II SA/Kr 806/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi J.M., A.Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania czynności skargę oddala. Decyzją z dnia 3 lutego 2004 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku -Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku Nr 207, póz. 2016) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000 roku - Dz. U. Nr 98, poz. 1071) odmówił wydania inwestorowi –J. G. nakazu rozbiórki bramy wjazdowej do działki nr "1" w B.. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 9 października 2003 roku J. G. przedłożyła zgłoszenie o zamiarze wykonania robót budowlanych z dnia 19 sierpnia 2003 roku złożone w Starostwie Powiatowym w T. Zgłoszenie to dotyczyło budowy bramy wjazdowej do działki nr "1’ w B. od strony ulicy [...]. Na zgłoszeniu znajdowała się adnotacja Starostwa Powiatowego w T. o braku sprzeciwu, nosząca datę 19 sierpnia 2003 roku. J. G. oświadczyła, że budowę bramy wjazdowej rozpoczęła 20 sierpnia 2003 roku. Z uwagi na wniosek H. B. o poinformowanie gazowni, że słupki ogrodzenia (bramy) znajdują się na gazociągu organ pierwszej instancji pismem z dnia 10 października 2003 roku znak: [...] zwrócił się do Rozdzielni Gazu w B. o sprawdzenie, czy przy wykonywaniu bramy wjazdowej na działkę nr "1’ w B. nie naruszono przepisów dotyczących wykonywania obiektów budowlanych przy gazociągach. Rozdzielnia Gazu w D. pismem z dnia 21 października 2003 roku znak: [...] poinformowała, że nie naruszono żadnych warunków, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. ustalił, że J. G. pismem z dnia 19 sierpnia 2003 roku dokonała zgłoszenia o zamiarze budowy bramy wjazdowej we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej, roboty budowlane rozpoczęła po uzyskaniu zgody tegoż organu oraz, że przy wykonywaniu robót budowlanych nie naruszyła warunków dotyczących wykonywania obiektów budowlanych przy gazociągach. W związku z powyższym brak było podstaw do wydania nakazu rozbiórki bramy. Stwierdzono nadto, że toczące się przed Sądem Rejonowym w T. postępowanie w sprawie o rozgraniczenie działek nr "2", "3’ a "1’ nie jest podstawą do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej bramy. Podnoszona przez Z. Z. kwestia zniszczenia ogrodzenia nie jest przedmiotem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego. Ewentualnych roszczeń w tej kwestii można dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Po rozpoznaniu odwołań od powyższej decyzji wniesionych przez H. B. oraz Z. Z., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r.- Dz. U. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888 ), decyzją z dnia 17 września 2004 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była budowa urządzenia budowlanego, jakim jest ogrodzenie od strony drogi publicznej (brama wjazdowa na działkę nr "1’). Bramę tę wykonano w linii istniejącego na sąsiednich działkach ogrodzenia. Zgodnie z art. 30 ustawy Prawo budowlane, budowa takiego ogrodzenia, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. J. G. dokonała zgłoszenia i następnego dnia przystąpiła do budowy ogrodzenia. Nie można stwierdzić stanowczo, że data wykonania ogrodzenia to 20 sierpnia 2003r. (jak oświadczyła J. G. na oględzinach), ponieważ według twierdzenia zawartego w odwołaniu H. B., J. G. zwróciła się o zgodę w dniu 19 sierpnia 2003, kiedy to brama i zjazd były już wykonane. Organ l instancji nie ustalił zatem w sposób jednoznaczny, kiedy brama wjazdowa została zrealizowana. Ustalenie tego faktu ma istotne znaczenie, gdyż wyjaśni czy przeprowadzone roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa. Art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi bowiem, iż do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu. Powyższy zapis w sposób ścisły określa, kiedy inwestor może przystąpić do prowadzenia robót budowlanych po dokonaniu zgłoszenia. Tym samym rozpoczęcie realizacji inwestycji bez zachowania 30 dni od daty zgłoszenia do właściwego organu stanowi o naruszeniu prawa. Zajmując stanowisko wobec zarzutów odwołania organ stwierdził, że sprawy dotyczące przekroczenia granic przy realizacji obiektów budowlanych, w tym ogrodzeń, podlegają rozstrzyganiu w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ponadto, jeżeli w trakcie prowadzenia robót budowlanych wyrządzono szkody, strony mogą wystąpić ze stosownym roszczeniem do sądu powszechnego. Organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do rozstrzygania roszczeń cywilnoprawnych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia 7 lipca 2005 r., znak: [...], działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071) nakazał J. G. wykonać rozbiórkę bramy wjazdowej do działki nr "1" w B. usytuowanej na tej działce od strony ulicy [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w związku z uznaniem w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., iż nie został ustalony w sposób jednoznaczny moment wykonania bramy wjazdowej konieczne było przeprowadzenie ponownie postępowania w tym zakresie. Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności na podstawie zeznań świadków, fotografii i dokumentów obecnie ustalono, że J. G. budowę bramy rozpoczęła nie później niż w dniu 18 sierpnia 2003 r. Stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis art. 29 ustawy - Prawo budowlane zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych tam obiektów m.in. ogrodzeń. Natomiast stosownie do przepisu art. 30 ustawy - Prawo budowlane zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się, w niektórych przypadkach (np. ogrodzeń od strony dróg, ulic) z obowiązkiem dokonania zgłoszenia przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu. W zgłoszeniu należy określić, rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Wyznaczony w ten sposób termin ten wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, który jest bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, pozbawionego braków formalnych. J. G. zgłoszenie doręczyła do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej w dniu 19 sierpnia 2003 roku, a zatem roboty budowlane przy wykonaniu bramy mogła rozpocząć dopiero w dniu 19 września 2003 roku. Rozpoczęcie budowy bramy w dniu 18 sierpnia 2003 roku nastąpiło zatem bez skutecznego zgłoszenia. Pismem z dnia 22 kwietnia 2005 roku znak: [...] Wójt Gminy [...] jako organ właściwy, poinformował, iż dla działki nr "1" w B. Gmina [...] brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 15 kwietnia 2005 roku wezwano J. G. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na inwestycję obejmującą budowę bramy wjazdowej do działki nr "1’ w B., a w przypadku braku powyższej decyzji do złożenie w wyznaczonym terminie pisemnego oświadczenia, iż decyzji tej nie posiada. W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na powyższą inwestycję, ani oświadczenia o jej braku. Jeżeli budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest możliwa legalizacja obiektu. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia legalizację. W takim przypadku, stosownie do przepisu art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 25 lutego 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że jako strony niniejszego postępowania wskazano J. G., Z. i F. Z., H. B., R. S. - jako pełnomocnika H. B. oraz Starostwo Powiatowe w T.. Tymczasem jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (z akt postępowania odwoławczego w sprawie odwołania od decyzji PINB w T. z dnia 28 lutego 2005r., znak: [...]) F. Z. zmarł. Informacja ta została zawarta w piśmie Z. Z., A. Z. i J. M. z dnia 14 maja 2005 r. znajdującym się w aktach sprawy [...] (dotyczącej zawieszenia postępowania w sprawie ułożenia chodnika z kostki brukowej na działce ew. nr "1" w B.). Organ odwoławczy, stwierdził, iż nie dysponuje potwierdzeniem daty śmierci F. Z., nie może zatem stwierdzić, czy śmierć ta nastąpiła przed doręczeniem decyzji czy też po jej doręczeniu. Fakt ten stanowi jedynie informację, która winna być należycie zweryfikowana przez organ l instancji. Powyższe oznaczać może bowiem, iż niniejsza decyzja została skierowana do osoby, która już nie żyła. Zgodnie z art. 30 § 1 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zgodnie z § 4 tego przepisu w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. W sprawach dotyczących spadków nie objętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. Dokumentem potwierdzającym informację o śmierci strony powinien być odpis skrócony aktu zgonu sporządzony przez urząd stanu cywilnego. Niezbędne jest także zwrócenie się do sądu spadku z zapytaniem, czy toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku, ewentualnie postępowanie o dział spadku. Dopiero taka informacja stanowić może dla organu podstawę do przyjęcia, że wymienione