II SA/Kr 806/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzewa postanawia: oddalić wniosek A. C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy II SA/Kr 806/14 Uzasadnienie postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r. W dniu 30 czerwca 2014 r. skarżący A. C. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 1301 zł. W dniu 7 lipca 2014 r. A. C. złożył pismo nazwane "zażaleniem", w którym stwierdził, że jego sytuacja materialna uniemożliwia dokonanie opłaty. W dniu 23 lipca 2014 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy jego pismo jest rzeczywiście zażaleniem czy też wnioskiem o przyznanie prawa pomocy – pod rygorem przyjęcia drugiej z wymienionych alternatyw. Wobec milczenia skarżącego zarządzono wezwanie go do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odbiór wezwania został potwierdzony w dniu 23 lipca 2014 r. Wobec milczenia skarżącego w dniu 21 października 2014 r. zarządzono o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 31 października 2014 r. W dniu 6 listopada 2014 r. skarżący, działając już przez fachowego pełnomocnika, złożył wniosek o przywrócenie terminu do "złożenia oświadczenia o stanie majątkowym wraz z oświadczeniem PPF". Podał, że wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF w ogóle do niego nie dotarło. Przesyłkę bowiem odebrała jego żona, z którą od dłuższego czasu pozostaje w konflikcie i która nie przesyłki mu nie przekazała. Jednocześnie skarżący złożył wypełniony formularz PPF . Wezwany o uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, skarżący zaoferował dowód z zeznań świadka E. K. na okoliczność jego relacji małżeńskich, oraz dowód z własnych zeznań na okoliczność pochodzenia podpisu potwierdzającego odbiór przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków. Sąd zważył: Stosownie do przepisu art. 86 § 1, oraz art. 87 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy występuje tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu okoliczności takie w sprawie nie zostały uprawdopodobnione. Osoba inicjująca postępowanie sądowe musi liczyć się z koniecznością utrzymania komunikacji z Sądem. Długotrwały konflikt z domownikiem jest oczywistym wskazaniem do podjęcia stosownych działań komunikację tę gwarantujących. Brak odpowiednich kroków zapobiegawczych ze strony skarżącego uznać należy właśnie za niedbalstwo, zwłaszcza że – jak twierdzi sam skarżący – przypadki przejmowania przez domownika korespondencji miały już miejsce. Przy założeniu więc prawdziwości podnoszonych przez stronę okoliczności dotyczących nieprzekazania korespondencji odebranej przez żonę stwierdzić należy, że okoliczności te nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego. Okoliczności te nie wystąpiły nieoczekiwanie, a skarżący miał możliwość takiego zorganizowania odbioru korespondencji, by możliwe było dopełnienie obowiązków nałożonych wezwaniami Sądu. Z powyższych względów oferowane przez skarżącego dowody (pomijając już problem możliwości ich przeprowadzenia przez sąd administracyjny – art. 106 ppsa) nie mają w kwestii przywrócenia terminu znaczenia. Na marginesie zaś zwrócić można uwagę, że na przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczyciel odnotował jej osobisty odbiór przez A. C., a umieszczony na dowodzie doręczenia podpis nie odbiega od podpisów na innych przesyłkach adresowanych do A. C.. Dlatego też, na podstawie powołanych przepisów wniosek o przywrócenie terminu należało oddalić.