II SA/Kr 817/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi Województwa [...] - Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości i przejścia nieruchomości na własność Województwa [...] oddala skargę. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2019r., znak: [...] 2018 Burmistrz Radłowa zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości N., gmina Radłów, stanowiącej własność B. F., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2297 ha, dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], na działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] (pkt 1 )oraz orzekł "o przejęciu na własność Województwa [...] działki powstałej w wyniku podziału, oznaczonej w projekcie podziału numerem ewidencyjnym [...] o pow. 0,0182 ha (182 m2), przeznaczonej na poszerzenie drogi wojewódzkiej (975) - nr [...] - z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna - za odszkodowaniem ustalonym w odrębnym postępowaniu z właścicielem drogi" (pkt 2). Od decyzji tej odwołanie złożyło Województwo Małopolskie - Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 35 i 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie prawa procesowego - art. 10 k.p.a. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wydzielenia z działki nr [...] części oznaczonej nr [...] o pow. 0,0182 ha i przejęcie jej z mocy prawa na rzecz Województwa Małopolskiego za odszkodowaniem i umorzenie postępowania w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radłowie decyzją z dnia 23 maja 2019 r. znak: [...] uchyliło pkt 2 zaskarżonej decyzji i stwierdziło, że powstała w wyniku podziału działka nr [...], o powierzchni 0,0182 ha, została wydzielona pod poszerzenie publicznej drogi wojewódzkiej nr 975 (działki ewidencyjnej nr [...]) w miejscowości N. i z mocy prawa przechodzi na własność Województwa Małopolskiego z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. W jej uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że przesłanki materialnoprawne podziału nieruchomości zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U z 2018 r. poz. 2204), przywoływanej dalej jako "ustawa". Artykuł 93 ust. 1 ustawy stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Według ust. 4 zd. pierwsze zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W rozpoznawanej sprawie kontrolowane rozstrzygnięcie poprzedzone zostało postanowieniem Burmistrza Radłowa z dnia 30 stycznia 2019 r. opiniującym pozytywnie wnioskowany przez B. F. wstępny projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę numer [...] w N. . W postanowieniu tym stwierdzono, że nieruchomość objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Radłów, zatwierdzonego uchwałą nr XXIX/290/13 Rady Miejskiej w Radłowie z dnia 6 marca 2013 r. oraz, że mające powstać w wyniku podziału działki ewidencyjne nr [...] (o pow. 0,1006 ha) i nr [...] (o pow. 0,1109 ha) znajdują się w obrysie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MIM. 15), a działka nr [...] (o pow. 0,0182 ha) w obrycie "KDG1" - terenie dróg publicznych klasy G. Zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego jest podstawową przesłanką dopuszczalności podziału, o którym ostatecznie rozstrzyga decyzja o podziale. Postępowanie w sprawie zaopiniowania proponowanego podziału nieruchomości nie jest przy tym odrębnym postępowaniem, lecz pierwszym etapem postępowania podziałowego, a zatem obowiązek zapewnienia stronom tego postępowania czynnego udziału dotyczy nie tylko tej części postępowania, która zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz także tego wstępnego, opiniującego etapu. W konsekwencji, Województwu Małopolskiemu - Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Krakowie jako stronie postępowania należało doręczyć postanowienie opiniujące zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, mimo że wprost z treści tego postanowienia nie wynika, czyją własnością jest droga publiczna, której fragment stanowić ma działka nr [...] przeznaczona na poszerzenie drogi publicznej "KDG1". Brak doręczenia postanowienia opiniującego wydanego przez Burmistrza Radowa dnia 30 stycznia 2019 r. uzasadnia zarzut naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., przy czym - w ocenie Kolegium - nie ma on istotnego wpływu na wynik rozpatrywanej aktualnie sprawy. W rozpatrywanym obecnie odwołaniu nie podważono bowiem ustaleń odnośnie zgodności przedmiotowego podziału z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Radłów, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Radłowie z dnia 6 marca 2013 r, numer XXIX/290/13. To zaś było kryterium zasadniczym dla prawidłowości zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Wszystkie zarzuty odwołania zmierzają natomiast do wykazania zbędności przeznaczenia wydzielonej działki (nr [...] o pow. 182 m2) pod drogę wojewódzką, a nie do sprzeczności podziału z przywoływana już uchwałą Rady Miejskiej w Radłowie z dnia 6 marca 2013 r. (Numer XXIX/290/13). Z tych względów zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. - chociaż zasadny, nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Po wtóre, z treści art. 98 ust. 1 ustawy wynika, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Omawiany przepis dotyczy zarówno dróg, które dopiero mają powstać, jak i dróg istniejących (por.m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r., l SA/Wa 360/08, LEX nr 491981). Skutki prawne, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy, w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale są następstwem wydania tej decyzji, przejście prawa własności