II SA/Kr 818/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za usługi wodne I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] na rzecz skarżącej A. S. kwotę 4.000,00 zł (cztery tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 6 marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.) ustaliło M. S. 0, w formie informacji rocznej nr [...] za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 12 410,00 zł za pobór wody z rzeki Dłubni w km 39+500 w W. Jednocześnie organ wskazał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach. M. S. złożyła reklamację, w której stwierdziła, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie wykorzystuje wody z rzeki Dłubni. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie decyzją z 27 kwietnia 2018 r., znak: [...], na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502) - w punkcie 1 określił M. S. oraz A. S. na podstawie decyzji Starosty Miechowskiego z 30 stycznia 2007 roku, znak: [...], za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 12 410.00 zł za pobór wody z rzeki Dłubni w km 39+500 w W. ; - w punkcie 2 wskazał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał - w terminie do 30 kwietnia 2018 r. w wysokości 3102.50 zł; za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 3102.50 zł; za III kwartał - w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 3102.50 zł; za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 3102.50 zł. W uzasadnieniu organ podał, że nie uznał reklamacji, gdyż pozwolenie wodnoprawne, określone w decyzji Starosty Miechowskiego z 30 stycznia 2007 r., znak: [...], pozostaje w obrocie prawnym. Termin obowiązywania tego pozwolenia to data 31 maja 2026 r. Zatem pozwolenie wodnoprawne jest obowiązujące i za okres od 1 stycznia 2018 roku do 31 grudnia 2018 roku naliczenie opłaty stałej jest w pełni zasadne. Fakt niepobierania wody nie ma znaczenia dla naliczenia opłaty stałej, gdyż istotą tej opłaty jest potencjalna możliwość poboru. Świadczy o tym sformułowanie art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne "może być pobrana na podstawie pozwolenia", a nie "została pobrana". Warunkiem naliczenia opłaty stałej jest obowiązywanie pozwolenia wodnoprawnego. Inaczej wygląda sytuacja z opłatą zmienną, która jest uzależniona od wielkości poboru. Natomiast opłata stała jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do udostępnienia zasobów wody w ramach usług wodnych. Ponadto organ zaznaczył, że pismem z 28 marca 2018 r., znak: [...], poinformował M. S. i A. S., że wycofanie z obrotu prawnego pozwolenia wodnoprawnego wymaga zrzeczenia się uprawnień z tego pozwolenia ( art. 414 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne). W dniu 6 kwietnia 2018 r. wpłynęło do organu oświadczenie o zrzeczeniu M. S.. Natomiast nie wpłynęło oświadczenie o zrzeczeniu A. S., mimo wystosowania do niej kolejnego pisma z 10 kwietnia 2018 r. i telefonicznego przekazywania informacji M. S.. Zrzeczenie się pozwolenia winno być dokonane przez obydwie osoby. Z uwagi na brak oświadczenia A. S., pozwolenie wodnoprawne nie wygasło. Organ wyjaśnił, że opłata stała została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,136 m3/s. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisaną wyżej decyzję, zarzucając naruszenie art. 270 ust. 6 ustawy Prawo wodne, a także preambuły i art. 2 i art. 22 Konstytucji RP polegające na złamaniu zasady sprawiedliwości społecznej i naruszenie interesu prawnego skarżącej poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Wniosła o zmianę decyzji i uchylenie nałożonego obowiązku lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie mogąc się doczekać ustawy reprywatyzacyjnej w 1987 r. wykupiła wraz z siostrą M. S. rodzinny [...]