II SA/Kr 808/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] decyzją z 20 sierpnia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 9 czerwca 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: K. S.-M. i M. M., pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym według projektu powtarzalnego "[...]/" z wewnętrznymi instalacjami w budynku wod.-kan., c.o. i energii elektrycznej wraz z wewnętrzną instalacją zalicznikową energii elektrycznej od zestawu pomiarowego zlokalizowanego na słupie OSD do budynku jak i budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego dojazd, dojście i zbiornika na nieczystości ciekłe z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej na dz. nr [...] w miejscowości R., gmina C.". Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020r., poz. 1333), dalej "P.b.". Organ określił obszar oddziaływania ww. inwestycji jako obejmujący działki nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał zgodność planowanej inwestycji z uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. (Dz.U. z 2020 r., poz. 931), dalej "m.p.z.p." i wymaganiami ochrony środowiska, a także wymagane opinie i uzgodnienia. Odniósł się również obszernie do zarzutów A. F. - właścicielki działek nr [...] i [...], reprezentowanej przez pełnomocnika - syna J. F. - przedstawionych w piśmie z 8 sierpnia 2020 r. A. F. wniosła odwołanie od opisanej na wstępie decyzji z 20 sierpnia 2020 r. Skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i interesu prywatnego; w sposób który uznaniowo traktuje argumenty i dowody w sprawie oraz niewłaściwie dokonuje ich oceny i weryfikacji; co miało wpływ na końcową treść decyzji, a także jej wydanie nie było podyktowane bezpieczeństwem, interesem publicznym i prywatnym innych osób sąsiadujących z przedmiotową nieruchomością. Wniosła o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Skarżąca zgłosiła szereg zastrzeżeń, w tym odnoszących się do: sposobu przyszłego odczytu licznika energii elektrycznej; przyłącza wody; zaprojektowanego układu komunikacji wewnętrznej, w tym odległości miejsc postojowych od granicy i szerokości drogi dojazdowej w stosunku do drogi gminnej; sposobu utwardzenia układu komunikacji wewnętrznej, który sugeruje, że jest przeznaczony do obsługi prowadzonej przez inwestora firmy. Ponadto zarzuciła, że zaprojektowany sposób odprowadzenia wód opadowych w istocie doprowadzi do zmian naturalnego spływu wód, co spowoduje kierowanie ich na teren sąsiednich nieruchomości. W odwołaniu zażądano również uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia od strony drogi publicznej z jej zarządcą, jak również wznowienia granic działek zanim realizacja inwestycji zostanie rozpoczęta. Argumentacja skarżącej stanowiąca uzasadnienie odwołania była przedstawiana wcześniej, w piśmie skarżącej w postępowaniu przed organem I instancji z 8 sierpnia 2020 r., a następnie została powtórzona w skardze do Sądu i zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia. Wojewoda decyzją z 30 kwietnia 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej "K.p.a." i art. 82 ust. 3 P.b., utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Organ II instancji przywołał treść art. 6 K.p.a. oraz art. 4 i art. 5 P.b. Wskazał, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności, oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ analizuje projekt budowlany w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu / o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), wymaganiami ochrony środowiska, kompletności oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Dopiero, gdy inwestor i projektowana inwestycja spełni przewidziane prawem wymogi, organ wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dalej organ II instancji opisał zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony w art. 35 ust. 1 P.b. Podkreślił, że tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie obowiązek ten został dopełniony. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 P.b. pozwala jego zdaniem na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935), dalej "rozporządzenie" (obowiązującego do 19 września 2020 r. – dopisek Sądu). Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Na terenie objętym wnioskiem obowiązuje m.p.z.p. Działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 11MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; dla których: 1) ustala się przeznaczenie: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z urządzeniami budowlanymi i uzbrojeniem terenu niezbędnym do jej funkcjonowania. 3) dopuszcza się realizację: a) budynków gospodarczych i garażowych o powierzchni użytkowej do 50 m2, b) budynków usługowych o powierzchni użytkowej do 80 m2, c) lokali usługowych w budynkach mieszkalnych, d) sieci urządzeń infrastruktury technicznej, e) dojść i dojazdów, f) miejsc postojowych, g) zieleni, h) obiektów małej architektury, i) ciągów pieszych i rowerowych (§ 10 ust. 1 pkt 1, 3). Po analizie zgromadzonych akt sprawy, w tym projektu budowlanego, organ II instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. Zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem dwustanowiskowym, podpiwniczony z dwiema kondygnacjami nadziemnymi (parter i poddasze użytkowe). Wysokość budynku (mierzona od projektowanego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do jego najwyżej położonego punktu budynku - kalenicy dachu, zgodnie z definicją zawartą w § 4 pkt 2 m.p.z.p.) równa 8,85 m spełnia warunek ustalony w § 10 ust. 1 pkt 4 lit. c m.p.z.p., który ogranicza ją do 9,0 m. Dach obiektu jest wielospadowy o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącymi 40°, co jest zgodne z § 10 ust. 1 pkt 4 lit. d m.p.z.p., który ustala następującą geometrię dachów: dwu lub wielospadowe, o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych z przedziału 37°- 45°. Rzut budynku o wymiarach: 21,50 m x 10,20 m spełnia § 10 ust. 1 pkt 4 lit. e m.p.z.p., który brzmi: gabaryty zabudowy - rzut budynku o skrajnych wymiarach do 25 m. Powierzchnia zabudowy wynosząca 544,97 m2, co stanowi 12,94% w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - jest zgodna z § 10 ust. 1 pkt 4 lit. a m.p.z.p., który przewiduje w terenach MN maksymalną powierzchnię zabudowy: 25%. Dla działki budowlanej o powierzchni 1544,48 m2, pozostawiono 534,23 m2 powierzchni biologicznie czynnej, stanowiącej 64,72% powierzchni działki, co nie narusza obowiązków określonych dla zabudowy mieszkaniowej w terenie MN w § 10 ust. 1 pkt 4 lit. b m.p.z.p., który ustala: minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej: 50%. Wskaźnik intensywności zabudowy równy 0,33 mieści się w przedziale od 0,01 do 0,5 określonym w § 10 ust. 1 pkt 4 lit. f m.p.z.p. Dla inwestycji przewidziano dwa miejsca do parkowania w garażu na parterze budynku, co spełnia warunek zapisany w § 10 ust. 1 pkt 5 lit. a m.p.z.p., który ustala minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie (liczone łącznie z garażem). Wojewoda badając prawidłowość