następuje bowiem z mocy samego prawa. Treść decyzji podziałowej orzekającej o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność jednostek samorządu terytorialnego i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym. To treść planu zagospodarowania przestrzennego winna przesądzać kwestię lokalizacji drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki przewidziane w art. 98 ust. 1 ustawy, polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty - gminę, powiat, województwo bądź Skarb Państwa, w zależności od kategorii planowanej drogi. Analiza art. 98 ust. 1 ustawy prowadzi również do konkluzji, że kwestia przejścia prawa własności wskazanego rodzaju działek gruntu nie może być przedmiotem postępowania w sprawie podziału nieruchomości gruntowej ani wydanej w tej sprawie decyzji administracyjnej. Przejście własności tych działek nie wymaga wydania decyzji administracyjnej o charakterze konstytutywnym ani też potwierdzenia, w drodze decyzji deklaratoryjnej, wystąpienia wskazanego skutki prawnego. Z tego też powodu Kolegium zreformowało zaskarżoną decyzję uchylając pkt 2 zaskarżonej decyzji orzekający "o przejęciu na własność Województwa Małopolskiego działki powstałej w wyniku podziału, oznaczonej w projekcie podziału numerem ewidencyjnym [...] o pow. 0,0182 ha (182 m2), przeznaczonej na poszerzenie drogi wojewódzkiej ([...]) - nr [...] - z dniem z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna - za odszkodowaniem ustalonym w odrębnym postępowaniu z właścicielem drogi" stwierdzając, że powstała w wyniku podziału działka nr [...], o powierzchni 0,0182 ha, została wydzielona pod poszerzenie publicznej drogi wojewódzkiej nr [...] (działki ewid. nr [...]) w miejscowości N. i z mocy prawa przechodzi na własność Województwa Małopolskiego z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Województwo Małopolskie – Zarząd Dróg Wojewódzkich w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie art. 35 zw. art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945); 3. naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji z naruszeniem dyspozycji przewidzianej tym przepisem oraz poprzez nie zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu przed organem I i II instancji, w szczególności poprzez uniemożliwienie udziału oraz odniesienia się do postępowania zakończonego postanowieniem burmistrza Radłowa z 30 stycznia 2019 r. opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości stanowiącą działkę [...] w miejscowości N. (wobec braku jego doręczenia), a także o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie i nie zapewnieniu skarżącej możliwości zapoznania się w ostatecznie zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia co do tego materiału, zarówno na etapie postępowania I i II instancji, mimo iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uzasadniająca i wyłączająca konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie; 2. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności przez ograniczenie się przez organ jedynie do lakonicznych i niejasnych wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu decyzji; 3. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jak i niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że decyzja ta jest prawidłowa, a zarzuty podniesione w skardze nie mogą odnieść skutku. Z wnioskiem o dokonanie podziału nieruchomości tj. działki nr [...] obr. N. gmina Radłów wystąpiła jej właścicielka B. F.. Do wniosku dołączyła m. in. postanowienie Burmistrza Radłowa z dnia 30 stycznia 2019 r. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału jako zgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu tym jako jego podstawę prawną podano art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204) – dalej "u.g.n.", przy czym art. 93 ust. 1 w rzeczywistości nie dzieli się już na dalsze jednostki redakcyjne, stanowiąc: "Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94". W myśl art. 93 ust. 4 i 5 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego (...) opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z postanowienia opiniującego projekt podziału wynika, że fragment nieruchomości (oznaczony jako projektowana działka [...]) zostanie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wydzielony z przeznaczeniem na poszerzenie drogi publicznej KDG1 w miejscowości N.. Rację ma strona skarżąca, iż postanowienie to winno jej zostać doręczone. Niewątpliwie dotyczy jej interesu prawnego, skoro wskazana wyżej działka ma przejść na własność Województwa Małopolskiego, a w konsekwencji strona winna mieć możliwość zaskarżenia postanowienia. Doszło więc do naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania. Trzeba jednak zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż to uchybienie przepisom postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarówno bowiem w postanowieniu opiniującym, jak i w decyzji rozstrzygającej następnie kwestię podziału nieruchomości, podstawowym kryterium dopuszczalności dokonania podziału jest zgodność tegoż podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Te same argumenty, które strona ewentualnie mogłaby podnieść w zażaleniu na postanowienie opiniujące, może również podnosić w odwołaniu od decyzji zatwierdzającej projekt podziału. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy przy dokonywaniu podziału nieruchomości na wniosek właściciela wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma obowiązek wydzielenia również nieruchomości przeznaczonej w planie miejscowym pod drogę publiczną, wskutek czego wydzielona w ten sposób działka przejdzie na własność podmiotu publicznoprawnego będącego dysponentem drogi tj. gminy, powiatu, województwa albo Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 98 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych (ust. 1) Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział (ust. 2). Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (ust. 3). Strona skarżąca podnosi, że nie planuje jakichkolwiek przedsięwzięć o charakterze drogowym związanych z przebudową, rozbudową i modernizacją drogi wojewódzkiej nr 975 w miejscowości N., gm. Radłów, pow. tarnowski, oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania symbolem KDG1 - droga główna jednojezdniowa, dla których to działań uzasadnionym byłoby dalsze zajęcie terenu tj. uwzględniającą potrzebę nabycia na rzecz Województwa Małopolskiego działki [...]. Tym samym wydzielenie działki nr [...] nie następuje "ani pod drogę publiczną ani w celu poszerzenia już istniejącej drogi publicznej, lecz jedynie na wniosek wnioskodawcy z pominięciem stanowiska skarżącego i de facto bez jego udziału". Zdaniem strony skarżącej "art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomości, z uwagi na swoje skutki powinien być interpretowany w sposób zawężający tj. z uwzględnieniem celu dla którego został wprowadzony. Dowolna interpretacja tego przepisu prowadzi bowiem do chaosu geodezyjnego. Jak w niniejszej sprawie ma to miejsce". Przypomniano również, że przepis art. 35 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym nie zmienia przeznaczenia gruntu, które wynika z obowiązującego planu, a jedynie warunkowo dopuszcza jego wykorzystanie w sposób dotychczasowy, mimo iż jest on niezgodny z obowiązującym planem. Również art. 36 ust. 1 tej ustawy, nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości objętej planem w sposób dotychczasowy. Zdaniem strony Skarżącej brak wydzielenia działki pod ewentualną budowę/przebudowę drogi (nieplanowaną przez ZDW w Krakowie) sam w sobie nie oznacza niezgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Argumentacja ta nie może odnieść skutku. W orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że w przypadku dokonywania podziału nieruchomości na wniosek jej właściciela organ jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydzielenia części działki pod drogę publiczną, jeżeli takie jest przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie mają przy tym znaczenia plany inwestycyjne zarządcy drogi, a jedynie przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skutkiem dokonania takiego podziału, następującym z mocy prawa, stosownie do cytowanego wyżej art. 98 u.g.n. jest przejście nieruchomości na własność odpowiednio gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa oraz w konsekwencji powstały po stronie nabywcy obowiązek zapłaty odszkodowania za przejętą nieruchomość. Jeżeli podmiot publicznoprawny dysponujący drogą nie jest zainteresowany nabywaniem gruntu pod jej poszerzenie, to może jedynie kwestionować zapisy planu miejscowego w tym zakresie. Dopóki jednak plan przewiduje przeznaczenie określonego gruntu pod poszerzenie drogi publicznej, to organ dokonujący podziału na wniosek właściciela jest zobligowany do wydzielenia niejako "przy okazji" działki pod drogę publiczną. Powołane w skardze przepisy art. 35 i 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wpływają na prawidłowość tego wywodu. Dopuszczenie przez nie możliwości dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenów, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia oznacza, że podmiot publicznoprawny, w dyspozycji którego pozostaje droga publiczna (w tym przypadku: Województwo Małopolskie) nie ma obowiązku natychmiastowej realizacji poszerzenia drogi, ani też wydzielania wszystkich koniecznych do tego działek – zgodnie z zapisami planu miejscowego. Jeżeli jednak postępowanie podziałowe będzie się toczyło na wniosek właściciela, to podmiot ten już z tytułu samych zapisów planu miejscowego przejmuje na własność (a w dalszej konsekwencji wypłaca odszkodowanie), niezależnie od faktycznych planów czy możliwości inwestycyjnych. W tym miejscu trzeba przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowany w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. I OSK 1156/17 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query): "W myśl zaś art. 98 ust. 1 u.g.n., działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Wydzielenie zaś działki pod drogę publiczną określonej kategorii może nastąpić wyłącznie w sytuacji, jeżeli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść decyzji podziałowej orzekająca o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi musi być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem na podstawie decyzji podziałowej określone działki przechodzą z mocy prawa na własność jednostek samorządu terytorialnego, a tym samym za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. I OSK 986/11, lex nr 12117382). Z przepisu art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. To właśnie treść planu zagospodarowania przestrzennego winna przesądzać kwestię kategorii planowanej drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty." Jak wynika z powyższego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nastąpiły naruszenia przepisów postępowania, którego jednak nie miały wpływu na wynik sprawy, natomiast Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego. Prawidłowo również SKO zreformowało decyzję organu I instancji. Wobec powyższego Sad oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a.