w tym postanowieniu osoby są w istocie spadkobiercami i należy wezwać je do udziału w prowadzonym postępowaniu. Niezbędne jest nadto wezwanie spadkobierców do zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie oraz do złożenia ewentualnych uwag i wniosków. Decyzją z dnia 15 września 2009 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T., działając na podstawie art.80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku -Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 - tekst jednolity z późn. zm.) nie nałożył na inwestora – J. G. obowiązku wykonania określonych czynności ani robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych robót budowlanych prowadzonych przy budowie bramy wjazdowej do działki nr "1’ w B. usytuowanej na działce nr "1" od strony ulicy [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, iż ustalił krąg osób posiadających przymiot strony w niniejszym postępowaniu. F. Z. brał udział w postępowaniu jako współwłaściciel działki nr "2’ w B.. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 22 czerwca 2009 roku aktualnymi właścicielami tej działki są: J. M., Z. M., A. Z., M. Z., S. Z. i Z. Z. reprezentowana przez swoje córki J. M. i A. Z. - zgodnie pełnomocnictwem nadesłanym za pismem z dnia 7 września 2009 roku. Stosownie do przepisu art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego osoby te jako następcy prawni wstępują na miejsce F. Z.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. stwierdził, że dotychczas poczynione w sprawie ustalenia prowadzą do wniosku, że J. G. wybudowała na działce nr "1" w B., bez wymaganego zgłoszenia do właściwego organu administracji, bramę wjazdową do tej działki. Brama ta jest jednym z elementów ogrodzenia. Działka nr "1" w B. jest zabudowana, a zatem przedmiotowa brama, jako element ogrodzenia jest urządzeniem budowlanym do budynków znajdujących się na przedmiotowej działce. W związku z powyższym, w przypadku wykonywania robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego zastosowanie mają przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ wymienione roboty budowlane zostały już zakończone nie wstrzymywano ich prowadzenia i stosownie do przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego zastosowano odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 2. Zgodnie ze wskazaniem przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w przypadku prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego, jako organ właściwy, w drodze decyzji, nakłada na Inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ podczas przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono, aby roboty były wykonane niewłaściwie i nie stwierdzono również naruszenia odnoszących się do ogrodzeń przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), to nie nałożono obowiązku wykonania żadnych czynności ani robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. stwierdził nadto, że przepisy przeciwpożarowe nie zabraniają budowy bram na drogach dojazdowych do gospodarstw rolnych, a tym samym nie ma przepisu prawa, na podstawie którego należałoby orzec rozbiórkę spornej bramy. Decyzją z dnia 28 lutego 2011 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.) i art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. Z. (podtrzymanego następnie przez jej następców prawnych) oraz H. B. -utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że obiekt budowlany w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 ze zm.) to budynek lub budowla wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 ustawy). Natomiast pod pojęciem obiektu budowlanego nie można rozumieć ogrodzeń, które w świetle regulacji art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektami budowlanymi. W praktyce zauważa się rozróżnianie ogrodzeń na te, które stanowią urządzenia budowlane i te, które należą do obiektów budowlanych, w zależności od charakteru działki (zabudowana i niezabudowana). W rozpatrywanej sprawie, wykonane ogrodzenie znajduje się na działce zabudowanej, co potwierdza materiał dowodowy. Budowę fragmentu przedmiotowego ogrodzenia na działce nr "1" w B. od strony ul. [...], tj. wykonanie bramy wraz z fundamentem, należy zakwalifikować jako realizację ogrodzenia od strony drogi publicznej, stanowiącej miejsce publiczne w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego. W konsekwencji należy uznać, iż skoro zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, to wybudowanie ogrodzenia bez takiego zgłoszenia powinno skutkować podjęciem przez organy nadzoru budowlanego działań na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organ l instancji ustalił, iż świadkowie wskazali rożne terminy rozpoczęcia wykonywania robót budowlanych. Inwestor legitymuje się zgłoszeniem robót budowlanych z dnia 19 sierpnia 2003 r., na którym widnieje pieczęć Starostwa Powiatowego w T. oraz adnotacja o treści: "n/e zgłasza się sprzeciwu 79.08.03", podpisana przez pracownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. (k-16, załącznik). Przy piśmie Starosty T. z dnia 15 lutego 2005 r., znak: [...] (k-101) zostały przekazane kserokopie akt sprawy dotyczące zgłoszenia wykonania bramy dojazdowej na działce nr "1" w B. potwierdzające, iż organ nie wniósł sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia. W oparciu o powyższe ustalenia, uznano, iż inwestor legalnie mógł rozpocząć wykonywanie robót budowlanych dopiero w dniu 19 września 2003 r. Powyższe stanowisko organu l instancji jest nieprawidłowe. Należy stwierdzić, iż nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, iż na dokumencie zgłoszenia z dnia 19 sierpnia 2003 r. widnieje adnotację o treści: "n/e zgłasza się sprzeciwu", sygnowana podpisem inspektora w Wydziale Urbanistyki, Architektury i Budownictwa, działającego z upoważnienia starosty. Wprawdzie przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości modyfikacji długości terminu, w którym możliwe jest wniesienie sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia, niemniej strony postępowania administracyjnego działają w zaufaniu do władz publicznych. Powinnością organów administracji publicznej jest takie prowadzenie spraw administracyjnych, by sprzeniewierzeniu nie uległa fundamentalna wartość, jaką stanowi zaufanie obywateli do Państwa i jego organów. W realiach niniejszej sprawy, inwestor, osoba bez wykształcenia prawniczego, mogła żywić usprawiedliwione przekonanie, że adnotacja tej treści, pochodząca od kompetentnego przecież organu, w pełni legitymizuje jej działania inwestycyjne. Pogląd przeciwny, nieuchronnie prowadziłby do wniosku, iż zapis art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi tylko pustą deklarację ustawodawcy. Dodać przy tym należy, że stosownie do treści art. 9 zdanie drugie KPA organy czuwają nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Zatem należy uznać, iż inwestor bezpośrednio po dokonaniu zgłoszenia mógł legalnie rozpocząć wykonywanie robót budowlanych wskazanych w przedłożonym w dniu 19 sierpnia 2003 r. zgłoszeniu. Zważywszy na powyższe należy - zdaniem organu odwoławczego - uznać, iż kluczowym w sprawie jest wyjaśnienie faktycznego terminu rozpoczęcia wykonania robót budowlanych przy budowie ogrodzenia bramy wjazdowej. Zgromadzone dowody w sprawie wskazują, iż najwcześniejszym terminem, w którym roboty budowlane rozpoczęto wykonywać, a który został wskazany przez świadków, jest dzień 18 sierpnia 2003 r.. Wprawdzie osoby, wskazujące dzień 18 sierpnia 2003 r., jako termin rozpoczęcia robót budowlanych, pozostają w osobistym konflikcie z inwestorem, niemniej w świetle zgromadzonych ich wyjaśnień należy uznać, iż termin ten faktycznie dokumentuje czas rozpoczęcia robót budowlanych. Świadkowie wskazują na konkretne czynności podejmowane przez nich celem poinformowania właściwych organów o rozpoczęciu robót budowlanych przez inwestora (interwencje telefoniczne - por. k-141, załącznik). Z drugiej strony w zgromadzonych aktach postępowania brak jest dokumentów urzędowych jednoznacznych wskazujących, iż dniem rozpoczęcia robót budowlanych był 18 sierpnia 2003 r., co przesądza o konieczności dokonania oceny w tym zakresie przez organy nadzoru budowlanego. Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji wskazał, iż terminem tym był 18 sierpnia 2003 r. co w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych (zeznań świadków) uznać należy za udowodnione. Powyższe ustalenie przesądza, iż inwestor rozpoczął wykonywanie urządzenia bez wymaganego zgłoszenia zamiaru jego wykonania organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego w którym wskazano, iż przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Art. 51 Prawa budowlanego ma zastosowanie do robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Skoro prawidłowo organ l instancji ustalił, iż budowa urządzenia budowlanego, jakim jest budowa ogrodzenia zabudowanej działki została wykonana samowolnie, to przy legalizacji takiej samowoli budowlanej znajdą zastosowanie przepisy 51 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (który w niniejszym przypadku dotyczy samowolnego wykonania urządzenia budowlanego, bez wymaganego zgłoszenia). Prowadząc postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego zobligowane są do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W trakcie przeprowadzonych czynności nie stwierdzono, aby zrealizowane roboty budowlane zostały wykonane niezgodnie z przepisami, w tym z warunkami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Dodatkowo ustalono, iż wykonane ogrodzenie (brama) nie narusza przepisów dotyczących sieci gazowych (pismo z dnia 21 października 2003 r., znak: [...]; k-16). W związku z powyższym organ odwoławczy zobligowany był do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia o nienałożeniu dodatkowych obowiązków, celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do kwestii poruszanych w odwołaniach wskazano, iż nie budzi wątpliwości, że inwestor wykonał urządzenie budowlane, jakim jest przedmiotowe ogrodzenie (brama) samowolnie. Niemniej wykonany obiekt zgodny jest z przepisami, w związku z czym brak było podstaw do nakazania inwestorowi wypełnienia dodatkowych obowiązków. Jeżeli podczas wykonywania robót budowlanych, doszło do naruszenia prawa własności innych podmiotów, w zakresie uszkodzenia ogrodzenia na sąsiedniej działce, to kwestie te nie pozostają w związku w przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Rozpoznanie podnoszonych w tym zakresie naruszeń prawa należy do właściwości sądów powszechnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosły J. M. oraz A. Z.. W skardze zarzucono błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz niezgodne z prawdą ustalenia faktyczne. Podano, że w sposób nieprawidłowy ustalono długość i szerokość drogi dojazdowej do działki nr "1" oraz, że błędnie przyjęto, że droga dojazdowa jest zlokalizowana na działce budowlanej. W istocie bowiem działka ta (nr "4") jest własnością Skarbu Państwa. Na dowód powołanej okoliczności skarżące przedłożyły pismo Wójta Gminy R. z dnia 13 września 2005 r., z którego wynika, że działka nr "4" stanowi drogę publiczną (gminną). Skarżące zakwestionowały nadto zasadność zwrócenia się przez organ pierwszej instancji do Wójta Gminy R. o informacje co do obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przekonaniu skarżących opinia Wójta w tym przedmiocie nie była zgodna z prawdą. Tym samym, błędne i niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy były wszystkie ustalenia oparte na tych informacjach. Podkreślono w skardze, że rozpoczęcie przez inwestorkę budowy spornej bramy nastąpiło bez wymaganego zgłoszenia i stanowiło samowolę budowlaną. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że przedmiotowa brama została wykonana przed datą zgłoszenia, jednak przeprowadzone postępowanie naprawcze w trybie art. 50 oraz 51 ustawy Prawo budowlane stwierdzono, iż budowa nie narusza przepisów prawa budowlanego. W tej sytuacji brak było podstaw do nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W piśmie z dnia 28 września 2011 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi"' skarżące zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 3 pkt 9 oraz art. 49 (b) ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie, że wykonana brama jest urządzeniem budowlanym. W ocenie skarżących winna ona być uznana za obiekt budowlany, zaś procedura legalizacji samowolnie wykonanej bramy winna być prowadzona na podstawie art. 49 b w trybie przewidzianym w art. 50 i 51 tej ustawy. Błędnie też organy dokonały oceny zgodności legalizowanych prac z nieaktualnym już miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz studium kierunków planowania i zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o te zarzuty skarżące wnosiły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji lub o ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie były przedmiotem sporu ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę zakwestionowanego rozstrzygnięcia organów administracji. Na obecnym etapie nie jest już przedmiotem kontrowersji zakres przeprowadzonych przez inwestorkę – J. G. prac. Dotyczyły one posadowienia bramy