zastosowania w sprawie przytoczonych przepisów nie stwierdził błędów w zakresie działań podejmowanych przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę inwestorów organ l instancji stwierdziwszy, że podanie nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa - poprawnie wskazał je w wezwaniu z 23 czerwca 2020 r., wypełniając tym samym zapis art. 64 § 2 K.p.a. Po usunięcia przez inwestorów braków w wyznaczonym terminie, organ l instancji zawiadomił strony na podstawie art. 61 § 1 K.p.a. o wszczęciu postępowania. Następnie Starosta [...] ocenił zgromadzony materiał dowodowy i stwierdził, że jest on wystarczający do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, wobec czego zakończył postępowanie opisaną na wstępie decyzją. Zdaniem organu odwoławczego z analizy akt sprawy wynika, że zastrzeżenia skarżącej w piśmie z 8 sierpnia 2020 r. oraz w odwołaniu dotyczyły tych samych kwestii. Starosta [...] ustosunkował się do wszystkich istotnych zastrzeżeń w decyzji I instancji, a argumenty te zostały poddane ponownej weryfikacji w postępowaniu odwoławczym. Odpowiadając na zastrzeżenia dotyczące przyłącza wodociągowego organ odwoławczy stwierdził, że nie mają one wpływu na postępowanie w sprawie udzielenia niniejszego pozwolenia na budowę. Wskazał, że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone w § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia, w szczególności wskazano na niej przyłącz wodociągowy i wprowadzono informację, że zostanie on zrealizowany w trybie art. 29a P.b. Organ II instancji wyjaśnił, że P.b. przewiduje dwa odrębne tryby realizacji budowy przyłączy. Pierwszy z nich uregulowany jest w art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 P.b., zgodnie z którym budowa przyłączy wymaga zgłoszenia właściwemu organowi; drugi tryb natomiast - w art. 29a P.b. Budowa przyłączy w trybie art. 29a P.b. wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz stosowania odpowiednich przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Spełniając przesłanki z art. 29a ust. 1 i 2 P.b., inwestor jest zwolniony z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1a P.b. Skoro w sprawie budowy przyłączy P.b. unormowało obowiązki inwestora umożliwiając wybór spośród dwóch alternatywnych procedur - na podstawie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej albo bez dokonywania jakichkolwiek czynności przed ww. organem - to nie ma podstaw do pozbawiania inwestora tego prawa. Organ II instancji dodał jednak, że wskazany przez projektanta na projekcie zagospodarowania terenu przyłącz wodociągowy biegnie przez dwie działki: inwestycyjną oraz działkę nr [...], której właścicielką jest skarżąca. Woda dostarczana może być z istniejącej sieci wodociągowej, biegnącej przez teren działki nr [...], co wskazano również w pkt 1 informacji technicznej o możliwości doprowadzenia wody (...) z 13 września 2019 r. wydanej dla inwestora przez Zakład Gospodarki Komunalnej w C.. Z pisma tego wynika również wprost (pkt 14, 15), że zgoda właściciela gruntu, przez który ma przebiegać projektowany przyłącz oraz tytuł prawny do korzystania z tej nieruchomości - są warunkami koniecznymi uzgodnienia dokumentacji projektowej przyłącza, a później jego odbioru. Zatem wobec kategorycznego sprzeciwu skarżącej organ odwoławczy stwierdził, że w chwili wydawania niniejszej decyzji - brak jest możliwości spełnienia powyższego warunku. Skutkuje to brakiem możliwości połączenia budynku z siecią wodociągową - według wskazanego na projekcie zagospodarowania terenu przebiegu. Wobec powyższego, budynek nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim "mieszkaniowym" przeznaczeniem, czym narusza wymóg zawarty w art. 33 ust. 1 P.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Organ II instancji wskazał również, że w pkt 2 ww. informacji z 13 września 2019 r. stwierdzono, że jej wydanie nie determinuje ostatecznie sposobu zasilania budynku w wodę, czyli możliwości zastosowania innych alternatywnych źródeł wody (...) polegające np. na budowie studni wierconych lub kopanych (...). Organ odwoławczy ocenił, że powyższa okoliczność badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, nie może stanowić podstawy odmowy wydania tego pozwolenia. Inwestor bowiem korzysta z praw, które gwarantuje mu P.b.: wskazuje, na możliwość przyłączenia do sieci wodociągowej, wybierając dla jego budowy tryb art. 29a. Nie ulega jednak wątpliwości, że inwestor nie może zgłosić zakończenia robót budowlanych i przystąpić do użytkowania budynku bez zrealizowania przyłączy. Skoro projektant wskazał taki, a nie inny sposób powiązania budynku z sieciami zewnętrznymi, w sytuacji, gdy przyłącza nie są objęte wnioskiem, to na inwestorze spoczywa obowiązek ich zrealizowania. Nie jest rolą organów administracji architektoniczno-budowlanej przesądzanie, czy w przyszłości (odrębne postępowanie) właściciel działki nr [...], po której biegnie planowane przyłącze wodociągowe podtrzyma swój obecny sprzeciw wobec budowy tego przyłącza. W takiej sytuacji inwestor będzie zmuszony zmienić trasę tego przyłącza, co jest możliwe w odrębnym postępowaniu zgodnie z art. 29a P.b. Reasumując, obecny sprzeciw skarżącej wobec budowy przyłącza realizowanego odrębnym trybem, w ocenie organu nie może być podstawą do odmowy pozwolenia na budowę. Jednocześnie inwestor legitymując się niniejszą decyzją nie jest zwolniony z obowiązku przyłączenia budynku do sieci wodociągowej lub zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody (§ 26 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych". Wybierając odrębny tryb realizacji przyłączy inwestor ponosi ryzyko, że w przyszłości musi uzyskać zgodę właścicieli działek, po których przyłącza przebiegają. Odnosząc się następnie do argumentacji skarżącej, że zestaw pomiarowy energii elektrycznej został zaprojektowany na granicy z działką nr [...], co sugeruje, iż odczyt licznika musiałby odbywać się z działki należącej do skarżącej, na co nie wyraziła zgody - Wojewoda stwierdził, że są one bezzasadne. Z projektu zagospodarowania terenu jak i z mapy do celów projektowych wynika, że na działce inwestycyjnej, w jej południowo-wschodniej części przylegającej do działki nr [...], która, jak wynika z mapy do celów projektowych, w części ma użytek drogowy dr. I której właścicielką jest skarżąca - usytuowany jest słup napowietrznej linii elektroenergetycznej. W punkcie tym wskazano przewidywany zestaw pomiarowy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zatwierdza budowę odcinka instalacji zewnętrznej od budynku do słupa OSD w całości zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...]; nie obejmuje natomiast przyłącza elektroenergetycznego, w skład którego wchodzi zestaw pomiarowy na słupie. O miejscu lokalizacji przyłącza decyduje zarządca sieci, wydając stosowne warunki przyłączenia. Jak ustalono, procedura dostaw energii elektrycznej, poprzedzona wydaniem warunków przyłączenia (dla poprzedniego właściciela działki nr [...]) została zakończona podpisaniem umowy, którą następnie przeniesiono na nowego właściciela - inwestora. Badając przedmiotową kwestię na projekcie zagospodarowania terenu organ odwoławczy stwierdził, że montaż zestawu pomiarowego we wskazanym miejscu nie jest jednoznaczny z tym, że dostęp do niego będzie odbywał się poprzez działkę nr [...]