. Po kosztowym remoncie młyn został uruchomiony, jednakże z uwagi na niską rentowność od 2015 r. jest nieużytkowany. Do końca grudnia 2017 r. nie ponosiły żadnych opłat za pobór wody z rzeki Dłubnia. Skarżąca wskazała, że pierwsze pismo o ustaleniu opłaty otrzymała jedynie jej siostra, która złożyła reklamację, a następnie zrzekła się pozwolenia wodnoprawnego. Skarżąca z racji pobytu w sanatorium otrzymała pismo wzywające ją do potwierdzenia zrzeczenia się przez siostrę z pozwolenia. Pismo to było dla skarżącej niezrozumiałe, albowiem jej siostra jest osobą pełnoletnią i niepozbawioną praw. W ocenie skarżącej, obciążenie jej koniecznością ponoszenia opłat w sytuacji, gdy nie pobiera żadnej wody jest absurdalne i niedopuszczalne. Podkreśliła, że procedura uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wiąże się z wieloma trudnościami i bezpodstawne jest wymaganie od niej aby się go zrzekła skoro nie można wykluczyć, że za kilka działalność młyna zostanie wznowiona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. A. S. w piśmie procesowym z 19 grudnia 2018 r. uzupełniła skargę zarzucając dodatkowo naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 16 pkt 40 i art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organu administracji publicznej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie z 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie ustalenia i nakazania uiszczenia M. S. i A. S. opłaty stałej za pobór wód z rzeki Dłubni w km 39+500 w Wysocicach za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., w kwocie 12 410,00 PLN . W ocenie skarżących organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy tj. nie uwzględniono, iż młyn gospodarczy - dla potrzeb którego została wydana decyzja o pozwoleniu wodno-–prawnym Starosty Miechowskiego z 30. 01. 2007 r. dotyczące piętrzenia i zwrotnego poboru wody z rzeki Dłubni w km 39+500 w W. - od 2015 r. nie jest użytkowany. Organ nie wziął też pod uwagę, że ww. pozwolenie wodno-prawne zostało wydane na zwrotny pobór wody co powoduje, iż opłata stała w ogóle nie jest należna, a nadto obliczenie opłaty gdyby była należna jest nieprawidłowe . W ocenie organu ustalona opłata jest należna gdyż bez znaczenia jest fakt, iż skarżąca - jak podnosi - nie pobiera wody, gdyż przedmiotowy młyn gospodarczy nie funkcjonuje. Organ podnosi, że istotą obowiązku uiszczenia opłaty jest potencjalna możliwość poboru wód w oparciu o pozwolenie wodnoprawne, co wynika z treści przepisu art. 271 ust 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne( Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) Istotne jest, że opłata stała za usługi wodne powiązana jest z ściśle z pozwoleniem wodno-prawnym, a więc każdy podmiot legitymujący się takim pozwoleniem jest obowiązany do jej ponoszenia, w tym także skarżąca, która nie zrzekła się pozwolenia wodno-prawnego z 30.01. 2007 r. Nadto organ wskazuje na prawidłowo obliczoną wysokość opłaty, stosownie do treści art. 268 ust. 1 i 271 ust. 3 Prawa wodnego. Skarga jest zasadna. Oceniając zaskarżona decyzję już na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 267 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego opłaty za usługi wodne stanowią jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. W rozpoznawanej sprawie obliczona opłata dotyczy poboru wód powierzchniowych. Zgodnie z art. 270 ust. 1 Prawa wodnego, opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 1 wysokość takiej opłaty ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. W przypadku opłaty za pobór wód powierzchniowych, jej wysokość ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. (art. 271 ust. 3 cyt. ustawy). Z kolei, stosownie do treści § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód powierzchniowych ustalono kwotę w wysokości 250 zł za dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. W rozpoznawanej sprawie – jak określono w pozwoleniu wodno-prawnym z 30 stycznia 2006 r.- pobór wody może się odbywać przy "pozostawionym przepływie biologicznym w łożysku rzeki wynoszącym Qn = 0,136 mł/s." i jest to pobór wody zwrotny. W tych okolicznościach organ nie rozważył jednak istotnej kwestii związanej z faktem, iż przedmiotowe pozwolenie wodno-prawne dotyczy zwrotnego poboru wody. W ocenie Sądu okoliczność ta powinna skutkować zwolnieniem od przedmiotowej opłaty. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz przedłożonych akt administracyjnych sprawy Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie nie rozważył, czy w okolicznościach faktycznych sprawy można mówić nie tylko o poborze zwrotnym, bo ten wynika wprost z decyzji, ale przede wszystkim o związanym z tym braku obowiązku ustalenia opłaty stałej za taki pobór wody. Podkreślić należy, że powyższe zaniechanie mogło mieć niewątpliwie wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Ustalenie bowiem, że strona skarżąca w ramach udzielonego jej pozwolenia wodnoprawnego ma udzielone pozwolenie wodno-prawne na pobór zwrotny, o którym mowa w art. 16 pkt 40 Prawa wodnego skutkuje, w ocenie Sądu, koniecznością przyjęcia, że skarżąca nie ma ona obowiązku uiszczenia opłaty, która została jej określona w zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z definicji legalnej sformułowanej w art. 16 ust. 40 pobór zwrotny to pobór wód, po którym następuje odprowadzenie nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości. Prawodawca nie przesądził wprost, czy w przypadku takiego poboru istnieje obowiązek ustalania opłaty, jednakże. Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę zgadza się w tym zakresie z poglądem zaprezentowanym w wyroku WSA w Rzeszowie z 26. 09. 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 590/18. Przyjęto w nim, że pobór zwrotny wód, poza przypadkami określonymi w art. 270 ust. 4 i art. 275 Prawa wodnego, nie podlega opłacie za usługę wodną. Związane jest to z racjonalnością prawodawcy, który wyraźnie przewidział dwie formy korzystania z wód w ramach poboru zwrotnego, w stosunku do których ustala się opłatę, jednocześnie regulując autonomicznie obowiązek opłat za pobór zwrotny w oderwaniu od poboru wód in genere. Pierwsza -to pobór zwrotny wód do celów elektrowni wodnych, natomiast druga - to pobór zwrotny wód na potrzeby chowu lub hodowli ryb. Zasadne zatem jest przyjęcie, że pozostałe formy poboru zwrotnego wody wolne są od opłat za usługi wodne i nie można ich traktować jako poboru, o którym mowa w art. 271 ust. 3 Prawa wodnego. Nadto wskazano, że obciążanie opłatami za pobór zwrotny w takim samym stopniu jak za pobór "zwykły" tj. taki który nie jest zwrotny byłoby sprzeczne z zasadą proporcjonalności, gdyż opłata byłaby taka sama także dla tych, którzy dokonując poboru wody, a następnie zwracają wodę w stanie niepogorszonym. Trzeba też zauważyć, że jakkolwiek ustawodawca nie rozstrzyga wprost, że za zwrotny pobór wody nie pobiera się opłaty - nie oznacza to jednak, że nie można zrekonstruować w drodze wykładni normy z uwzględnieniem dyrektyw systemowych i funkcjonalnych, która pozwala przyjąć, iż opłata stała za zwrotny pobór wody nie jest należna. Nadto trzeba wskazać, że kwestia zwrotnego poboru wód nie jest wprost powiązana z obowiązkiem opłat za pobór wody. Istotne jest również w obowiązującym prawie wodnym, że ustawodawca przewiduje dwie formy korzystania z wód w ramach poboru zwrotnego, w stosunku do których ustala się opłatę. Pierwsza z nich dotyczy poboru zwrotnego wód do celów elektrowni wodnych (art. 270 ust. 4), a druga - poboru zwrotnego wód na potrzeby chowu lub hodowli ryb (art. 275). W konsekwencji można wnioskować, ze opłata stała za zwrotny pobór wody jest należna tylko w przypadkach jednoznacznie wskazanych w normach szczególnych, natomiast nie podlega opłacie na zasadach ogólnych tj. za usługę wodną. Powyższą argumentację można poprzeć wskazując na normy z art. 84 i 217 Konstytucji RP., a nadto art. 2 Konstytucji. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie, natomiast zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków, następuje w drodze ustawy. Wykładnia powyższych przepisów Konstytucji RP pozwala przyjąć, że w najogólniejszym zakresie kreują one również koncepcję systemu danin publicznych, wyodrębniając w nim podatki oraz inne daniny publiczne. z zasady demokratycznego państwa prawnego wywodzi się wymóg, aby każde obciążenie nakładane na jednostki na rzecz podmiotów publicznych miało wyraźną podstawę ustawową. W sytuacji niejednoznaczności wyników wykładni, które pozwalają na wariantowość rekonstrukcji norm prawnych i w konsekwencji zarówno nałożenie na jednostkę obowiązku, jak i przyjęcie, że nie ma ku temu podstaw, organ zawsze powinien kierować się regułą in dubio pro libertate. Potwierdza to norma z art. 7a ust. 1 k.p.a., który stanowi: że Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Wyjątki od tej reguły przewidziano w ustępie drugim art. 7a k.p.a. Konkludując , w rozpoznawanej sprawie kwestia poboru zwrotnego wody nie została uwzględniona, co bez wątpienia mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji już z tego powodu Sąd był zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego w rozpoznawanej sprawie należy podnieść, że zasadnicze wątpliwości budzi sama zasada ustalania opłaty stałej za usługi wodne w oparciu o przytoczony wyżej art. 271 ust 3. Prawa wodnego. Należy jednak zwrócić uwagę , ze zgodnie z treścią art. 271 ust. 1 wysokość opłaty stałej za pobór wód (...) ustalają Wody Polskie, co oznacza , że w sposób oczywisty, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za pobór wody lub jej odprowadzanie, a nie za potencjalną możliwość takiego poboru czy odprowadzania. W ocenie Sądu organ myli zasadę ustalania opłaty za korzystanie z zasobów środowiska (wód) o której mowa w art. 271 ust 1 od zasady ustalania wysokości tej opłaty o której mowa w art. 271 ust 3 ustawy. Jest bowiem jasne, że wobec niemożliwości dokładnego pomiaru ilości wód pobieranych przez posiadaczy pozwolenia wodnoprawnego, obliczenie opłaty stałej musi zakładać pewne założenia i uproszczenia. Należy sądzić, że z tego powodu ustawodawca posłużył się założeniem "możliwości" legalnego poboru wody tj. poboru wynikającego z pozwolenia wodnoprawnego. Nie można jednak z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywodzić zasady samej wymagalności tego świadczenia, tj. z zasady ustalania wysokości opłaty kreować zasadę dotyczącą powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty. Zdaniem sądu z przepisów tych nie wynika, że opłatę ustala się za fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego (a do tego właśnie sprowadzało by się stanowisko organu tj. że bycie adresatem pozwolenia wodnoprawnego implikuje nałożenie opłaty, niezależnie od tego czy adresat tego pozwolenia faktycznie korzysta z wód, czy z nich nie korzysta). W ocenie sądu, z przepisów tych wynika, że opłatę ustala się za korzystanie z wód na podstawie pozwolenia wodnoprawnego tj. dopiero korzystanie z wód implikuje obowiązek ponoszenia opłat, co do wysokości obliczanych na podstawie art. 271 ust 3 ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ma to szczególne znaczenie ponieważ strona skarżąca podnosi, że od 2015 r. przedmiotowy młyn, dla którego zostało wydane pozwolenie wodnoprawne nie funkcjonuje. W takiej sytuacji trudno zaakceptować stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że kwota opłaty jest znaczna i uzależniona jedynie od potencjalnej możliwości korzystania z wód w sytuacji, kiedy żadne przepisy przejściowe nie wprowadzają mechanizmu wcześniejszego informowania posiadaczy wcześniej wydanych pozwoleń wodno-prawnych o wprowadzeniu nowej i wcale nie małej opłaty stałej. Co więcej w oparciu o przedłożony w aktach administracyjnych materiał dowodowy nie można stwierdzić, czy faktycznie przedmiotowy młyn nie funkcjonuje, a jeśli nie funkcjonuje , to od jakiego czasu. Należy przy tym mieć na uwadze, że jeśli jego funkcjonowanie ustało przed wejściem w życie obowiązującej ustawy, a zatem jeśli pod rządami ww. ustawy skarżąca nie korzystała z przysługującego jej pozwolenia wodno-prawnego to ustalenie tej okoliczności jest istotne dla uznania czy w takiej sytuacji organ ma w ogóle prawną możliwość ustalenia i nałożenia obowiązku zapłaty opłaty za korzystanie z wód przez skarżącą (por. wyrok WSA w Krakowie z 12. 09. 2018 r.,sygn. akt II SA/535/18) Należy się również zgodzić z zarzutem kwestionującym wysokość obliczonej opłaty w sytuacji gdy z pozwolenia wodno-prawnego wynika jedynie, że "dla potrzeb młyna gospodarczego w Wysocicach zwrotny pobór wody z rzeki może się odbywać przy "pozostawionym przepływie biologicznym w łożysku rzeki wynoszącym Qn = 0,136 mł/s." W konsekwencji przyjęcie, iż ustalony w decyzji przepływ biologiczny w łożysku rzeki jest równoznaczny z maksymalną ilością wody wyrażonej w mł/s powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, w rozumieniu art. 271 ust 3 prawa wodnego pozostaje również nie zostało wyjaśnione. Wskazuje to na uchybienie przepisom postępowania administracyjnego. Uwzględniając poczynione uwagi, Sąd stwierdza, że organy naruszyły przepisy postępowania, a to: art. 7 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 pkt 40 i art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, nie wyjaśniając sprawy prawidłowo, a wskazane naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a orzekł jak w punkcie I sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.