepisami ww. rozporządzenia 4,0m, zaś ściany otworów oddalone mają być ponad wymagane i warunkami technicznych 3,00 m, na odległości 4,05m – od granicy działki objętej inwestycją. Wnioskodawca odwołując się do tych minimalnych odległości i a następnie odnosząc się do przewidzianych w § 217 rozporządzenia, wymaganych odległość między zewnętrznymi ścianami budynków, ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, próbuje wywieść, że taka lokalizacja wpływa na jego nieruchomość. Wnioskodawca pomija, wskazywany przez niego 1 metr zasięgu oddziaływania inwestycji na jego nieruchomości, ze względu na te przepisy, nie materializuje się, bowiem odnosi się on do konieczności zachowania należytej odległości względem istniejących już budynków na działkach sąsiednich. Taka sytuacja nie występuje w stanie faktycznym sprawy. Ze względu na charakterystykę usytuowania budynku handlowo – usługowego i jego ścian, brak jest podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja stwarzać będzie obecnie negatywne oddziaływanie dla nieruchomości wnioskodawcy, ze względu na przepisy budowalne przewidujące minimalne odległości usytuowania planowanych budynków względem granic działki i odległości ścian zewnętrznych budynków. Z tych samych powodów, także próba wywiedzenia na postawie ww. § 217, że planowany obiekt będzie oddziaływał na działkę wnioskodawcy, na głębokości odpowiednie 3,5 m albo 7 m w zależności do właściwej kwalifikacji budynku wg. przyjętych tam kryteriów ZLIII i PM, nie może odnieść skutku. Także pozostały sposób zagospodarowania nieruchomości tj. opisana w piśmie z dnia 2.09.2024 r. szczegółowa lokalizacją miejsc parkingowych, lokalizacją projektowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych z możliwością segregowania, lokalizacja zbiornika retencyjno – odparowującego, lokalizacja bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, nie wykraczać będzie zasięgiem swojego oddziaływania poza granice terenu inwestycji. Zachowane są, zgodnie z projektem, wszelkie przewidziane warunkami technicznym minimalne odległości odpowiednio: do okien i drzwi zewnętrznych istniejących obiektów, w tym na działkach sąsiednich, które zabezpieczać mają właścicieli budynków sąsiednich przed związanymi z tymi obiektami ewentualnymi immisjami, czy zanieczyszczaniem powietrza związanego z lokalizacją miejsc parkingowych. Odległości projektowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych, od okien i drzwi budynków nieruchomości sąsiednich, jaką planuje zapewnić Inwestor wynosi ponad minimalną 10 m –przy czym dotyczy to od istniejących budynków na działkach sąsiednich. Sytuacja taka nie występuje w przypadku nieruchomości Wnioskodawcy, gdyż jest to działka niezabudowana. Nie przekroczone zostaną też minimalne odległości planowanych obiektów od granicy działki objętej wnioskiem, jakie zapewnić mają osobom trzecim, tj. właścicielom działek sąsiednich należytą ochronę w świetle ww. warunków technicznych. Działka wnioskodawcy nie graniczy z działką Inwestora, tym bardziej, nieuzasadnione pozostają obawy przed naruszeniem jego uprawnień ze względu na te wymagania, które ustalane są wg. kryteriów granic działek. Jak wynika z przedstawionej charakterystyki planowana zabudowy powodować będzie poziom hałasu dopuszczalny dla zabudowy mieszkania jednorodzinnej, przez co nie stanowi uciążliwości dla działek sąsiednich. Zgodzić się należy z organem I instancja, że cała inwestycja nie będzie zatem wykracza zasięgiem swego oddziaływania poza granice terenu inwestycji, w szczególności nie będzie wpływać negatywnie na niezabudowaną nieruchomość wnioskodawcy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył wnioskodawca zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania: a. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że należąca do skarżącego nieruchomość nie leży w obszarze oddziaływania obiektów ujętych w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla spornego zamierzenia inwestycyjnego; b. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2) u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p., poprzez uznanie, iż sporne postępowanie nie dotyczy interesu prawnego skarżącego, a przez to nie ma podstaw do przyznania mu statusu jego strony: c. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji WZ w mocy, podczas gdy w zaistniałych okolicznościach winna ona zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 2. przepisów prawa materialnego: a. 6 ust. 2 u.p.z.p., art.140 ustawy kodeks cywilny (dalej jako k.c.) i art.144 k.c. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż fakt budowa obiektu handlowego o znacznej powierzchni w sąsiedztwie nieruchomości należącej do skarżącego oraz związane z tym ograniczenia dotyczące sposobu jej zagospodarowania nie kolidują z interesem skarżącego jako jej właściciela; b. § 12 ust. 3. § 12 ust. 6 pkt 1, § 12 ust. 7 pkt. 1, § 271. § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie, iż konieczność ich stosowania przez inwestora na etapie konkretyzowania decyzji WZ w decyzji o pozwoleniu na budowę, ogranicza możliwość zabudowy i zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżącego już teraz, poprzez wymuszenie na nim zachowania przepisanych nimi odległości w przypadku zabudowania należącej do niego nieruchomości. Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa Skarga prowadzi do uchylenia decyzji obu instancji. Skarżone organy naruszyły art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym błędnie oceniając, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku postępowanie dotyczy. W postępowaniu w zakresie ustalenia warunków zabudowy należy także brać pod uwagę art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuującego prawo ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. W związku z tym, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron winien być określany w jak najszerszym zakresie, z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, przy czym pojęcia "sąsiedztwa" nie można tylko rozumieć jako nieruchomości graniczącej bezpośrednio z nieruchomością wskazaną we wniosku inwestora. Nadto istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 629/97). Zatem stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są, co do zasady, także właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Ich interes prawny wynika bowiem z art. 140 Kodeksu cywilnego, który chroni uprawnienia właścicielskie. Mogą to być również działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. W każdym przypadku należy przeprowadzić analizę, czy dany podmiot ma interes prawny, aby uczestniczyć w tym postępowaniu - decydują zatem okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem, stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie. W związku z tym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy krąg stron powinien być określany możliwie szeroko, z uwzględnieniem zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a stroną w tym postępowaniu będą również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 2105/10; z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 473/11; z dnia 8 września 2004 r., sygn. OSK 394/04). Dokonana przez organy analiza jest nieprawidłowa. Pomija ona bowiem, że nieruchomość wnioskodawcy oddziela od terenu inwestycji pas gruntu o szerokości 3 m oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], pełniąca rolę drogi dojazdowej (ścieżki). Planowana inwestycja polega zaś na budowie budynku handlowo - usługowego, wraz z infrastrukturą techniczną oraz towarzyszącą, w tym miejscami parkingowymi, bilboardem reklamowym, zadaszeniem nad strefą dostaw oraz latarniami oświetleniowymi, a zatem prowadzenie handlu czy innych usług. Nie budzi wątpliwości, że tego typu obiekt, wzniesiony zaraz po drugiej stronie wąskiego pasa gruntu oddzielającego nieruchomość wnioskodawcy od nieruchomości objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy, może mieć negatywny wpływ na uprawnienia właścicielskie jeśli chodzi o sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Z uwagi na sąsiedztwo takiego obiektu wzmożeniu ulegnie z pewnością ruch kołowy i poziom hałasu w okolicy. Właściciel nieruchomości sąsiedniej (nawet nie pozostającej w bezpośrednim sąsiedztwie do terenu inwestycji) ma zatem wynikający z art. 140 k.c. interes prawny w uczestniczeniu jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości, której dotyczy postępowanie, że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej. Nawet zatem wstępna ocena potencjalnych skutków oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, wskazuje na wywieranie wpływu na nieruchomości sąsiednie ze względu na przeznaczenie i gabaryty. Za nieruchomości sąsiednie należy uznać zarówno te nieruchomości, które dzielą wspólną granicę, jak i te, które są oddzielone od inwestycji działką o charakterze drogowym o szerokości niespełna 3 m, nie stanowiącą zatem żadnej realnej bariery chroniącej nieruchomość skarżącego od oddziaływania planowanych obiektów. Dodatkowo organy również pominęły inne istotne argumenty wskazane we wniosku o wznowienie tj. w zakresie powołanych we wniosku przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do norm odległości między budynkami, które w zależności od gęstości obciążenia ogniowego obiektów ujętych w decyzji WZ mogą ograniczyć w większym lub mniejszym stopniu możliwość zabudowy nieruchomości wnioskodawcy. Organy odniosły się jedynie do wymaganych odległości od budynków istniejących, nie biorąc pod uwagę, iż budowa przez inwestora planowanej inwestycji wymusi na skarżącym dostosowanie umiejscowienia planowanych przez niego zabudowań do lokalizacji budynku handlowo-usługowego, ograniczając w ten sposób możliwość zabudowania jego nieruchomości w odległości sięgającej nawet do 7 m w głąb jego działki i wymuszając na nim zwiększenie zabezpieczeń ogniowych w budynkach, które będzie chciał wybudować w przyszłości. Organy pominęły, iż po wydaniu ostatecznej decyzji WZ skarżący będzie zmuszony do uwzględnienia powyższych normatywnych odległości przy planowaniu przyszłej zabudowy swojej nieruchomości, ograniczając możliwości skarżącego w tym zakresie. Z tego również względu należąca do skarżącego nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jemu przysługuje interes prawny i status strony w postępowaniu dotyczącym spornej inwestycji. Jak już wyżej wskazano, nawet potencjalne możliwe oddziaływanie oznacza, że właściciela sąsiedniej nieruchomości należy co do zasady uważać za stronę postępowania. Właściciel takiej nieruchomości winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością. Nawet więc, jak słusznie wskazano w skardze, analizowane w zaskarżonej decyzji kwestie bliskiej (na granicy dopuszczenia) odległości między budynkami wynikające z przepisów w/w rozporządzenia jedynie potwierdza fakt, że skarżący ma interes prawny w postępowaniu i powinien być stroną tego postępowania, aby zapewnić mu możliwość przedstawienie stanowiska czy zgłaszanie wniosków dowodowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które składają się koszty wpisu od skargi w kwocie 200 zł.