. Istnieje bowiem alternatywa dokonywania odczytów z licznika - z działki inwestycyjnej nr [...] - bez konieczności naruszania nieruchomości należącej do skarżącej. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy również zarzut zaprojektowania stanowisk postojowych w odległości od granicy działki, która narusza określoną w § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz zarzut odnoszący się do szerokości drogi dojazdowej do budynku wynoszącej 8,90 m. Z projektu wynika, że dwa miejsca postojowe dla przedmiotowej inwestycji przewidziano w garażu na parterze budynku. Ilość ta jest wystarczająca dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 11MN, co reguluje § 10 ust. 1 pkt 5 lit. a m.p.z.p. Autor projektu nie przewiduje miejsc postojowych na zewnątrz budynku. Wskazany na projekcie zagospodarowania terenu plac, oznaczony nr [...], pełni funkcję wewnętrznego układu komunikacyjnego, na który składają się dojazd i dojścia. Zatem, brak jest podstaw, aby stosować w niniejszym przypadku warunki określone w § 19 ust. 2 dla projektowanych stanowisk postojowych względem granicy działki. Organ II instancji poinformował też, że kwestionowaną przez skarżącą szerokość dojazdu wynoszącą 8,90 m, reguluje w § 14 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem minimalne szerokości to: 3,0 m oraz 4,5 m i 5,0 m, co spełnia zaprojektowany dojazd. Jednocześnie, przepisy nie wprowadzają ograniczeń w zakresie maksymalnych szerokości dojazdu do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w odwołaniu, że przedmiotowa inwestycja może być magazynem dla hurtowni prowadzonej przez inwestora, obsługiwanym przez samochody dostawcze (na co wskazuje m.in.: utwardzenie powierzchni działki kostką o grubości 8 cm na podsypce cementowo-piaskowej), Wojewoda stwierdził że organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą zakładać przyszłego odstąpienia inwestora od projektu budowlanego i warunków decyzji bez pozwolenia wymaganego przepisami prawa. Inwestor wniósł o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę może zrealizować i użytkować wyłącznie taki obiekt. Jeżeli wynikające z decyzji udzielonego pozwolenia na budowę ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to może stanowić to podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, oraz czy użytkuje budynek zgodnie z jego przeznaczeniem. Organem właściwym do kontroli realizacji inwestycji jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Ponadto projektant i kierownik budowy - których obowiązki zostały określone w art. 21 pkt 2b i art. 22 pkt 4 P.b. - mają prawo wstrzymać roboty budowlane z powodu wykonywania ich niezgodnie z projektem. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, bowiem zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełnić inwestor, o ile podejmie się realizacji nowego - opisanego we wniosku i decyzji - zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ skarżąca kwestionuje poprawność przyjętych rozwiązań projektowych, co nie podlega weryfikacji przez Wojewodę z uwagi na to, że zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń - mgr inż. arch. Ł. R. (decyzja nr [...] z 29 grudnia 2006 r.). Z powyższych względów bezzasadne są zastrzeżenia dotyczące sposobu odprowadzenia wód opadowych czy parametrów układu komunikacji wewnętrznej, w tym szerokości zaprojektowanego dojazdu w stosunku do szerokości drogi gminnej. Jak wynika z projektu, w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji brak jest kanalizacji deszczowej i ogólnospławnej. Zatem autor projektu rozwiązał problem odprowadzenia wód deszczowych z dachu budynku, jak i terenów utwardzonych, za pomocą rynien i rur spustowych na niezabudowany i nieutwardzony teren działki należącej do inwestora, bez przenikania na działki sąsiednie, co umożliwia § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu określono też kierunek spływu wód opadowych. Za powyższe rozwiązanie odpowiada projektant posiadający odpowiednie uprawnienia, który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy. Z kolei żądanie wznowienia granic działki inwestycyjnej wyrażone przez skarżącą w odwołaniu nie znajduje podstaw w przepisach P.b. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych zgodnej z oryginałem, co zostało poświadczone przez projektanta. Przedmiot inwestycji został zlokalizowany zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Mapa do celów projektowych została sporządzona przez geodetę, mgr. inż. L. J., posiadającego uprawnienia nr [...] i przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w K. - 19.11.2019 pod identyfikatorem [...] W tych okolicznościach Wojewoda nie ma podstaw, aby kwestionować przebieg granic działek, bądź odległości i wymiarów określonych na projekcie zagospodarowania terenu. Za bezzasadny uznał organ odwoławczy również zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektowanego ogrodzenia z zarządcą drogi. Wskazał na treść art. 28-30 P.b. i stwierdził, że ustawodawca objął jedynie obowiązkiem zgłoszenia tylko budowę ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b.). Oznacza to, że budowa ogrodzenia o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m (bez względu na lokalizację ogrodzenia) nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia właściwemu organowi. Jak wynika z mapy do celów projektowych i projektu zagospodarowania terenu działka inwestycyjna jest ogrodzona. Od strony gminnej drogi publicznej nr [...] K (działka nr [...]), od której przewidziano dojazd na działkę, istnieje brama wjazdowa w odległości ok. 1,5 m od krawędzi jezdni. W omawianym przypadku inwestor nie obejmuje wnioskiem budowy ogrodzenia, a przepisy prawa określają jednoznacznie, że takiego obowiązku nie ma. Niemniej jednak na projekcie zagospodarowania terenu jego autor wskazał projektowaną bramę wjazdową, nie objętą wnioskiem (nr [...]), w odległości ok. 2,0 m od krawędzi jezdni gminnej drogi publicznej nr [...] Odległość ta narusza § 43 ust. 1 (winno być art. 43 ust. 1) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470), dalej "u.d.p.". W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ustawodawca przewidział zmniejszenie odległości określonych w § 43 ust. 1, wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, o czym jest mowa w § 43 ust. 2 u.d.p. Biorąc powyższe pod uwagę, w przypadku zamiaru budowy obiektu zwolnionego z obowiązku zgłaszania organowi administracji architektoniczno-budowlanej - inwestor nie jest zwolniony z konieczności uzyskania niezbędnych uzgodnień, opinii, bądź warunków, w tym, tak jak w tym wypadku - wydanych przez zarządcę drogi. Zgody tej zarówno organ l, jak i II instancji nie wymagał od inwestora, bowiem aktualne brzmienie przepisów P.b. obowiązku