II SA/Kr 805/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. skargi F. S.A. w K. na decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2025 r. nr 32/6740.5/2025 w przedmiocie przeniesienia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 marca 2025 r. nr 32/6740.5/2025 przeniesiono decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestorowi K. sp. z o.o. w K. na rzecz nowego inwestora – C. sp. z o.o. w W.. Wyżej wskazana decyzja stała się ostateczna z dniem jej wydania, ponieważ organ uwzględnił w całości żądania strony i odstąpił od jej uzasadnienia na podstawie art. 127 §1a kpa. F. S.A. w K. złożyła skargę na powyższą decyzję. Zdaniem skarżącej spółki przeniesienie decyzji było wadliwe, bowiem doszło do jej wygaśnięcia z uwagi na fakt, że decyzja nie była wykonywana przez okres przekraczający 3 lata. Skarżąca spółka wyjaśniła, że jest właścicielem działki, którą zamierza zabudować, lecz która nie posiada dostępu do drogi publicznej. Dostęp taki będzie wymagał prawdopodobnie ustanowienia służebności drogi koniecznej przez działki objęte ww. pozwoleniem na budowę. Zabudowa tych działek wpływa wprost na przebieg, a tym samym możliwości ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przejazdu i przechodu. Organ wniósł w odpowiedzi o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącej spółki, a ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 32 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – p.p.s.a.) stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, który pojmowany powinien być jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Art. 58 § 1 stanowi z kolei, że Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1) oraz jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (postanowienie NSA z 8 stycznia 2020r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawem materialnym, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi. Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma jednoznaczne brzmienie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725), zgodnie z którym stronami w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę są wyłącznie dotychczasowy i nowy inwestor. Skoro powyższy przepis w tak jednoznaczny sposób ogranicza krąg stron postępowania, oznacza to, że każdy inny podmiot, który nie jest dotychczasowym ani nowym inwestorem, nie ma legitymacji prawnej do udziału w tym postępowaniu oraz do zaskarżenia wydanej w jego toku decyzji. Choć bezsprzecznie kwestie ustanowienia służebności drogi koniecznej po działkach objętych przeniesionym pozwoleniem dotyczą interesu skarżącej spółki, gdyż zabudowa tych działek może wpływać na przebieg tej drogi lub nawet na możliwość jej ustanowienia, to ma on charakter wyłącznie faktyczny, a nie prawny. Nie ma bowiem normy prawnej, która na obecnym etapie pozwalałaby skarżącej spółce kwestionować fakt przeniesienia decyzji. Z uwagi zatem na brak interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a.