wjazdowej na działkę nr "1’. Bramę tę wykonano od strony drogi publicznej oraz w linii istniejącego na sąsiednich działkach ogrodzenia. Nie jest też obecnie podważane ustalenie daty przeprowadzenia wskazanych wyżej prac. Ich początek przypadał - jak to w sposób niewątpliwy ustalono - na dzień 18 sierpnia 2003 r. Dopiero w dniu następnym dokonano zgłoszenia zamiaru wykonania tych prac. Powyższe ustalenia faktyczne uznać należy za prawidłowe i znajdujące należyte odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach świadków, dokumentacji fotograficznej oraz mapach i planach sytuacyjnych. Prawidłowa też i nie budząca zastrzeżeń w świetle art. 80 k.p.a. jest ocena tego materiału dokonana przez orzekające w sprawie organy. Analiza zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że istotą sporu jest dokonana przez organy administracji ocena prawna ustalonego stanu faktycznego, w szczególności zaś kwalifikacja zamontowanej bramy wjazdowej z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. Jak bowiem zarzucono w skardze, posadowienie spornej bramy winno być uznane za budowę obiektu budowlanego (w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Nieprawidłowe, zdaniem skarżących, było zaś zakwalifikowanie bramy jako urządzenia budowlanego stosownie do art. 3 pkt 9 powołanej wyżej ustawy. Pogląd ten nie jest słuszny bowiem nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że brak jest podstaw prawnych dla sformułowanego w skardze stanowiska, w myśl którego na gruncie przepisów prawa budowlanego uprawnione jest traktowanie ogrodzenia jedynie jako obiektu budowlanego, a kwalifikacja ta jest prawidłowa niezależnie od okoliczności konkretnego przypadku. Analiza uregulowań ustawy dotyczących prawnego statusu ogrodzeń, a także poglądy orzecznictwa sądowo administracyjnego w tym zakresie nie dają podstaw do formułowania takich jednoznacznych i generalnych ocen. Zwrócić należy uwagę, że pojęcie urządzenia budowlanego ma swą ustawową definicję, zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez urządzenia budowlane rozumieć należy takie związane z obiektem budowlanym urządzenia techniczne, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia. place postojowe i płace pod śmietniki. Cytowany przepis ustawy wprost określa zatem ogrodzenia jako egzemplifikację urządzeń technicznych związanych z obiektem budowlanym, zapewniających możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Przytoczona wyżej definicja normatywna stanowić powinna punkt wyjścia dla rozważań o kwalifikacji ogrodzenia z punktu widzenia z przepisów Prawa budowlanego. Skoro bowiem z mocy wyraźnego i jednoznacznego brzmienia przepisu ogrodzenie traktuje się jako urządzenie budowlane, to odmienna ocena jego statusu prawnego - jeśli w ogóle uprawniona - musi stanowić wyjątek i znajdować uzasadnienie w okolicznościach o charakterze szczególnym. Samo już jednak brzmienie powołanego wyżej przepisu dowodzi, że ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko w pewnych, określonych w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego warunkach i okolicznościach. Kwalifikacja taka jest bowiem dopuszczalna wtedy tylko, gdy ogrodzenie jest związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewnia możliwość korzystania z niego. Ustawa traktuje zatem ogrodzenie jako urządzenie budowlane tylko pod warunkiem istnienia pewnego związku o charakterze funkcjonalnym pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) a powiązanym z nim i pełniącym w stosunku do niego rolę służebną ogrodzeniem. W innych okolicznościach, a więc w szczególności w sytuacji braku innego obiektu budowlanego lub też braku wspomnianego związku rozważać można odmienną kwalifikację ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. W świetle powyższego, podobnie jak nieuzasadnione są te zapatrywania i poglądy, które nakazują w sposób bezwarunkowy i jednolity traktować ogrodzenia jako urządzenia budowlane (zob. wyr. NSA z 9.7.1999 r., IV SA 1129/97, niepublikowany, przywołany za: Z. Niewiadomski (red.), Komentarz do ustawy -Prawo budowlane, 2011 r., Wyd. C.H. Beck Legalis, wydanie 4), tak też nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach zaprezentowane w skardze stanowisko przeciwne. Zasadnie natomiast wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt: II OSK 1709/2008, że ogrodzenie działki już zabudowanej niewątpliwie jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją urządzenia zawartą w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ale jest też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wchodzącą w zakres szerokiego pojęcia obiektu budowlanego. Aby urządzenie budowlane, o jakim mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, podlegało regulacjom tego prawa, musi ono stanowić bądź to część obiektu budowlanego, z którym jest związane, bądź stanowić samodzielny obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Przywołane wyżej stanowisko jako oddające w sposób prawidłowy istotę problematyki statusu prawnego ogrodzenia, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. Pogląd ten zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego uzależnia ocenę prawną zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wzniesieniu ogrodzenia od stwierdzenia jego związku z istniejącym na tej samej działce obiektem budowlanym. Jego konsekwencją jest uzależnianie oceny statusu ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego od układu okoliczności konkretnego przypadku (por. także: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt: IV SA 1851/96 oraz z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/07). Pogląd tożsamy z zaprezentowanym powyżej znajduje także akceptację w doktrynie (por.: Komentarz do ustawy - Prawo budowlane, (red. Z. Niewiadomski), T. Asman, J. Dessoulavy - Śliwiński, E. Janiszewska Kuropatwa, A. Plucińska-Filipowicz, 2011 r., Wyd. C.H. Beck Legalis, wydanie 4). Zwrócić jeszcze należy uwagę, że wynikająca z cytowanych wyżej argumentów i racji dopuszczalność alternatywnej kwalifikacji ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego (jako urządzenia budowlanego bądź obiektu budowlanego) pozostawała w polu widzenia organu odwoławczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. dostrzegł istniejące w orzecznictwie i doktrynie przedmiotu rozróżnienie ogrodzeń na te, które stanowią urządzenia budowlane i te, które należą do obiektów budowlanych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ponadto, co stanowiło podstawę dla przyjętej przez organ nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie kwalifikacji spornej bramy wjazdowej. Stanowisko orzekających w sprawie organów, uznające zrealizowaną przez J. G. bramę za urządzenie budowlane (art. 3 pkt 9 Prawa Budowlanego) zasługuje na aprobatę. Taka ocena prawna spornego zamierzenia inwestycyjnego ma jako swą podstawę prawidłową wykładnię przepisów prawa, a nadto w sposób należyty uwzględnia te okoliczności rozpatrywanego przypadku, które ocenę tę determinują. Nie mogą jej podważyć ogólnie i abstrakcyjnie formułowane w skardze zarzuty i twierdzenia. Mieć trzeba na uwadze, że w sposób bezsporny ustalono, że brama powstała na gruncie zabudowanym budynkiem mieszkalnym, budynkiem inwentarsko - składowym oraz budyniem garażowym (kopia mapy zasadniczej, k. 35 akt administracyjnych). Z wymienionymi obiektami budowlanymi jest funkcjonalnie powiązana w ten sposób, że zapewnia prawidłowe, niezakłócone przez osoby postronne korzystanie z wykorzystywanej na cele mieszkaniowe posesji. Także parametry techniczne omawianego urządzenia i jego stylistyka przekonują, że ma ono pełnić funkcje właściwe i typowe dla ogrodzenia. Podkreślenia wymaga inna jeszcze okoliczność, rzutująca w sposób istotny na kwalifikację prawną będącego przedmiotem rozważań obiektu. Zasadne wydaje się bowiem zwrócenie uwagi, że bramę wjazdową na działkę nr "1" wykonano w linii istniejącego na sąsiednich działkach ogrodzenia. Uznanie spornej bramy wjazdowej za obiekt budowlany wymagałoby stwierdzenia, że posiada na tyle specyficzne cechy konstrukcyjne lub też spełnia funkcje na tyle inne i odmienne od wskazanych w art. 3 pkt 9 "związanych z zapewnieniem prawidłowego sposobu użytkowania obiektu budowlanego", że uzasadniona jest inna jej kwalifikacja. Okoliczności takich w rozpoznawanej sprawie brak. Przyjęcie, z powołaniem na przytoczone wyżej argumenty i racje, że wykonana samowolnie przez inwestorkę brama wjazdowa stanowiła urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego miało wpływ na ocenę zasadności tego także zarzutu skarżących, który odnosił się do wyboru zastosowanej w sprawie procedury legalizacyjnej. Wedle twierdzeń skarżących nieprawidłowo zastosowano w sprawie tryb określony w art. 50 oraz 51 Prawa budowlanego, podczas gdy zasadne było wdrożenie