zgłaszania ogrodzenia od strony drogi gminnej przez inwestora nie przewiduje. Niemniej jednak realizacja w przyszłości ogrodzenia, w tym bramy wjazdowej, będzie wymagała uprzedniego uzyskania przez inwestora warunków na ich lokalizację względem drogi publicznej, bądź uzyskania zgody na lokalizację w odległości bliższej, niż mówi przepis § 43 ust. 1 u.d.p., jeśli zarządca uzna, że przypadek jest szczególnie uzasadniony. Zgodnie z podstawowym warunkiem określonym w § 41 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. To właśnie względy bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia, postrzegane w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego, stały się podstawą do określenia w art. 43 u.d.p. wymagań dotyczących odległości sytuowania zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych reguluje również w § 42 ust. 1, że bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki, co w niniejszym przypadku planowanej bramy wjazdowej - zostało spełnione. W tych okolicznościach Wojewoda ocenił, że żądania skarżącej dotyczące uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia z zarządcą drogi na etapie niniejszego postępowania (które nie obejmuje budowy bramy wjazdowej), zawarte w odwołaniu - nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto podkreślił, że samodzielne funkcjonowanie planowanej inwestycji nie wymaga ani realizacji ogrodzenia, ani bramy wjazdowej. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b., z uwzględnieniem uwag zawartych w niniejszej decyzji, dotyczących realizacji odrębnym trybem (wybranym przez inwestora) przyłączy oraz bramy wjazdowej. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję Wojewody z 30 kwietnia 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając, że wydano ją z rażącym naruszeniem prawa i interesu prywatnego, w sposób, który uznaniowo traktuje argumenty i dowody w sprawie oraz niewłaściwie dokonuje ich oceny i weryfikacji. Miało to wpływ na końcową treść decyzji, a także jej wydanie nie było podyktowane bezpieczeństwem, interesem publicznym i prywatnym innych osób sąsiadujących z przedmiotową nieruchomością. Jednocześnie wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ niższego szczebla. Zgłosiła następujące zastrzeżenia: 1. Układ pomiarowy elektryczny /poz. 9 zagospodarowania terenu/ został zaprojektowany na granicy z działką nr [...] co sugeruje, iż odczyt licznika musiałby odbywać się z naszej działki na co nie wyrażamy zgody. Działka skarżącej ciągnie się do drogi gminnej. Układ pomiarowy powinien być zamontowany od strony drogi gminnej /działka nr [...]/. Starostwo twierdzi, iż układ pomiarowy nie jest ujęty w pozwoleniu na budowę. Jest to oczywiście prawda, ale inwestor w rozmowie ze skarżącą twierdził, iż nie będzie ciągnął kabla przez całą działkę ku drodze przez ponad 80 m. Jeśli złącze nie jest ujęte w pozwoleniu na budowę to po co zaznacza go na projekcie zagospodarowania terenu? Jednocześnie w legendzie przerywaną linią oznaczona jest cała działka jako teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, czyli też układ pomiarowy. Z decyzji Wojewody wynika, iż umowa i warunki były zawarte z poprzednim właścicielem. Otóż umowa i warunki były zawarte z poprzednim właścicielem około 30 lat temu i nie obejmowały dostarczania prądu do projektowanego domu, tylko do małej pakamery umieszczonej na działce. Natomiast układ pomiarowy nie znajdował się w projektowanym miejscu zgodnie z mapą zagospodarowania działki, która jest elementem pozwolenia na budowę. Umieszczenie układu pomiarowego w projektowanym miejscu bez dostępu bezpośredniego z drogi i ze względu na brak warunków technicznych jest nierealne, chociaż jest objęte pozwoleniem na budowę. 2. Przyłącz wody został zaprojektowany przez działkę skarżącej nr [...] na co nie wyrażała zgody, o którą nikt nie pytał. Zaprojektowanie części przyłącza na działce inwestora to fikcja, bo nie ma zgody na dalszy przebieg. Starostwo w decyzji twierdzi, iż projektant ma obowiązek ukazać w projekcie zagospodarowania terenu przyłączenie obiektu do sieci zewnętrznych, jednak budowa przyłączy nie wymaga zgodnie z prawem uzyskania pozwolenia na budowę. Jeśli projektant ma obowiązek ukazać w projekcie zagospodarowania terenu przyłączenie obiektu do sieci, jak twierdzi Starostwo w decyzji, to wówczas wykazuje realny przebieg, a nie fikcyjny nieuzgodniony z sąsiadem. Wykazanie fikcyjnego przyłącza wody i fikcyjnego umieszczenia układu pomiarowego elektrycznego może powodować, iż jak przyjdzie do faktycznego wykonania planu zagospodarowania terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę - cała działka, realizacja stanie się niemożliwa. Odległości pomiędzy poszczególnymi sieciami; wodą nieuzgodnioną, kanalizacją i przyłączem prądu do domu, wykonaniem sieci elektrycznej od słupa w kierunku drogi, z jednoczesnym zachowaniem odległości od sąsiedniej działki, będzie niemożliwe i doprowadzi do eskalacji napięć międzysąsiedzkich, pretensji, żali i nie będzie możliwości realizacji zagospodarowania terenu całej działki zgodnie z projektem. W decyzji Wojewody jest napisane, iż pozwolenie nie obejmuje przyłącza wody. Nie jest to prawda, gdyż z mapy zagospodarowania terenu wynika, iż pozwolenie obejmuje teren całej działki, czyli też część przyłącza wodociągowego. Które zgodnie z pozwoleniem na budowę kończy się przy granicy z działką nr [...] sugerując, iż taki będzie dalszy przebieg. Jest to nierealne w tym miejscu. 3. Od strony działki skarżącej nr [...] został zaprojektowany parking nie zachowując stosownych odległości. O tym, że jest to parking poinformował pełnomocnika skarżącej inwestor 4 sierpnia 2020 r. inwestor posiada hurtownie i samochody dostawcze dowożące towar. Zaprojektowana droga dojazdowa do budynku ma szerokość 8,90 m. Co do parkowania samochodów z firmy inwestora Starostwo twierdzi, iż miejsca postojowe są w budynku. Starostwo przemilczało w swej odpowiedzi, iż inwestor mówił pełnomocnikowi skarżącej, pokazując mu tzw. teren utwardzony z projektu zagospodarowania terenu, iż tutaj będzie parking dla samochodów. W projekcie potężny tzw. teren utwardzony ma masywną podbudowę o nawierzchni z kostki o grubości 8 cm, o czym starostwo w decyzji o pozwoleniu na budowę do sugestii pełnomocnika nie odniosło się. We wcześniejszej rozmowie inwestor sugerował, iż obecnie magazyny dla hurtowni wynajmuje. Pełnomocnik skarżącej zasugerował, że po zakończeniu budowy magazyny przeniesie na ten teren. Parking powinien zaczynać się co najmniej 3 metry od granicy działki sąsiedniej w przypadku samochodów osobowych, w tym przypadku kiedy hurtownia posiada samochody dostawcze to 7 m od granicy zgodnie z przepisami. 