II SA/Kr 818/06

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : S.WSA M. Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r, w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 23 czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...].04.2006 r. Nr [...] II. Zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz A. J. kwotę 100 zł (sto zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23. 06. 2002 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. 04. 2005 r, nr [...], o odmowie przyznania A. J. uprawnień kombatanckich. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że skarżący nie spełnia warunków przewidzianych ustawą z dnia 24. 01. 1991 r, o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371/. W szczególności nie uprawnia go do przyznania mu statusu kombatanta deportacja wraz z rodzicami do pracy przymusowej na terytorium III Rzeszy i przebywanie w obozach pracy w Turyngii od września 1944 r, do maja 1945 r. Tego rodzaju okoliczności nie są ujęte jako represja i działalność kombatancka w rozumieniu ustawy o kombatantach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A. J. podniósł, że nie występował on o status kombatanta, a tylko osoby represjonowanej. Został już uznany za osobę uprawnioną do otrzymania pomocy z środków Fundacji "Polsko -Niemieckie Pojednanie" a więc status osoby represjonowanej mu się należy. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji, a nadto podniósł, że uprawnienia z tytułu deportacji do pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy reguluje ustawa z dnia 31. 05. 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz. U. z 1996 r, nr 87, poz. 395 z póz. zm./. Okoliczności wykazane przez skarżącego nie mogą zostać potraktowane jako równorzędne z działalnością kombatancką. Sąd zważył co następuje : Skardze nie można odmówić słuszności. Nie zostały bowiem wyjaśnione okoliczności mające podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został uznany za uprawnionego do otrzymania pomocy z Fundacji "Polsko -Niemieckie Pojednanie" w wysokości przewidzianej dla dzieci do lat 12 deportowanych z rodzicami na teren III Rzeszy w granicach z 1937 r lub na tereny okupowane /por. k. 21/. W aktach sprawy znajduje się też wymagana przepisem art. 4 ustawy o świadczeniu pieniężnych przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR, pozytywna opinia Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę - Zarząd Terenowy – N., którą dołączył skarżący do wniosku skierowanego do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie mu uprawnień kombatanckich, z tym, że już we wniosku /por. k. 8/ podkreślił, że idzie mu o uprawnienia osób będących ofiarami represji wojennych. Mając pozytywną opinię Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę ZT- N. w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego określonego w ustawie z dnia 31. 05. 1996 r., należało w pierwszym rządzie wyjaśnić (art. 7 i art. 9 k.p.a.) czy domaga się on przyznania mu świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy na podstawie ustawy z dnia 31. 05. 1996 r., /Dz. U. Nr 87 poz. 395 ze zm./, jako osobie poddanej represjom w rozumieniu art. 2 tej ustawy, czy też domaga się przyznania mu uprawnień kombatanckich określonych w ustawie z dnia 24. 01. 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /tekst jedn. z 2002 r. Nr 42, poz. 371/, gdyż skarżący zdaje się nie rozróżnia tych pojęć i ich znaczenia w sensie skutków prawnych. Bez wcześniejszego wyjaśnienia tej podstawowej kwestii dotyczącej przedmiotu i zakresu postępowania nie można podjąć prawidłowej decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. Zwłaszcza, że do wniosku - jeśli przyjąć, że dotyczył on przyznania uprawnień kombatanckich - nie dołączono niezbędnej dokumentacji wymaganej art. 22 ustawy o kombatantach. Decyzje organów obu instancji zostały więc wydane przedwcześnie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art.: 7, 8, 9, 77 k.p.a. orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par. l pkt l lit. "c" w zw. z art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie rozstrzygnięcie sięgające w głąb sprawy jest w tym wypadku niezbędne dla końcowego jej załatwienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. p. s. a.