postępowania naprawczego określonego w art. 49 b tej ustawy. Powyższe stwierdzenie oparte jest na założeniu, że będąca przedmiotem postępowania brama stanowiła obiekt budowlany i tylko przy takim założeniu była ocena ta prawidłowa. Zgodnie z art. 49 b Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Natomiast w myśl art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po upływie zaś tego terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego obowiązku i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku jego niewykonania - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W świetle cytowanego wyżej art. 49 b - Prawa budowlanego nie może budzić wątpliwości, że przewidziany tym przepisem tryb legalizacji dotyczy jedynie wykonanych niezgodnie z przepisami obiektów budowlanych. Skoro jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznano, że zasadne było zaliczenie spornego ogrodzenia (bramy wjazdowej) do kategorii urządzeń budowlanych, jako trafne i zgodne z regulacją ustawy Prawo budowlane ocenić należało przeprowadzenie procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tryb ten znajduje bowiem zastosowanie do sytuacji innych niż określone w art. 48 oraz 49 b. Z uwagi na fakt, że prace przy montażu kwestionowanego fragmentu ogrodzenia zostały zakończone przed wydaniem decyzji w sprawie, zasadnie organy nie wstrzymały ich prowadzenia a orzekały na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Nie jest też trafne zawarte w skardze stanowisko, iż w trakcie procedury legalizacji samowolnie wykonanej bramy wjazdowej naruszono przepis art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.). Twierdzenie to nie znajduje oparcia w regulacjach prawnych, w szczególności w art. 59 powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane. Stosownie do art. 59 ust. 1 i 2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w podanym wyżej brzmieniu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu ustalenia warunków zabudowy wymaga zagospodarowanie przestrzeni poprzez budowę obiektu lub wykonanie robót budowlanych, które spowoduje zmianę zagospodarowania terenu lub zmianę sposobu użytkowania obiektu. Nie każda zatem postać zamierzenia inwestycyjnego (w przypadku braku planu miejscowego) wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Posadowienie spornej bramy wjazdowej, w linii istniejącego ogrodzenia działek sąsiednich nie prowadziło do zmiany sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, nie wiązało się też ze zmianą sposobu użytkowania żadnego obiektu budowlanego. Ponadto, jak to już wykazano we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, zrealizowana brama wjazdowa była urządzeniem budowlanym nie zaś obiektem budowlanym. Prace związane z jej osadzeniem nie miały zatem cech budowy obiektu budowlanego, czy też robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. Zwrócić jeszcze należy uwagę, że analiza wskazanych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego czynności, do przeprowadzenia których zobligowany jest organ nadzoru budowlanego w ramach uregulowanej tym przepisem procedury legalizacyjnej wskazuje, że w trybie tym nie jest co do zasady wymagane ustalenie zgodności wykonanych prac z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub warunkami decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie organ może dokonać weryfikacji zgodności realizowanych prac z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ramach przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 2 wymogu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, to jednak kontrola organów nadzoru budowlanego w powyższym zakresie nie jest niezbędna w każdym przypadku. Brak jest tu bowiem wymogów analogicznych do tych wskazanych w art. 48 ust. 2 pkt 1 oraz art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego. Prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy charakter przeprowadzonych robót w zestawieniu z brzmieniem przytoczonych wyżej przepisów prowadzi do wniosku , że brak było podstaw, by wymagać od inwestora wykazania zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Uznając zatem zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie znajdując - w ramach przeprowadzonej w zakresie wyznaczonym przez przepisy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontroli - innych naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.