4. Znaczna powierzchnia działki powyżej budynku jest wybrukowana kostką o grubości 8 cm na podsypce cementowo piaskowej. Teren utwardzony kostką o grubości 8 cm o zaprojektowanej podbudowie świadczy o tym, że to nie tylko utwardzenie terenu, lecz projekt parkingu dla znacznej ilości samochodów dostawczych i ciężarowych. Jak to w hurtowni bywa. 5. "Tak wielka powierzchnia dróg dojazdowych parkingów po północnej stronie działki w środkowej części duży budynek z tarasem wysuniętym 2,5 m od budynku i opaską 0,5 m od strony działki nr [...] ograniczającym przepływ wody do przesmyku o szerokości 1,0 m Od strony działki [...] są wysunięte schody i chodnik dojście do budynku również ograniczają przepływ wody. Odpływ wody z potężnego ponad 200 m2 dachu zgodnie z zagospodarowaniem działki kierowane są w kierunku działek nr [...] Zaprojektowany odpływ wody z terenu utwardzonego według projektu około 5,5 ara/ przy obecnej konfiguracji terenu i zagospodarowania działki nie zapewni przejęcie wód przez powierzchnie biologicznie czynną zlokalizowaną w południowej części działki nr [...]. Wody z terenu utwardzonego i budynku będą powodować podtapianie i zalewanie wszystkich sąsiednich działek powodując zmianę stosunków wodnych za wyjątkiem drogi gminnej która jest powyżej". Starostwo przytoczyło słowa, iż na projekcie są strzałki wskazujące kierunki odpływu wody. Strzałki kierunku spływu wody wskazują na kierunek sąsiednich działek. Działka skarżącej jest na niższym poziomie terenowym, będzie to powodowało ciągłe podtopienia wodą wraz z nieczystościami z parkingu. Nadto skarżąca zwróciła się z prośbą o wykonanie projektu zagospodarowania wód powierzchniowych. Podniosła, że przyjęcie rozwiązań projektowych przez uprawnionego projektanta nie jest argumentem, bowiem zawsze projekt przy wydawaniu pozwolenia na budowę wykonuje uprawniony projektant. 6. Szerokość zaprojektowanego wjazdu z drogi gminnej jest zbyt duża do szerokości istniejącej drogi gminnej. Jeśli dojazd byłby tylko dla budynku jednorodzinnego, to szerokość wjazdu budzi zdziwienie. 7. Szerokość drogi gminnej - jezdni do przedmiotowej projektowanej budowy wynosi 2,5 do 2,6 m. Minimalna szerokość dojazdu powinna być 3,0 m i 1,5 m dojścia. Starostwo w odpowiedzi na to pytanie nie zwróciło uwagi, iż działka bezpośrednio graniczy z drogą gminną publiczną nr [...] i zgodnie z u.d.p., droga w miejscu usytuowania wyjazdu musi mieć co najmniej 3 m i szerokość zjazdu musi mieć co najmniej 4,5 m, w tym szerokość jezdni nie mniejsza niż 3 m, ale nie więcej niż szerokość drogi publicznej. Szerokość zjazdu ma co najmniej 8,90 m a szerokość drogi 2,6 m - mnie niż 3 m. nie są zachowane również łuki. Czy w związku z tym zjazd z drogi publicznej o szerokości dużo większej niż sama szerokość drogi publicznej jest dobrze zaprojektowany? Droga publiczna ma też poniżej 3 m szerokości. Według wyjaśnień w decyzji o pozwoleniu na budowę jest zgodnie z prawem i ustawą o drogach publicznych. W decyzji wojewody napisane jest, iż przepisy nie wprowadzają ograniczeń co do szerokości wjazdu - co nie jest prawdą. W ustawie drogach publicznych napisane jest, iż szerokość wjazdu nie może być szersza niż szerokość jezdni. Jednocześnie minimalna szerokość jezdni musi wynosić 3 m. W przedmiotowym projekcie zagospodarowania działki szerokość wjazdu wynosi 8,9 m i jest szersza od szerokości jezdni drogi publicznej - 2,6 m. Jednocześnie jezdnia ma szerokość 2,6 m czyli nie ma wymaganej minimalnej szerokości 3,0 m.". 8. Skarżąca wniosła również, aby przed rozpoczęciem budowy wznowić granice. Obecne ogrodzenie może się nieco różnić od rzeczywistej granicy. Projektowanie budynku w odległości dokładnie 4,0 m i szamba 2,0 m od granicy działki i innych elementów zagospodarowania terenu jest na granicy dopuszczalnej odległości. Może to powodować problem z zachowaniem warunków technicznych. 9. "Czy inwestor ma uzgodnienie z zarządca drogi na ogrodzenie. Odległość posadowienia ogrodzenia od drogi ma wpływ na zagospodarowanie działki. Starostwo twierdzi, iż ogrodzenie do wysokości poniżej 2,2 m nie wymaga pozwolenia na budowę. Na moje pytanie brak odpowiedzi. Nie pytałem się o pozwolenie na budowę tylko czy jest uzgodnienie ogrodzenia z zarządcą drogi. Przedmiotowa droga jest drogą publiczną. Uzgodnienie miejsca usytuowania ogrodzenia przy drodze publicznej będzie skutkowało na zagospodarowanie całej działki. Przypominam, iż w planie zagospodarowania terenu cała działki jest objęta projektem. Według planu zagospodarowania przestrzennego istnieje rezerwa terenowa pod ewentualne poszerzenie drogi, po około 3,5 metra z obu stron istniejącej wąskiej drogi". Ogrodzenie jest wrysowane w plan zagospodarowania działki. W planie zagospodarowania przestrzennego gminy C. szerokość pasa drogowego drogi graniczącej z przedmiotową działką wynosi 10 m. Końcowo skarżąca zwróciła się o wnikliwe przeanalizowanie jej uwag do projektu, szczególnie zagospodarowania działki. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Inwestorzy w odpowiedzi na skargę wnieśli pismo procesowe z 17 sierpnia 2021 r. żądając oddalenia skargi i zasądzenia od skarżącej na rzecz inwestorów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Podnieśli, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną (skarżąca mieszka na działce nr [...]) i trudną do zabudowy. J. F. – syn skarżącej i jej pełnomocnik, nieprzerwanie, różnymi sposobami dąży do odsprzedania bądź zamiany działki przez inwestorów. Takim celom służy również świadome i celowe przedłużanie przez stronę skarżącą uzyskania pozwolenia na budowę w rzeczonej sprawie, co stanowi nadużycie prawa. Wskazali na swoją trudną sytuację mieszkaniową i negatywne dla całej rodziny skutki przedłużania realizacji inwestycji. Podkreślili, że do obligatoryjnych uzgodnień nie jest zaliczane ustalanie przebiegu projektowanych przyłączy. Roboty budowlane polegające na budowie przyłączy należy prowadzić w zgodzie ze stosownymi przepisami odrębnymi. Nie jest to jednak równoznaczne z koniecznością formalnego uzgadniania branżowego w ramach procesu budowlanego. Zarzuty podnoszone w skardze dotyczą przede wszystkim projektu zagospodarowania terenu. W zakresie instalacji projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi prawne określając wewnętrzne instalacje w budynku. Układ pomiarowy elektryczny zaprojektowany na granicy działek [...] z działką [...] - wbrew skarżącej - nie oznacza, że odczyt licznika będzie musiał odbywać się z działki należącej do skarżącej. Zgodnie bowiem z warunkami prawa energetycznego, instalowane są obecnie liczniki zdalnego odczytu. Co więcej, z projektu zagospodarowania terenu (str. 44 projektu budowlanego) i z mapy do celów projektowych (str. 42) wynika, że słup napowietrznej linii energetycznej, na którym przewidziano zestaw pomiarowy, znajduje się na działce inwestorów. Dojście do tego słupa w celu odczytania liczników również zostało uwzględnione w dokumentacji projektowej na działce nr [...]. Nie będzie zatem konieczności korzystania przez osoby trzecie z działki nr [...] należącej do skarżącej. Bez znaczenia jest również fakt przeniesienia warunków przyłączeniowych oraz podpisanej z poprzednim właścicielem działki [...] umowy przyłączeniowej na rzecz inwestorów. Istotne jest określenie w projekcie (str. 39-40) owych warunków i ich posiadanie przez inwestorów, co daje gwarancję na wykonanie do projektowanego domu niezbędnego przyłącza energetycznego. Załączone do dokumentacji projektowej warunki przyłączeniowe z 13 września 2019 r. dają możliwość zastosowania innych alternatywnych źródeł poboru wody. Inwestorzy mogą zmienić trasę przyłącza, co jest możliwe w odrębnym postępowaniu zgodnie z art. 29a P.b. Przepisy prawa nie wymagają złożenia wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, czy też w toku postępowania o jego wydanie, zgody właścicieli nieruchomości, przez które planowane są trasy przyłączy wodociągowych. Inwestorzy stanowczo zaprzeczyli, aby planowali wybudować na działce nr [...] budynek usługowy czy też magazynowy. Prowadzona przez inwestorów działalność gospodarcza ma siedzibę w K. na terenie tzw. giełdy kwiatowej. Przedmiotem działalności gospodarczej jest hurtowa sprzedaż świec oraz szklanych wazonów, co przesądza, że głównymi klientami są kwiaciarnie, floryści, hotele i restauracje, których przedstawiciele przyjeżdżają na giełdę kwiatową po kompleksowe zaopatrzenie w kwiaty i inne artykuły dekoracyjne. Przenoszenie działalności z obecnej siedziby do miejscowości R. byłoby nieopłacalne i ekonomicznie nieuzasadnione. Firma inwestorów nie posiada floty samochodów ciężarowych, a jeden nieduży (do 3,5 tony) samochód dostawczy. Utwardzenie terenu może służyć różnym celom, gdyż ustawodawca nie wprowadził w tej kwestii żadnych ograniczeń. Jednak w związku z tym, że prace polegające na utwardzeniu terenu wymieniono w ust. 2 art. 29 (a nie w ust. 1), tj. wśród robót budowlanych, w wyniku utwardzenia terenu nie może powstać obiekt budowlany (np. parking powyżej 10 stanowisk), którego budowa wymaga uzyskania pozwolenia. Inwestorzy w projekcie budowlanym określili cel utwardzenia działki, wybierając jeden z możliwych sposobów utwardzenia. Nie sposób jednak z powierzchni terenu przeznaczonego na utwardzenie oraz z wybranej metody utwardzenia przesądzać, że inwestorzy chcą w rzeczywistości wybudować parking na samochody ciężarowe. Kwestia użytkowania terenu określonego w pozwoleniu na budowę jako wewnętrzny układ komunikacyjny, na który składają się dojazd i dojścia niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę, nie należy do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych, a do organów nadzoru budowlanego. Plan zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego w zakresie miejsc postojowych i utwardzenia terenu odpowiada wymogom określonym przepisami prawa. Podobnie jak zaprojektowana szerokość dojazdu. Przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszcza odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, w przypadku braku dostępu do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W świetle treści projektu budowlanego inwestorzy obowiązani będą odprowadzać wodę po terenie własnym, rozprowadzając wodę po terenach biologicznie czynnych, czyli pozwalających na jej wchłonięcie. Tekst projektu porusza również kwestie zagospodarowania wód opadowych z połaci dachu oraz terenów utwardzonych poprzez wchłonięcie do gruntu na terenie własnym inwestycji. Zatwierdzony przez organ projekt budowalny nie narusza zatem art. 5 P.b. oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dotyczącym odprowadzania wód opadowych. Przechodząc do zarzutów dotyczących zjazdu z drogi gminnej (nr 6 i 7) oraz ogrodzenia (zarzut nr [...]), w pierwszej kolejności inwestorzy podnieśli, że przedmiotowa działka inwestycyjna posiada już urządzony wjazd z drogi gminnej nr [...] o wymiarach jak w projekcie oraz ogrodzenie. Skarżąca celowo pomija bowiem pismo Urzędu Gminy C. z 19 września 2019 r. znajdujące się na stronie 41 projektu, z którego wynika nie tylko fakt dostępu działki do drogi publicznej, ale także "posiadanie istniejącego połączenia, poprzez istniejący wjazd na drogę publiczną o numerze ewidencyjnym drogi [...] (numer ewidencji geodezyjnej [...]) w R. ". W przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do przebiegu granic, właściciel nieruchomości może we własnym zakresie i na własny koszt wszcząć procedurę wznowienia granic, a w przypadku sporu co do przebiegu granic - postępowanie rozgraniczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 13 grudnia 2021 r. wyznaczył na 18 stycznia 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 16 listopada 2021 r.). Jednak nie od wszystkich stron postępowania uzyskano potwierdzenie posiadania ww. technicznych możliwości. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom K. S.-M. i M. M. pozwolenia na budowę. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Wojewoda prawidłowo zastosował również w niniejszej sprawie przepisy międzyczasowe dotyczące nowelizacje P.b. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią przede wszystkim art. 28-36 P.b. W myśl bowiem art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektonicznobudowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje m.p.z.p., a działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 11MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie było sporne, że projekt spełnia wszystkie wymagane prawem wymogi projektu budowlanego, w tym określając wewnętrzne instalacje w budynku, a także odnośnie projektu zagospodarowania terenu inwestycji, poza wskazywanymi wprost przez skarżącą. Nie były zatem sporne określenie obszaru oddziaływania ww. inwestycji, zgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p., w szczególności ze szczegółowo opisanymi w zaskarżonej decyzji regulacjami § 10 planu, oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także wykazanie wymaganych opinii i uzgodnień, poza zarzucanym przez skarżącą brakiem uzgodnienia z zarządcą drogi. Nie było przedmiotem sporu, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji brak jest kanalizacji deszczowej i ogólnospławnej. Bezsporne było, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych zgodnej z oryginałem, co zostało poświadczone przez projektanta, a mapa do celów projektowych została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w K. - 19.11.2019 pod identyfikatorem [...] Nie było sporne, że działka inwestycyjna, podobnie jak sąsiednie działki, ma dostęp do wąskiej drogi publicznej, a także istniejące połączenie poprzez istniejący wjazd na drogę publiczną o numerze ewidencyjnym drogi [...] (działka nr [...]). Powyższe okoliczności nie budzą też żadnych wątpliwości Sądu i wynikają wprost z dokumentów w aktach sprawy. Sporne zaś w sprawie były zarzucane przez skarżącą: 1. nieprawidłowe zaprojektowanie układu pomiarowego elektrycznego /poz. 9 zagospodarowania terenu/ na granicy z działką nr [...] co sugeruje, iż odczyt licznika musiałby odbywać się z działki skarżącej; 2. nieprawidłowe zaprojektowanie przyłącza wody przez działkę skarżących nr [...] na co nie wyraziła zgody; 3, 4. wadliwe zaprojektowanie wewnętrznego układu komunikacyjnego od strony działki skarżących nr [...] jako parkingu bez zachowania stosownych odległości; 5. wadliwe zagospodarowanie odpływu wód opadowych ze względu na wielkość powierzchni biologicznie czynnej i terenu utwardzonego oraz brak wykonania projektu zagospodarowania wód powierzchniowych; 6, 7. wadliwe zaprojektowanie wjazdu z drogi gminnej ze względu na jego zbyt dużą szerokość w stosunku do szerokości istniejącej drogi gminnej; 8. kwestionowany przebieg granic działki inwestycyjnej i potrzeba wznowienia granic przed rozpoczęciem budowy w kontekście zaprojektowania budynku i szamba w minimalnie dopuszczalnych odległościach; 9. wadliwe zaprojektowanie ogrodzenia od strony drogi publicznej bez uzgodnienia z zarządcą drogi i bez uwzględnienia szerokości pasa drogowego drogi graniczącej z przedmiotową działką w m.p.z.p. - 10 m oraz postulowanej rezerwy na poszerzenie drogi po ok. 3,5 m z każdej strony. Zarzuty podnoszone konsekwentnie przez skarżącą w większości nie są przez nią odnoszone do konkretnych przepisów prawa, poza przepisami dotyczącymi dróg publicznych, wjazdu na działkę i zachowania stosownych odległości od granic działki. Skarżąca mimo podnoszenia podobnie sformułowanych zarzutów już w postępowaniu I instancji, nie przedłożyła na ich poparcie żadnych dowodów. Z kolei powoływanie się na rzekome rozmowy pełnomocnika skarżącej z inwestorem należy uznać za całkowicie gołosłowne. Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji i argumentacja przedstawiona przez inwestorów, które to stanowiska należy zaakceptować, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi. Kontrola w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyła decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami w budynku wraz z wewnętrzną instalacją zalicznikową energii elektrycznej od zestawu pomiarowego, jak i budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego dojazd, dojście i zbiornika na nieczystości ciekłe z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej w miejscowości R., gmina C.. Jak trafnie wskazał organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. W tym też zakresie art. 5 P.b. nakazuje, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności, oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Skarżąca nie wykazała i nie wynika z akt, by jej chronione prawem interesy mogły być przez przedmiotową inwestycję naruszone, przy założeniu, że będzie realizowana zgodnie ze sporządzonym projektem budowlanym i treścią wydanej decyzji. Nie mogły przynieść zamierzonego skutku zarzuty związane z postulowanym przez skarżącą zamiarem inwestorów zrealizowania inwestycji o innych cechach, funkcjach i parametrach niż zawarte w decyzji i projekcie, w tym w zakresie parkingu i zagospodarowania wód opadowych na działce inwestora. Jak zresztą słusznie wskazał organ II instancji, jeżeli wynikające z decyzji udzielonego pozwolenia na budowę ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, w szczególności w sposób naruszający interesy skarżącej, to może stanowić to podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, oraz czy użytkuje budynek zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei jeżeli realizacja inwestycji spowodowałaby zalewanie i podtapianie działki skarżącej, to może ona uruchomić odpowiednie postępowanie na gruncie ustawy Prawo wodne ze względu na niedopuszczalną zmianę stanu wód na gruncie. Takie hipotetyczne naruszenia na etapie planowania zamierzenia nie mogły w żadnej mierze skutkować negatywną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. Dlatego też sugerowany przez skarżącą zamiar inwestorów wykorzystania terenu utwardzonego jako parkingu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, zatem nie sposób twierdzić, by naruszono na etapie projektowania i zatwierdzenia projektu § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z kolei twierdzenia związane z planowanym zastosowaniem przez inwestorów kostki o grubości 8 cm na podsypce cementowo-piaskowej stanowią próbę nieuprawnionej ingerencji w wolność zagospodarowania działki inwestorów. Jak słusznie podnieśli inwestorzy, utwardzenie terenu może służyć różnym celom, ponieważ ustawodawca nie wprowadził w tej kwestii żadnych ograniczeń. Utwardzenie terenu można osiągnąć na różne sposoby, przykładowo poprzez ułożenie kostki brukowej, płyt betonowych, wysypanie kruszywa, czy wylanie płyty betonowej. Inwestorzy w projekcie budowlanym określili cel utwardzenia działki, wybierając jeden z możliwych sposobów utwardzenia. Nie sposób jednak z powierzchni terenu przeznaczonego na utwardzenie oraz z wybranej metody utwardzenia przesądzać, że inwestorzy chcą w rzeczywistości wybudować parking na samochody ciężarowe. Organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą zakładać przyszłego odstąpienia inwestora od projektu budowlanego i warunków decyzji (w tym rodzaju użytkowania) bez pozwolenia wymaganego przepisami prawa. Inwestor wniósł o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zatem na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, może zrealizować i użytkować wyłącznie taki obiekt, a konsekwencje ewentualnej nielegalnej zmiany funkcji łączą się z odpowiednimi sankcjami. Zarzuty skarżącej dotyczące niektórych naniesionych w projekcie zagospodarowania działki elementów, jak przyłącz wody w kierunku jej działki, brama wjazdowa, czy elektryczny zestaw pomiarowy nie zasługują na uwzględnienie, bowiem wydane w niniejszej sprawie decyzje tych kwestii nie rozstrzygają. Jak trafnie stwierdził organ II instancji, projekt budowlany co do zasady nie musi zawierać elementów, bez których inwestycja może samodzielnie funkcjonować, a także zewnętrznych przyłączy i ogrodzenia czy bramy. P.b. przewiduje dwa odrębne tryby realizacji budowy przyłączy. Pierwszy z nich uregulowany jest w art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 P.b., zgodnie z którym budowa przyłączy wymaga zgłoszenia właściwemu organowi; drugi tryb natomiast - w art. 29a P.b. Budowa przyłączy w trybie art. 29a P.b. wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz stosowania odpowiednich przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Spełniając przesłanki z art. 29a ust. 1 i 2 P.b., inwestor jest zwolniony z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy przyłączy na podstawie art. 30 ust. 1a P.b. Skoro w sprawie budowy przyłączy P.b. unormowało obowiązki inwestora umożliwiając wybór spośród dwóch alternatywnych procedur - na podstawie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej albo bez dokonywania jakichkolwiek czynności przed ww. organem - to nie ma podstaw do pozbawiania inwestora tego prawa. Wskazanie na projekcie zagospodarowania terenu (s. 44, 47 projektu) przyłącza wodociągowego i informacji, że zostanie on zrealizowany w trybie art. 29a P.b., spełnia wymogi z § 8 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia, to jest że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać m.in.: układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych. Załączone do dokumentacji projektowej warunki przyłączeniowe z 13 września 2019 r. (s. 38 projektu) dają możliwość zastosowania innych alternatywnych źródeł poboru wody. Inwestorzy mogą też zmienić trasę przyłącza, co jest możliwe w odrębnym postępowaniu zgodnie z art. 29a P.b. Z kolei odnosząc się do kwestii zestawu pomiarowego energii elektrycznej należy wskazać, że z projektu zagospodarowania terenu (s. 44 projektu), jak i z mapy do celów projektowych (s. 42) wynika, że słup napowietrznej linii elektroenergetycznej usytuowany jest na działce inwestycyjnej w jej południowo- wschodniej części przylegającej do działki skarżącej nr [...], a nie na działce skarżącej. Zaskarżona decyzja zatwierdza budowę odcinka instalacji zewnętrznej od budynku do słupa OSD, w całości zlokalizowanego na działce inwestycyjnej nr [...]; natomiast nie obejmuje przyłącza elektroenergetycznego, w skład którego wchodzi zestaw pomiarowy na słupie. O miejscu lokalizacji przyłącza decyduje co do zasady zarządca sieci, wydając stosowne warunki przyłączenia. Co więcej, procedura dostaw energii elektrycznej poprzedzona wydaniem warunków przyłączenia (dla poprzedniego właściciela działki nr [...]) została zakończona pozytywnie podpisaniem umowy, którą następnie przeniesiono na nowego właściciela - inwestora (s. 39-40 projektu). Treść i adekwatność tej umowy do niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu. Istotne jest określenie w projekcie owych warunków i ich posiadanie przez inwestorów, co daje gwarancję na wykonanie do projektowanego domu niezbędnego przyłącza energetycznego. Podsumowując, ewentualny montaż zestawu pomiarowego we wskazanym miejscu nie świadczy, by dostęp do niego miał odbywać się poprzez działkę nr [...]. Istnieje bowiem alternatywa dokonywania odczytów z licznika - z działki inwestycyjnej nr [...] - bez konieczności korzystania z nieruchomości należącej do skarżącej. Rację mają zatem inwestorzy, że do obligatoryjnych uzgodnień nie jest zaliczane ustalanie przebiegu projektowanych przyłączy. Roboty budowlane polegające na budowie przyłączy należy prowadzić w zgodzie ze stosownymi przepisami odrębnymi. Nie jest to jednak równoznaczne z koniecznością formalnego uzgadniania branżowego w ramach procesu budowlanego. Odnosząc się do zarzucanego nieprawidłowego rozwiązania kwestii wód opadowych należy wskazać, że jak wynika z projektu rozwiązano problem odprowadzenia wód deszczowych z dachu budynku, jak i terenów utwardzonych, za pomocą rynien i rur spustowych na niezabudowany i nieutwardzony teren działki należącej do inwestora, bez przenikania na działki sąsiednie, co umożliwia § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (s.44, 53-55, 93 projektu). Odnośnie natomiast kwestii granic działek, zasadnie organ II instancji wskazał, że skoro projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych zgodnej z oryginałem, co zostało poświadczone przez projektanta, a mapa do celów projektowych została sporządzona przez uprawnionego geodetę i przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w K. - 19.11.2019 pod identyfikatorem [...], to nie ma podstaw, by kwestionować przebieg granic działek, bądź odległości i wymiarów określonych na projekcie zagospodarowania terenu. Tego rodzaju zastrzeżenia mogą być rozpoznawane w postępowaniach cywilnych przed sądami powszechnymi. W przypadku wątpliwości co do przebiegu granic, właściciel nieruchomości może we własnym zakresie wszcząć procedurę wznowienia granic, a w przypadku sporu co do przebiegu granic - postępowanie rozgraniczające. Odpowiadając z kolei na zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektowanego ogrodzenia z zarządcą drogi, należy wskazać przede wszystkim, że jak wynika z mapy do celów projektowych (s. 42 projektu) i projektu zagospodarowania terenu, działka inwestycyjna jest obecnie ogrodzona. Od strony gminnej drogi publicznej nr [...] K (działka nr [...]), od której przewidziano dojazd na działkę, istnieje obecnie brama wjazdowa w odległości ok. 1,5 m od krawędzi jezdni. Zgodnie z art. 28-30 P.b. budowa ogrodzenia o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m, w tym bramy wjazdowej, nie wymaga obecnie ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia właściwemu organowi, zatem nie była przedmiotem niniejszego postępowania. W konsekwencji zarzuty dotyczące tej kwestii nie mogą skutecznie podważyć kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaprojektowania wjazdu, należy wskazać, że kluczowe w niniejszej sprawie jest, jak już Sąd wskazywał, że niewątpliwie działka inwestycyjna posiada istniejący wjazd na drogę publiczną o numerze ewidencyjnym drogi [...] (działka nr [...] - pismo Urzędu Gminy C. z 19 września 2019 r. na s. 41 projektu). Dlatego też powołanie się przez skarżącą na odległości regulowane w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124), a nie ustawy o drogach publicznych, jak pisała skarżąca, nie mogło przynieść na tym etapie efektu zakwestionowania ww. zjazdu indywidualnego. Biorąc pod uwagę natomiast obecną szerokość ww. drogi publicznej, a także nieprzekraczalną linię zabudowy zamieszczoną w m.p.z.p., niewątpliwie inwestorzy muszą liczyć się w przyszłości z ewentualnością poszerzenia drogi i odpowiednio do tego kalkulować ewentualne modyfikacje umiejscowienia ogrodzenia i bramy wjazdowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym technicznobudowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ II instancji umotywował zasadność przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącą kwestionującą prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a., nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów. W konsekwencji zasadnie organ I instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Powyższe prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy. Projekt budowlany sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia ma wszystkie strony i arkusze ponumerowane, zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Zatem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa i chronionego prawem interesu prywatnego. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny i rzetelny sposób. Wydana decyzja nie naruszyła zasad bezpieczeństwa, interesu publicznego i prywatnego osób sąsiadujących z przedmiotową nieruchomością, w tym art. 5 P.b. Należy też zauważyć, że organ II instancji nie ograniczył się do kontroli decyzji I instancji i odpowiedzi na zarzuty skarżącej, ale realizując w możliwie szerokim zakresie zasady informowania stron i przekonywania (art. 9 i art. 11 K.p.a.) wyjaśnił stronom postępowania możliwe skutki potencjalnych rozwiązań projektowych nie objętych decyzją, a związanych z przedmiotowym zamierzeniem (przyłącza, brama). Szczegółowo poinformował również o związanych z tym ewentualnych prawach i możliwościach działania skarżącej, a także sytuacji inwestorów na etapie zakończenia robót budowlanych i przystępowania do użytkowania budynku. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b., z uwzględnieniem uwag zawartych w zaskarżonej decyzji, dotyczących realizacji odrębnym trybem (wybranym przez inwestora) przyłączy oraz bramy wjazdowej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.